Γράφει ο Ηλίας Ξηρακιάς
Είναι κοινός τόπος ότι ο διάλογος στην πολιτική αντιπαράθεση δεν αποτελεί «διακοσμητικό» στοιχείο. Είναι πυλώνας της ίδιας της δημοκρατικής διαδικασίας. Χωρίς διάλογο, η αντιπαράθεση εκφυλίζεται σε μονολόγους ισχύος ή σε προπαγάνδα. Με διάλογο, αντίθετα, η πολιτική μετατρέπεται σε μηχανισμό επεξεργασίας και νομιμοποίησης αποφάσεων.
Την τελευταία εβδομάδα αναπτύχθηκε μια έντονη συζήτηση γύρω από τις δηλώσεις και αντιδηλώσεις των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, Χ. Δούκα και Α. Διαμαντοπούλου.
Ο Χ. Δούκας υποστήριξε ότι «για να κάνουμε πράξη την απόφαση του Συνεδρίου για προοδευτική διακυβέρνηση, πρέπει, παράλληλα με τη μάχη για την εκλογική επικράτηση του ΠΑΣΟΚ, να διατηρούμε ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με τις προοδευτικές δυνάμεις για ενδεχόμενες προγραμματικές συγκλίσεις».
Από την πλευρά της, η Α. Διαμαντοπούλου αντέδρασε τονίζοντας ότι δεν πρέπει να υπάρξει καμία συζήτηση για συνεργασίες πριν από τις εκλογές, καθώς κάτι τέτοιο θα προκαλέσει διαρροές ψηφοφόρων. Υποστήριξε επίσης ότι οι μετεκλογικές συνεργασίες θα κριθούν από το εκλογικό αποτέλεσμα.
Οι τοποθετήσεις αυτές, όπως ήταν αναμενόμενο, κυριάρχησαν στον δημόσιο διάλογο και προκάλεσαν αντιπαραθέσεις όχι μόνο στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, αλλά και με κόμματα της αντιπολίτευσης.
Όλοι όμως γνωρίζουν ότι ο διάλογος για εναλλακτική προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας δεν ξεκίνησε τώρα. Ήταν και είναι πάγια επιδίωξη του ΠΑΣΟΚ που κορυφώθηκε στο πρόσφατο Συνέδριο, που ομόφωνα αποφάσισε τον αποκλεισμό μετεκλογικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία και τη διεκδίκηση, με αυτόνομη πορεία, του μέγιστου εκλογικού αποτελέσματος.
Στη βάση αυτή είναι απολύτως αναγκαίο το επόμενο διάστημα να αναδειχθεί με σαφήνεια και πληρότητα το προοδευτικό κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. Δεν έχει νόημα η επιστροφή στην προσυνεδριακή περίοδο, όπου τα ίδια στελέχη τοποθετούνταν αντιφατικά ως προς τη στρατηγική των συνεργασιών.
Σε ένα πολυσυλλεκτικό και δημοκρατικό κόμμα είναι φυσικό να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Ωστόσο, οι συλλογικές αποφάσεις, ιδίως όταν λαμβάνονται από Συνέδριο, δεσμεύουν το σύνολο των στελεχών.
Για την υλοποίηση της απόφασης αυτής, είναι εύλογο –και πολιτικά αναγκαίο– όταν διεκδικείς μια εναλλακτική προοδευτική διακυβέρνηση, να διατηρείς ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με τις προοδευτικές δυνάμεις, με σαφή πολιτικά κριτήρια και εξαιρέσεις.
Στόχος πρέπει να είναι ο “επαναπατρισμός” των παλαιών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που είτε “πήγαν σπίτι τους” ή είχαν “μεταναστεύσει” αριστερά την περίοδο των μνημονίων. Κι αυτό δεν θα γίνει ούτε με κατάρες ούτε με ύβρεις εναντίον των πολιτικών αντιπάλων εκείνης της περιόδου.
Για τους άλλους που είχαν μετακινηθεί στο “φιλελεύθερο” πρωθυπουργό δεν φαίνεται να υπάρχει γυρισμός. Έχουν απολύτως ενσωματωθεί και αποτελούν σήμερα, μέσα στη ΝΔ, τους στυλοβάτες τους καθεστώτος Μητσοτάκη.
Η στρατηγική της προοδευτικής διακυβέρνησης δεν υλοποιείται με σιωπή, ούτε με φοβικά αντανακλαστικά. Υλοποιείται με σαφή προγραμματική πρόταση, και πολιτική αυτοπεποίθηση. Οτιδήποτε λιγότερο απλώς αναπαράγει τα αδιέξοδα του παρελθόντος.
