Γράφει ο Βασίλης Χαλαστάρας
Ο κόσμος σήμερα δεν ζει σε κομματικά γραφεία. Ζει στην αγορά, στη δουλειά, στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Ζει με το άγχος αν θα φτάσει ο μισθός μέχρι το τέλος του μήνα. Με το ενοίκιο που ανεβαίνει. Με το ρεύμα που πονάει. Με τα παιδιά που σκέφτονται να φύγουν έξω. Αυτόν τον κόσμο δεν τον νοιάζει ποιος κοιτάει στραβά ποιον μέσα στο κόμμα. Τον νοιάζει αν υπάρχει σοβαρή δύναμη που να μπορεί αύριο να σταθεί απέναντι στην εξουσία και να πει: Έχουμε λύσεις.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν μπήκε αρχηγός από το παράθυρο. Δεν τον διόρισε κανείς. Τον ψήφισε η βάση. Πήγε ο απλός ψηφοφόρος, περίμενε στην ουρά και τον επέλεξε. Και μάλιστα δύο φορές. Αυτό είναι καθαρή εντολή.
Σε μια δημοκρατική παράταξη, όταν αποφασίζει η βάση, προχωράμε. Δεν γίνεται κάθε λίγο να ξανανοίγουμε το ίδιο θέμα. Γιατί τότε τι μήνυμα δίνουμε; Ότι δεν αποδεχόμαστε ούτε τις δικές μας διαδικασίες. Βεβαίως να υπάρχει κριτική. Να λέμε τι δεν πάει καλά. Να ζητάμε περισσότερη εξωστρέφεια, πιο δυνατές παρεμβάσεις, πιο καθαρό λόγο. Αλλά η κριτική πρέπει να χτίζει, όχι να γκρεμίζει. Όταν βγαίνουν προς τα έξω μόνο διαφωνίες και αιχμές, ο κόσμος λέει: Αυτοί δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους, θα τα βρουν για τη χώρα;
Το ΠΑΣΟΚ έχει ιστορία. Έχει ρίζες στην κοινωνία. Ήταν η φωνή του εργαζόμενου, του αγρότη, του μικρομεσαίου. Αν θέλει να ξαναγίνει δυνατή επιλογή, πρέπει να μιλήσει ξανά τη γλώσσα του απλού κόσμου. Όχι ξύλινη γλώσσα. Όχι εσωτερικά παιχνίδια.
Τι θέλει να ακούσει ο πολίτης;
Πώς θα πέσουν οι τιμές;
Πώς θα αυξηθούν οι μισθοί;
Πώς θα προστατευτεί το σπίτι του;
Πώς θα έχει δημόσια υγεία και παιδεία χωρίς να βάζει συνέχεια το χέρι στην τσέπη.
Αν απαντήσουμε καθαρά σε αυτά, τότε η συζήτηση για τα πρόσωπα θα μικρύνει από μόνη της.Το συνέδριο που έρχεται είναι ευκαιρία. Να ειπωθούν όλα στα ίσια. Να ακουστούν και οι διαφορετικές απόψεις. Αλλά όταν τελειώσει, πρέπει να βγούμε όλοι με μία φωνή. Όχι με μισόλογα. Όχι με δεύτερες σκέψεις.Γιατί στο τέλος της ημέρας το ερώτημα είναι απλό:
Θέλουμε μια παράταξη που θα μεγαλώσει ή μια παράταξη που θα τρώει τις σάρκες της;
Η ενότητα δεν σημαίνει σιωπή. Σημαίνει σεβασμό στη δημοκρατική απόφαση και κοινό βηματισμό. Σημαίνει ότι βάζουμε το «εμείς» πάνω από το «εγώ».
Ο κόσμος περιμένει σοβαρότητα. Αν τη δείξουμε, θα μας ακούσει. Αν όχι, θα μας προσπεράσει. Και τότε δεν θα φταίει κανείς άλλος.
