Εικόνες ντροπής έρχονται αυτή τη φορά από το Σέσκλο και δείχνουν την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει τα αδέσποτα, τα οποία επανεντάσσει ο Δήμος Βόλου. Σύμφωνα με ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του Φιλοζωικού Σωματείου Βόλου «Κόσμος και Φύση» η μοναδική δεξαμενή νερού βρέθηκε ξανά χαλασμένη και γεμάτη χώματα.
Την ίδια στιγμή οι εθελοντές του Σωματείου καταγγέλλουν ότι ο Δήμος Βόλου τους μήνυσε, όταν είχαν αναδείξει ξανά το πρόβλημα, ωστόσο όπως σημειώνουν η μήνυση δεν επισκεύασε τη δεξαμενή.
Η ανάρτηση του Σωματείου:
ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΙΣΣΙΑΤΙΚΑ ΣΤΟ ΣΕΣΚΛΟ: ΤΕΛΙΚΑ, ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ;
Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε με ιδιαίτερη ανησυχία όσα αποκαλύπτονται για τις συνθήκες διαβίωσης ζώων σε χώρο στα Μελισσιάτικα.
Εικόνες που μας συγκλονίζουν και μας κάνουν να αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν μια κατάσταση με ζώα να φτάσει σε τέτοιο σημείο.
Ως φιλοζωικό σωματείο που ασχολούμαστε καθημερινά με το θέμα των αδέσποτων ζώων στον Βόλο, δεν μπορούμε παρά να δούμε και τη μεγαλύτερη εικόνα.
Ένα συνολικό πρόβλημα διαχείρισης που, κατά την άποψή μας, έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια.
Την προηγούμενη εβδομάδα επισκεφθήκαμε το Δημοτικό Κυνοκομείο Βόλου.
Διαπιστώσαμε έναν χώρο που φιλοξενεί πολλαπλάσιο αριθμό ζώων από αυτόν για τον οποίο έχει σχεδιαστεί, με τις συνθήκες να δημιουργούν εύλογη ανησυχία για την αποτελεσματική και αξιοπρεπή φροντίδα των ζώων.
Την ίδια στιγμή, καθημερινά βλέπουμε πολίτες να διαμαρτύρονται για αγέλες σκύλων σε διάφορα σημεία της πόλης.
Και όταν τα ζώα απομακρύνονται από την πόλη και επανεντάσσονται σε απομακρυσμένα σημεία, το ερώτημα παραμένει:
Τι συμβαίνει εκεί;
Για άλλη μια φορά βρεθήκαμε στο Σέσκλο.
Και μέσα στον Αύγουστο, με τις ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες, το βασικότερο πρόβλημα που διαπιστώσαμε ήταν αυτό που δεν θα έπρεπε ποτέ να αποτελεί πρόβλημα:
ΤΟ ΝΕΡΟ.
Βρώμικα νερά και, στο τελευταίο σημείο επανένταξης, όπου βρίσκεται και ο μεγαλύτερος αριθμός σκύλων, η μοναδική δεξαμενή νερού βρέθηκε ξανά χαλασμένη και γεμάτη χώματα.
Πρόκειται για την ίδια δεξαμενή για την οποία είχαμε ήδη κάνει δημόσια καταγγελία.
Το πρόβλημα είχε επισημανθεί.
Είχε δημοσιοποιηθεί.
Και παρ’ όλα αυτά, παραμένει.
Μάλιστα, για την προηγούμενη ανάδειξη του συγκεκριμένου προβλήματος, ο αντιδήμαρχος επέλεξε να μας κάνει μήνυση.
Η μήνυση όμως δεν επισκεύασε τη δεξαμενή.
Και τα ζώα εξακολουθούν να χρειάζονται αυτό που είναι αυτονόητο:
καθαρό και φρέσκο νερό κάθε ημέρα.
Δεν πρόκειται για πολυτέλεια.
Πρόκειται για βασική ανάγκη και ζήτημα προστασίας της ζωής τους.
Και εδώ προκύπτει ένα ακόμη σοβαρό ερώτημα:
ΑΝ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΟ ΣΕΣΚΛΟ, ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΣΟΥΒΑΛΑ;
Δεν ισχυριζόμαστε ότι γνωρίζουμε τι συμβαίνει εκεί.
Ρωτάμε.
Ποιος ελέγχει τα σημεία επανένταξης;
Ποιος ελέγχει καθημερινά την κατάσταση και την επάρκεια του νερού;
Ποιος φροντίζει ώστε οι δεξαμενές και τα δοχεία να είναι καθαρά και λειτουργικά;
Ποιος παρακολουθεί τα ζώα μετά την επανένταξή τους;
Γιατί επανένταξη δεν σημαίνει «το αφήσαμε κάπου και τελειώσαμε».
Σημαίνει ευθύνη.
Σημαίνει παρακολούθηση.
Σημαίνει ότι το ζώο δεν εγκαταλείπεται στην τύχη του.
Και κάπου εδώ πρέπει να γίνει μια ουσιαστικότερη συζήτηση:
Πόσο αποτελεσματικά διαχειρίζεται τελικά ο Δήμος Βόλου το πρόβλημα των αδέσποτων ζώων;
Και ακόμη περισσότερο:
Πόσο πραγματικά φιλοζωική είναι η πολιτική που εφαρμόζεται;
Γιατί η φιλοζωική πολιτική ενός Δήμου δεν αποδεικνύεται μόνο μέσα από τις ανακοινώσεις ή από τα ποσά που δαπανώνται.
Αποδεικνύεται στην πράξη.
Στο κυνοκομείο.
Στους δρόμους.
Στα σημεία επανένταξης.
Στο αν ένα ζώο έχει καθαρό νερό όταν διψάει.
Εμείς δεν θέλουμε ένα κυνοκομείο που ασφυκτιά.
Δεν θέλουμε αγέλες να συνεχίζουν να εμφανίζονται στους δρόμους.
Δεν θέλουμε ζώα να μεταφέρονται σε απομακρυσμένα σημεία και στη συνέχεια να ξεχνιούνται.
Θέλουμε οργάνωση, πρόληψη, έλεγχο, διαφάνεια και πραγματική φροντίδα.
Και κυρίως, θέλουμε έναν Δήμο που να μην χρειάζεται να του υπενθυμίζει ένας εθελοντής ότι:
ΕΝΑ ΖΩΟ ΠΟΥ ΔΙΨΑΕΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΕΡΟ.
Αυτό δεν είναι υπερβολή.
Είναι το αυτονόητο.
Και όταν ακόμη και το αυτονόητο δεν είναι εξασφαλισμένο, τότε δικαιολογημένα γεννιούνται σοβαρά ερωτήματα για το σύνολο της διαχείρισης.
Γιατί πίσω από κάθε πρόγραμμα, κάθε αριθμό και κάθε επανένταξη υπάρχει μια ζωή.
Και αυτή η ζωή αξίζει περισσότερα από το να μεταφερθεί απλώς από ένα σημείο σε ένα άλλο.
Αξίζει φροντίδα.
Αξίζει προστασία.
Αξίζει ευθύνη.
