Η απόγνωση των νέων… και όχι μόνο

Από τον Βασίλη Χαλαστάρα Γ. Γραμ. στην Ένωση Προσωπικού Βιομηχανίας Τσιμέντων Βόλου

Πρόκειται για την γενιά των 600 ευρώ, που γνώρισε μια υποβάθμιση, μετατρεπόμενη σε γενιά των 400 ευρώ. Βρίσκεται στην ηλικία των 22 με 30. Έλιωσε πολλά τζιν στα θρανία, προσπαθώντας να αποκτήσει πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά και μια σειρά άλλα προσόντα που θα την κάνουν ελκυστική στην αγορά εργασίας.

Όταν είδε τις προσδοκίες της να ματαιώνονται , αδυνατώντας να βρει δουλειά, ξαναμπήκε στο κυνήγι των προσόντων, μαζεύοντας εκ νέου πτυχία, πιστοποιητικά γνώσης ενός ή δύο ξένων γλωσσών, υπολογιστών. Για όλα αυτά δαπάνησε χιλιάδες ευρώ από τον οικογενειακό προϋπολογισμό, και καλύτερο μέλλον δεν είδε. Μια μεγάλη μερίδα της βέβαια δεν ακολούθησε τον ίδιο δρόμο. Πετάχτηκε έξω από το σχολείο νωρίς και αναγκάστηκε να κλείσει τους λογαριασμούς της με τη γνώση και να βγει στη δουλειά στα 16-18 ως ανειδίκευτος εργάτης, ως πωλήτρια ή σερβιτόρα .Αυτή η γενιά παρά τη μόρφωση και τις ικανότητές της βρίσκεται υπό διαρκή εργασιακό διωγμό. Το 30% των νέων, σύμφωνα με τις στατιστικές, διαβαίνει κάθε μήνα τις πόρτες κάποιου τοπικού ΟΑΕΔ. Ένας στους δύο νέους δεν θα μπορεί να βρει δουλειά. Αλλά, ακόμη και αν εργάζεται: Αμείβεται με ψίχουλα. Κάνει δύο και τρεις περιστασιακές δουλειές ταυτόχρονα. Προσλαμβάνεται με ελαστικές σχέσεις εργασίας στα χαρτιά, υπερωριακές στην πράξη. Δεν γνωρίζει τι σημαίνει ένσημο και ασφάλιση. Ενώ βρίσκεται διαρκώς υπό την απειλή της απόλυσης.

Η γενιά των 400 ευρώ αποτελείται από πρόωρα γερασμένα παιδιά, που αναγκάζονται να ζουν ακόμη στην οικογενειακή στέγη αν και έχουν κλείσει τα 30 η 35. Αδυνατούν να κάνουν δική τους οικογένεια. Σπαταλούν όλη την εξυπνάδα , τη δημιουργικότητα, τον ενθουσιασμό τους σε δουλειές του ποδαριού, χωρίς καμία προοπτική .Δουλεύουν 12ωρα και δεν έχουν χρόνο να δουν φίλους και συντρόφους. Επενδύουν τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και την ψηφιακή επικοινωνία. Πάσχουν συχνά από καταθλίψεις και η οικονομική πίεση τους φέρνει κρίσεις πανικού. Για όλους αυτούς, για όλους εμάς προνόησαν η κυβέρνηση και οι θεσμοί κάνοντας το μέλλον μας ακόμη πιο σκοτεινό και αβέβαιο. Μαθητεία και παιδική εργασία που δεν υπόκεινται σε καμία εργατική νομοθεσία, μείωση του βασικού μισθού για τους νέους ολοκληρωτική εξάπλωση της ελαστικής εργασίας, απάλειψη των ασφαλιστικών εισφορών, όταν παράλληλα αποφασίζει επιμήκυνση του εργασιακού βίου, άρα δουλειά μέχρι τον… τάφο, συντάξεις, επιδόματα απορίας και άλλα …ευχάριστα. Έτσι όπως διαμορφώνεται το σκηνικό η γενιά των 400 ευρώ θα ζήσει χειρότερα από τη γενιά των γονιών της. Ίσως όμως δεν υπολόγισαν καλά, ίσως αυτή η γενιά φέρει ένα κόσμο ανάποδα. Μια βόλτα στο παράρτημα του ΟΑΕΔ επιβεβαιώνει τους παραπάνω αριθμούς. Ο κόσμος εδώ είναι πάντα πολύς. Ειδικά τον τελευταίο καιρό, κάθε μήνας που μπαίνει κλείνουν εργοστάσια, οι απολύσεις πολλαπλασιάζονται, μαζί και οι άνεργοι. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, κυρίως νέοι. Αρκετοί μετανάστες. Περισσότερες γυναίκες, καθώς η μακροχρόνια ανεργία πλήττει και εκείνες. Άλλοι έρχονται να ανανεώσουν τις κάρτες τους, λιγότεροι να πάρουν το επίδομα, ακόμη πιο λίγοι προσδοκώντας ότι θα βρουν δουλειά.

Σε αυτή τη συγκυρία κρίνεται περισσότερο από ποτέ αναγκαίο ένα μέτωπο πάλης κατά των απολύσεων και της ανεργίας, που θα αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του συνολικού αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης της κυβέρνησης και των θεσμών . Σε αυτό το μέτωπο η εργαζομένη νεολαία μπορεί να είναι πρωτοπόρα. Είναι αναγκαία, ταυτόχρονα, η προβολή ενός συνόλου πολιτικών και συνδικαλιστικών στόχων για την ανεργία και τις απολύσεις, απέναντι στην εργοδοσία, στην κυβέρνηση και το κράτος.