γράφει ο συγκοινωνιολόγος Χαράλαμπος Α. Σκυργιάννης
Τετάρτη πάλι, χωρίς έντυπη εφημερίδα πάλι, οι εργαζόμενοι δικαιούνται αδείας. Πέρασε και η μεγάλη Γιορτή της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο, ακολούθησε η Γιορτή του Αγίου Αποστόλου του Νέου στον Αη Λαυρέντη (μεγάλο πρόβλημα το παρκάρισμα…) σιγά-σιγά τελειώνουν και τα απανταχού πανηγύρια, δυστυχώς ο Σεπτέμβριος θα έρθει οπωσδήποτε. Και…μην ξεχνάμε, οι μεγάλες και τρανές εταιρείες τηλεφωνίας (θα φτάσουμε να νοσταλγούμε τον ένα και μοναδικό ΟΤΕ…) έχουν υποσχεθεί «από Σεπτέμβρη» γενίκευση των συνδέσεων με οπτικές ίνες, μετά από το τόσο σκάψιμο.
Εμείς εκεί στο Αιγαίο φχαριστηθήκαμε κύματα φέτος! Μόνο μπάνιο δεν κάναμε, κρατάμε ρεζέρβα για του χρόνου. Και χωρίς πολλά μποφόρια, δηλαδή στην πραγματικότητα χωρίς Μαϊστροτραμουντάνες και μελτέμια. Με «πελαγίσια» τη βγάλαμε, από μακριά ερχόντουσαν θεριά κι απανωτά τα κύματα, πάει όλη η άμμος, φάνηκαν οι πέτρες στην παραλία πέρα-πέρα.
Ο αρμόδιος δήμος του Ανατολικού Πηλίου αποφάσισε φέτος να διαθέσει 275.000 € για να εγκαταστήσει συστήματα για υποβοήθηση των ΑΜεΑ κατά την είσοδο στην και την έξοδο από την θάλασσα. Στο Χορευτό, στο Παπά Νερό και στον Αη Γιάννη, τρία «καρεκλάκια». Πολύ καλή ιδέα! Έχουμε στην οικογένεια άτομο με μεγάλες κινητικές δυσκολίες και κάθε χρόνο αγωνιζόμαστε, κι εμείς και, κυρίως, εκείνη, να μπορέσει να κάνει μερικά μπάνια. Πολύ ωραία ιδέα, λοιπόν. Όμως το Αιγαίο δεν συμμερίστηκε την χαρά μας, ίσως και οι κατασκευές οι ίδιες να μην είναι οι κατάλληλες για τέτοιες ανοιχτές θάλασσες. Μια εβδομάδα μετά την τοποθέτηση και τα τρία δεν λειτουργούσαν (από Παπά Νερό και Αη Γιάννη έχω φωτογραφίες, για το Χορευτό πήρα πληροφορίες). Ήρθε η ΑΜεΑ μας, επικοινωνήσαμε με τους Αντιδημάρχους, υποσχέσεις και αγάπες, μέχρι που έφυγε τα καρεκλάκια δεν λειτουργούσαν. Ύστερα έγιναν οι επισκευές. Και λίγο μετά, όταν ξεκίνησε το δυνατό «πελαγίσιο» κύμα, το σύστημα στο Παπά Νερό διαλύθηκε ξανά!! Τι να πω, τι επιτρέπεται να πω για να μην χαρακτηριστώ «εχθρός του τόπου»;
