Γράφει ο Θανάσης Μυλιόρδος*
Η χώρα βιώνει μια θεσμική διολίσθηση που δεν συνιστά απλώς «διαχειριστική αστοχία», αλλά μια μεθοδευμένη αποδόμηση του κοινωνικού συμβολαίου που με κόπο οικοδόμησε η δημοκρατική παράταξη.
Η σημερινή διακυβέρνηση, εγκλωβισμένη στον ναρκισσισμό ενός τεχνοκρατικού αυταρχισμού, μετατρέπει το Κράτος Δικαίου σε κενό γράμμα.
Το Τραύμα των Τεμπών και η Ηθική Έκπτωση
Στα Τέμπη δεν συγκρούστηκαν απλώς δύο τρένα, συγκρούστηκε η αμετροέπεια του «επιτελικού κράτους» με την αμείλικτη πραγματικότητα της υποβάθμισης των δημόσιων υποδομών. Η προσπάθεια συγκάλυψης και η επίκληση του «ανθρώπινου λάθους» αποτελούν ύβρη προς τη μνήμη των θυμάτων. Είναι η απόλυτη αποτυχία μιας παράταξης που αντιλαμβάνεται την ασφάλεια του πολίτη ως «κόστος» και την πολιτική ευθύνη ως επικοινωνιακό ελιγμό.
Υποκλοπές: Ο Μεταμοντέρνος Πανοπτισμός
Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είναι μια «αστοχία των υπηρεσιών», αλλά η δομική έκφραση ενός συστήματος που φοβάται τον έλεγχο. Όταν το Μαξίμου μετατρέπεται σε κέντρο παρακολούθησης πολιτικών αντιπάλων και δημοσιογράφων, η Δημοκρατία διολισθαίνει προς έναν υβριδικό αυταρχισμό. Η θεσμική θωράκιση της χώρας, που αποτέλεσε κεντρικό πρόταγμα του σοσιαλιστικού κινήματος, ξηλώνεται μέρα με τη μέρα.
ΟΠΕΚΕΠΕ: Η Εγκατάλειψη της Υπαίθρου
Τέλος, η κατάσταση στον ΟΠΕΚΕΠΕ αναδεικνύει την απόλυτη ανικανότητα διαχείρισης των ευρωπαϊκών πόρων, πλήττοντας τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής περιφέρειας. Η αδιαφάνεια στις πληρωμές και ο κίνδυνος απώλειας κοινοτικών ενισχύσεων δεν είναι απλώς τεχνικά ζητήματα• είναι η χαριστική βολή στον αγρότη που παλεύει με την ακρίβεια, την ώρα που το «επιτελικό χάος» αδυνατεί να εγγυηθεί τα αυτονόητα.
Η ιστορική ανάγκη για μια προοδευτική αντεπίθεση είναι πλέον επιτακτική. Δεν αρκεί η κριτική• απαιτείται η αποκατάσταση της ηθικής στην πολιτική και η επιστροφή στις αξίες της διαφάνειας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η χώρα δεν αντέχει άλλη «αριστεία» της βιτρίνας.
Στο πλαίσιο αυτό, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει απλώς το δικαίωμα, αλλά το ιστορικό και ηθικό χρέος να αναλάβει την πρωτοβουλία της μεγάλης δημοκρατικής ανασύνθεσης. Δεν μας αρκεί ο ρόλος της «υπεύθυνης αντιπολίτευσης» σε μια φθίνουσα κανονικότητα. Οφείλουμε να γίνουμε ο καταλύτης που θα ενώσει τις ζωντανές κοινωνικές δυνάμεις, τα κινήματα και τους σκεπτόμενους πολίτες σε ένα ενιαίο προοδευτικό μέτωπο.
Η αποστολή μας είναι η υπέρβαση του κατακερματισμού και η σύνθεση ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου που θα απαντά στις αγωνίες της εποχής. Με την κληρονομιά των μεγάλων αλλαγών και το βλέμμα στις σύγχρονες προκλήσεις, το Κίνημα καλείται να ηγηθεί ξανά. Όχι ως νοσταλγός του παρελθόντος, αλλά ως αρχιτέκτονας ενός μέλλοντος όπου η διαφάνεια, η δικαιοσύνη και η εθνική αξιοπρέπεια δεν θα είναι ζητούμενα, αλλά κεκτημένα. Είναι η ώρα της σύνθεσης, η ώρα της ευθύνης, η ώρα να επιστρέψει η πολιτική στην υπηρεσία της κοινωνίας.
* Υπ. Διδάκτορας Παντείου Πανεπιστημίου
