Με αφορμή τα γυναικεία χαμόγελα που «κατηγορήθηκαν» το τελευταίο διάστημα από κάποιους «ιεροδικαστές» του διαδικτύου και πρωτοκλασάτους influencers που επικρίνουν τους πάντες -εκτός βέβαια τους εαυτούς τους- έχω να μοιραστώ τις παρακάτω σκέψεις.
Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία αποκαλύπτει περισσότερα για τον εαυτό της από όσα θα ήθελε. Όταν για παράδειγμα , δύο γυναίκες χαμογελούν σε μια φωτογραφία πριν από μια προγραμματισμένη πολιτική περιοδεία και αυτό γίνεται αντικείμενο δημόσιας καταδίκης, τότε ξεκάθαρα το ζήτημα δεν είναι η φωτογραφία, αλλά ο τρόπος με τον οποίο επιλέγουμε να βλέπουμε τις γυναίκες που έχουν δημόσιο λόγο και δημόσια παρουσία.
Οπως επίσης και όταν μια γυναίκα δημοσιογράφος που επι ώρες βρίσκεται στο πεδίο της φωτιάς και κάτω από ώρες εξάντλησης και κινδύνου , βγει στο γυαλί με νευρικό ίσως γέλιο, είναι κατακριτέα και λιθοβολείται από πάσα κατεύθυνση, τότε κάτι πάει τελείως λάθος.
Κανείς δεν μπορεί να συνδέει μια τραγωδία με μια ανθρώπινη στιγμή ή έκφραση , κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, παρά μόνο ο φθονερός και δόλιος.
Κάποιοι «εντεταλμένοι δολοφόνοι χαρακτήρων» σπεύδουν να ρίξουν το ανάθεμα, γιατί απλά δεν τους εκανες τη χάρη να σε χειραγωγήσουν και να σε κατατάξουν σαν μια κατώτερη οντότητα.
Ασφαλώς και είναι πιο εύκολο να σχολιάζεις ένα χαμόγελο. Είναι πολύ δυσκολότερο δε, να αντιμετωπίζεις τα πραγματικά προβλήματα της χώρας και πολύ περισσότερο τους πραγματικούς υπαίτιους, γιατί ίσως κι εσύ κάποτε τους εξέθρεψες.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν γιατί ενοχλεί τόσο πολύ μια γυναίκα που δεν σκύβει το κεφάλι; Γιατί ενοχλεί μια γυναίκα που συνεχίζει να στέκεται όρθια, να εργάζεται και να ελπίζει; Γιατί η αποφασιστικότητα μιας γυναίκας αντιμετωπίζεται τόσο συχνά ως πρόκληση;
Δυστυχώς είναι περισσότερη η χολή εκεί που υπάρχει το καλό και το ωραίο.
Περισσότερο από ποτέ μας έχει κατακλύσει η ασχήμια.
Σαν αντίδοτο χρειαζόμαστε περισσότερους ανθρώπους που δεν θα φοβούνται να χαμογελάσουν μήπως παρεξηγηθούν.
Χρειάζομαστε πολίτες που θα συμμετέχουν ενεργά, θα διεκδικούν και θα πιστεύουν ότι η δημοκρατία δυναμώνει όταν περισσότεροι άνθρωποι αποφασίζουν να πάρουν θέση κι όχι όταν αποτραβιούνται ανήμποροι, φοβισμένοι, μιζεριασμένοι.
Σε όσους λοιπόν, έσπευσαν να καταδικάσουν την πρόσφατη φωτογραφία μου με την Πρόεδρο κ. Καρυστιανού, δεν έχω να επιστρέψω προσβολές παρά μόνο μια διαφορετική πρόταση για τη χώρα, για λιγότερη υποκρισία και περισσότερη αλήθεια, περισσότερη ευθύνη και αξιοπρέπεια και σεβασμό στον δημόσιο διάλογο.
Θέλω μια Ελλάδα όπου καμία γυναίκα δεν θα αισθάνεται ότι πρέπει να ζητήσει συγγνώμη επειδή χαμογέλασε.
Γιατί μια Ελλάδα που νομίζει ότι έχει τελειώσει η ευθύνη της απέναντι στη γυναίκα, αποδίδοντας απλά τον όρο «γυναικοκτονία», μόνο η υποκρισία την χαρακτηρίζει, αφού την σκοτώνει ποικιλοτρόπως καθημερινά και δυστυχώς πολλές φορές ανάμεσά τους είναι και γυναίκες που ταυτίζονται με τους «ιεροδικαστές».
Αξίζουμε μια Ελλάδα όπου οι νέες γυναίκες θα μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι η θέση τους είναι παντού, κυρίως στην πολιτική όπου δεν θα συμμετέχουν μόνο λόγω ποσόστωσης.
Γιατί από εκεί ξεριζώνεις συθέμελα τα στερεότυπα και αποδίδεις μέσα από τους νόμους την ισότητα και τα ίσα δικαιώματα.
Σε μια εποχή που πολλοί νέοι άνθρωποι νιώθουν ότι τους έχουν στερήσει την ελπίδα, η μεγαλύτερη πράξη αντίστασης είναι να μην τους αφήσουμε να τους στερήσουν το χαμόγελο.
Ξεχάσαμε φαίνεται ότι πριν λίγο καιρό δύο νέα κορίτσια αυτοκτόνησαν, γιατί απλά έπαψαν να χαμογελούν….έφτυσαν στα μούτρα την υποκριτική μας κοινωνία και αποχώρησαν….
Η πραγματική αλλαγή έρχεται όταν οι πολίτες αποφασίζουν να συμμετέχουν, να μην υποχωρούν στον φόβο και να μην αποδέχονται ως κανονικότητα την απαξίωση, την τοξικότητα και τον διχασμό.
Εγώ έχω πάρει την απόφασή μου να προχωρήσω ως στο τέλος και κυρίως με αυτούς που έχουν ηθικό ανάστημα και τόλμη.
Η Μαρία Καρυστιανού διαθέτει περίσσια…. Αυτό κάποιοι «μικρούληδες» δεν το αντέχουν και το υπονομεύουν με κάθε τρόπο. Άλλωστε πώς να συγκριθεί το σκοτάδι τους με το φως;
Το χαμόγελο είναι υπέρτατη πράξη ελευθερίας και αντίστασης και η δημοκρατία χρειάζεται πολίτες που δεν φοβούνται να χαμογελάσουν, γιατί τουλάχιστον τώρα υπάρχει η Ελπίδα για τη Δημοκρατία @highlight