Άσε εκείνες οι μπρούτζινες προτομές των ευεργετών του Ανατολικού Πηλίου και της Μαγνησίας ολόκληρης, του Νικολάου Νανοπούλου (1866-1927), του Ιωάννου Καρτάλη (1842-1908) και του Σοφοκλέους Αχιλλοπούλου (1854-1924), στη στροφή για Μυλοπόταμο, που έχουν κλαπεί εδώ και χρόνια πολλά (ευτυχώς πρόλαβα και τις φωτογράφισα, ήταν ένα σημείο απ’ το οποίο όταν περνούσα έκανα πάντα τον σταυρό μου, η υποτροφία του Αχιλλοπουλείου Κληροδοτήματος με σπούδασε στην Καρλσρούη της (τότε) Δυτικής Γερμανίας…). Στις 26 Ιουλίου 2025 τραγουδήσαμε με την Χορωδία Αγριάς (μαέστρος Νίκος Αδρασκέλας) μπροστά στην Νανοπούλειο Σχολή, με πυκνό ακροατήριο και παρόντες τον Αρχιμανδρίτη Σεβαστιανό και έναν αρμόδιο Αντιδήμαρχο. Μετά το τέλος των τραγουδιών μας, και χωρίς να έχω συνεννοηθεί με κανέναν, έκρινα σκόπιμο να πάρω το μικρόφωνο και να επισημάνω με δυο κουβέντες την ανάγκη να αποκατασταθούν οι προτομές αυτές, που αποτελούν φόρο τιμής στους τρεις αυτούς ανθρώπους, οι οποίοι τόσο πολλά έκαναν για τον τόπο που τους γέννησε. Καταφατικό το κοινό, χειροκροτήματα πολλά και ο παρευρισκόμενος Αντιδήμαρχος λαβών το μικρόφωνο τόνισε ότι οσονούπω θα γίνει η αποκατάσταση, οι μελέτες έχουν γίνει, το «πρότζεκτ» έχει ενταχθεί σε πρόγραμμα χρηματοδότησης (το ονόμασε αλλά δεν το θυμάμαι), ουδεμία ανησυχία, σύντομα οι προτομές θα είναι εκεί, κατά πάσαν πιθανότητα μαρμάρινες, για να μην κινδυνεύουν από νέα κλοπή. Όπως λέει κι ο Γιάννης Πάριος «πέρασε κιόλας ένας χρόνος / μα είναι αγιάτρευτος ο πόνος…».
Τελείωσαν και οι Πανευρωπαϊκοί Αγώνες, τόσο στο Κολύμπι όσο και στον Στίβο – πρώτη φορά συνέπεσαν έτσι οι ημερομηνίες, δεν προλαβαίναμε να βλέπουμε. Πρώτη φορά επίσης μας ήρθε μία ακόμη γλωσσική, εννοιολογική κατραπακιά, καθώς η Αντιγόνη Ντρισπιώτη βγήκε 4η (και πολύ καλά έκανε) στο «Μαραθώνιο Βάδην»! Είχα (ο αφελής…) τόσα χρόνια την εντύπωση ότι ο Μαραθώνιος Δρόμος ονομαζόταν έτσι για να μην ξεχνάμε τον Αθηναίο δρομέα Φειδιππίδη, που έτρεξε την απόσταση Μαραθώνας-Αθήνα για να πει το «Νενικήκαμεν». Τρέχοντας έγινε αυτό, εξ ου, και ορθώς, ο Μαραθώνιος Δρόμος. Τώρα ποιος ηλίθιος ονόμασε την αντίστοιχη απόσταση των 42,2 χλμ «Μαραθώνιο Βάδην» δεν θέλω να ξέρω. Η βλακεία δεν παλεύεται, συν-Έλληνες, αρκεί που η ευχαρίστηση είναι αμαρτία (άσχετο…).
Στην φωτογραφία, 13.04.2022 φιλοξενία στην «Αύρα» του Συμμαθητή μας, διεθνούς φήμης πανεπιστημιακού καθηγητή μουσικής και συνθέτη, που ζει στον Καναδά, Χρήστου Χατζή. Από αριστερά Χ.Σκυργιάννης, Β.Χατζηβαγγέλης, Ν.Αλεξίου, Δ.Χλέμπος, Α.Μαγειράκος, Μ.Ροβίθης, Γ.Χιώτογλου, Χρήστος Χατζής, Β.Βολιώτης, Η.Τσάμης, Κ.Αντωνίου. Παρόντες στην υποδοχή αλλά απόντες στην φωτογραφία Μ.Βαρδαλής και Δ.Τσαούσης.
