Η φετινή Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αποτέλεσε την αφορμή για τις νέες εξαγγελίες της κυβέρνησης, αλλά οι πρώτες αντιδράσεις στον Βόλο δείχνουν ότι οι πολίτες και οι εργαζόμενοι παραμένουν δύσπιστοι και απογοητευμένοι. Η καθημερινότητα, η ακρίβεια και τα βασικά προβλήματα της ζωής φαίνεται να παραμένουν ανέγγιχτα σύμφωνα με τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, οι εκπρόσωποι των οποίων ρωτήθηκαν απ΄τη ΜΑΓΝΗΣΙΑ.
Οι εργαζόμενοι που «λείπουν» από τη ΔΕΘ
Ο Θανάσης Παπαδημόπουλος, Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Βόλου, δεν αφήνει καμία αμφιβολία: «Δυστυχώς από τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού έλειψαν οι εργαζόμενοι. Από τα τόσα αιτήματα που είχε βάλει το συνδικαλιστικό κίνημα εν όψει έλευσης του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη δεν εισακούστηκε κανένα. Στο μόνο που εμμένει η σημερινή κυβέρνηση και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι στο να μείνει στην κατάθεση ενός νομοθετήματος-τερατούργημα για την θέσπιση 13 ωρών συνεχούς εργασίας στον εργοδότη, καταργώντας έτσι όσα εργασιακά δικαιώματα είχαν κατακτηθεί με αγώνες από την εργατική τάξη. Δυστυχώς επαληθεύεται ότι συνεχίζει σε μια σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική η οποία είναι φτηνά εργατικά χέρια και καθόλου δικαιώματα.»
Ο Φίλιππος Κωνσταντινίδης,Πρόεδρος Νομαρχιακού Τμήματος (Ν.Τ.) της ΑΔΕΔΥ περιγράφει τα όρια των μέτρων: «Το “καλάθι της ΔΕΘ” αποδείχθηκε, στην πράξη, μικρό έως και… τρύπιο, καθώς ουσιαστικά δεν έδωσε απαντήσεις στα βασικά αιτήματα που έθετε το δημοσιοϋπαλληλικό κίνημα και οι πολίτες. Αντί να ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων, περιορίστηκε σε επιφανειακές ανακοινώσεις, αφήνοντας αναπάντητα τα κρίσιμα ζητήματα, όπως η καταβολή του 13ου μισθού. Τα πλεονάσματα του επταμήνου, που υπερβαίνουν τα 7 δισεκατομμύρια ευρώ, θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την ικανοποίηση ουσιαστικών αιτημάτων. Αντίθετα, η καθημερινή φορολόγηση και οι αυξήσεις σε βασικά αγαθά περιορίζουν την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και των νοικοκυριών, χωρίς να προσφέρονται πρακτικές λύσεις.
Το “καλάθι” δεν απαντά ούτε στο πώς θα αντιμετωπίσουν τα νοικοκυριά τις συνεχείς αυξήσεις στην ενέργεια, τα καύσιμα και τα βασικά προϊόντα, ούτε πώς οι δημόσιοι υπάλληλοι θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς τους. Στην πράξη, τα διαθέσιμα εισοδήματα μετά τη φορολογία αφήνουν ελάχιστα περιθώρια – μόλις 16,5 ευρώ μηνιαίως ανά εργαζόμενο – που σαφώς δεν καλύπτουν τις ανάγκες ούτε αποκαθιστούν την αγοραστική δύναμη. Το αποτέλεσμα είναι ένα “πακέτο μέτρων” που περισσότερο υπογραμμίζει την αποστασιοποίηση της πολιτικής από τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών και των εργαζομένων παρά προσφέρει ουσιαστική στήριξη.»
Αλίκη Γεωργοπούλου, Μαριάνθη Λίκαϊ
