Γράφει ο Βασίλης Χαλαστάρας
Μπήκε το καλοκαίρι. Οι μέρες μεγάλωσαν, οι παραλίες γέμισαν κόσμο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατακλύζονται από εικόνες με γαλαζοπράσινα νερά, νησιά και ξέγνοιαστες στιγμές. Όμως πίσω από αυτές τις εικόνες υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα χιλιάδων οικογενειών που μετρούν και ξαναμετρούν το πορτοφόλι τους για να δουν αν μπορούν να φύγουν έστω για λίγες ημέρες.Για τον εργαζόμενο, τον συνταξιούχο, τον άνεργο ή τη νέα οικογένεια με παιδιά, οι διακοπές έχουν αρχίσει να μοιάζουν με άπιαστο όνειρο. Οι μισθοί παραμένουν χαμηλοί, οι λογαριασμοί τρέχουν, τα ενοίκια έχουν φτάσει στα ύψη και η ακρίβεια έχει εγκατασταθεί για τα καλά στην καθημερινότητά μας. Όταν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος φεύγει για τις βασικές ανάγκες, τι μένει για λίγες ημέρες ξεκούρασης;Ας πάρουμε το παράδειγμα μιας τετραμελούς οικογένειας που θέλει να επισκεφθεί ένα νησί. Τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια για γονείς, παιδιά και αυτοκίνητο μπορούν εύκολα να ξεπεράσουν τα χρήματα που κάποτε αρκούσαν για ολόκληρες διακοπές. Και αν επιλέξει να ταξιδέψει οδικώς, το κόστος των καυσίμων και των διοδίων δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.Στη συνέχεια έρχεται η διαμονή. Ένα απλό δωμάτιο, που πριν από λίγα χρόνια ήταν προσιτό, σήμερα κοστίζει όσο ένας μικρός μισθός για λίγες μόνο ημέρες. Προσθέστε φαγητό, καφέ, νερά, μικρές μετακινήσεις και κάποια έξοδα για τα παιδιά και ο λογαριασμός γίνεται δυσβάσταχτος.
Κι όμως, οι διακοπές δεν είναι πολυτέλεια. Δεν μιλάμε για πεντάστερα ξενοδοχεία και ακριβά πακέτα. Μιλάμε για το δικαίωμα μιας οικογένειας να περάσει λίγες ημέρες κοντά στη θάλασσα, να ξεφύγει από το άγχος της καθημερινότητας, να δημιουργήσει όμορφες αναμνήσεις. Μιλάμε για τον συνταξιούχο που δούλεψε μια ζωή και θέλει να πιει έναν καφέ δίπλα στο κύμα χωρίς να σκέφτεται αν θα φτάσει η σύνταξη μέχρι το τέλος του μήνα.Είναι παράδοξο μια χώρα με χιλιάδες χιλιόμετρα ακτογραμμής, αμέτρητα νησιά και έναν από τους ισχυρότερους τουρισμούς στον κόσμο να γίνεται ολοένα και πιο ακριβή για τους ίδιους τους κατοίκους της. Η Ελλάδα προσελκύει εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο, αλλά πολλοί Έλληνες δυσκολεύονται να γνωρίσουν ή να ξαναεπισκεφθούν τις δικές τους ομορφιές.Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι αν οι διακοπές είναι πολυτέλεια. Το ερώτημα είναι αν μια κοινωνία μπορεί να θεωρεί φυσιολογικό το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι στερούνται κάτι τόσο απλό και ανθρώπινο όπως λίγες ημέρες ξεκούρασης. Γιατί οι διακοπές δεν είναι επίδειξη πλούτου. Είναι μια μικρή ανάσα ζωής. Είναι η ευκαιρία να γεμίσουν οι μπαταρίες, να βρεθεί η οικογένεια μαζί, να ξεχαστούν για λίγο τα προβλήματα.
Και όταν φτάνουμε στο σημείο να αναρωτιόμαστε αν μπορούμε να προσφέρουμε αυτή την ανάσα στους ανθρώπους μας, τότε ίσως πρέπει να προβληματιστούμε σοβαρά. Γιατί οι διακοπές δεν θα έπρεπε να είναι προνόμιο των λίγων. Θα έπρεπε να είναι δικαίωμα των πολλών. Και δυστυχώς, σήμερα, για αρκετούς συμπολίτες μας, μοιάζουν να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από αυτή την πραγματικότητα.
