Σε δήλωση προχώρησε ο ανεξάρτητος Βουλευτής Μαγνησίας κ. Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος μετά τις εξαγγελίες του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ και την εξειδίκευσή τους από τα αρμόδια Υπουργεία. Ο κ. Μεϊκόπουλος αναφέρει ότι οι εξαγγελίες είχαν ένα θετικό επιμέρους χαρακτήρα, αλλά η απόσταση ανάμεσα στην κυβερνητική εικόνα και στην βιωμένη καθημερινότητα των πολιτών παραμένει μεγάλη.
Η δήλωση του Βουλευτή
“Οι εξαγγελίες του κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ περιλαμβάνουν ορισμένα μέτρα που έχουν θετικό αποτέλεσμα, για όσους τα δικαιούνται, αλλά συνεχίζουν να μην συναντούν την πραγματική οικονομία εκεί που βρίσκεται σήμερα.
Υπάρχουν πέντε βασικά ζητήματα:
Η καθημερινότητα προηγείται των εξαγγελιών
Μετά από χρόνια ραγδαίας αύξησης του κόστους ζωής, τα νοικοκυριά εξακολουθούν να πιέζονται από τις τιμές στα τρόφιμα, τη στέγη και την ενέργεια. Την ίδια ώρα οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν υψηλό λειτουργικό κόστος, δυσκολία πρόσβασης στη χρηματοδότηση και υπέρογκες φορολογικές υποχρεώσεις.
Στο τέλος της ημέρας, οι συνταξιούχοι, οι μισθωτοί και οι οικογένειες κρίνουν την οικονομική πολιτική από την αγοραστική τους δύναμη και όχι από τις κυβερνητικές εξαγγελίες.
Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις χρειάζονται ανάσα σήμερα
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η προκαταβολή φόρου. Η αποκλιμάκωσή της σε βάθος χρόνου δεν λύνει το σημερινό πρόβλημα ρευστότητας.
Μια μικρή επιχείρηση πρέπει τώρα να πληρώσει μισθούς, ενέργεια, προμηθευτές, εισφορές και φόρους. Δεν μπορεί να περιμένει μέχρι το 2030 για να δει ουσιαστική ελάφρυνση.
Περισσότερα δάνεια για την στέγη δεν σημαίνουν φθηνότερα σπίτια
Στην πράξη έχει αποδειχθεί ότι η στεγαστική κρίση δεν αντιμετωπίζεται μόνο με νέα χρηματοδοτικά προγράμματα.
Αν αυξάνεται η δυνατότητα αγοράς χωρίς να αυξάνεται ουσιαστικά η προσφορά κατοικιών, υπάρχει κίνδυνος να πιεστούν ακόμα περισσότερο προς τα πάνω οι τιμές. Χρειαζόμαστε περισσότερα διαθέσιμα και προσιτά σπίτια, όχι απλά περισσότερους πολίτες που θα κυνηγούν τα ίδια ακριβά ακίνητα.
Ο «κουμπαράς» των παιδιών έχει πρόβλημα κοινωνικής στόχευσης
Η αποταμίευση για κάθε παιδί ως ιδέα είναι θετική.
Όταν, όμως η κρατική συμμετοχή εξαρτάται από το πόσα μπορεί να βάλει η οικογένεια, προκύπτει η εξής στρέβλωση: όποιος μπορεί να αποταμιεύσει περισσότερα, μπορεί να πάρει και περισσότερα από το κράτος.
Η λογική της κοινωνικής πολιτικής πρέπει να είναι αντίστροφη. Το παιδί της οικογένειας που έχει λιγότερα χρειάζεται μεγαλύτερη, όχι μικρότερη, στήριξη από την Πολιτεία.
Η ανάπτυξη πρέπει να φτάνει σε όλη τη χώρα
Ο Πρωθυπουργός μίλησε για σύγκλιση της Ελλάδας με την Ευρώπη και της περιφέρειας με την Αθήνα, όταν υπάρχουν ελληνικές περιφέρειες που βρίσκονται ακόμη κάτω από το 50% του ευρωπαϊκού μέσου όρου στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ.
Δεν μπορείς να μιλάς συνεπώς για σύγκλιση όταν ολόκληρες περιοχές της χώρας εξακολουθούν να μένουν τόσο πίσω.
Η κυβέρνηση παρουσίασε ένα πακέτο μέτρων και ζητά να κριθεί από το άθροισμα των δισεκατομμυρίων.
Τα ερωτήματα που έχουν σημασία παραμένουν.
Τι μένει στον μισθωτό στο τέλος του μήνα;
Μπορεί ο συνταξιούχος να αντιμετωπίσει το κόστος ζωής;
Μπορεί η μικρή επιχείρηση να επιβιώσει και να επενδύσει;
Μπορεί ένας νέος να νοικιάσει ή να αγοράσει σπίτι;
Έχει τις ίδιες ευκαιρίες ένα παιδί ανεξάρτητα από το εισόδημα της οικογένειάς του;
Και σε αυτά, παρά τις επιμέρους θετικές εξαγγελίες, η απόσταση ανάμεσα στην κυβερνητική εικόνα και στην βιωμένη καθημερινότητα των πολιτών παραμένει μεγάλη”.
