Η ΠΕΑΑΕΑ-ΔΣΕ-Πολιτικοί Πρόσφυγες τιμά την επέτειο της 28 Οκτώβρη που αποτελεί την απαρχή της εμπλοκής της Ελλάδας στον Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1940. Τιμά όπως τονίζει «όλους όσους έδωσαν τη ζωή τους στις μάχες για την απελευθέρωση στα μπλόκα και στα εκτελεστικά αποσπάσματα, όλους όσοι πολέμησαν και απελευθέρωσαν τη χώρα από τους φασίστες κατακτητές.
Ο λαός μας σύσσωμος βροντοφώναξε ΟΧΙ από την πρώτη στιγμή της επίθεσης και έτρεξε να πολεμήσει το φασίστα εισβολέα μαζί με τους φαντάρους τ’ αδέλφια του. Το ΚΚΕ σάλπισε τον ξεσηκωμό από την πρώτη στιγμή. Στις 31 Οκτώβρη 1940, με το πρώτο γράμμα του, ο Νίκος Ζαχαριάδης τότε γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, μέσα από τα μπουντρούμια της Ασφάλειας, όπου ήταν φυλακισμένος από τη δικτατορία του Μεταξά, μαζί με χιλιάδες άλλους κομμουνιστές, καλούσε σε γενικό ξεσηκωμό κατά του Ιταλού φασίστα επιδρομέα:« … κάθε σπίτι, κάθε βράχος, καλύβα με καλύβα να γίνει μετερίζι του αγώνα…», για μια Ελλάδα με κυρίαρχο το λαό της, με κοινωνική προκοπή Με ηρωισμό ο λαός, οι φαντάροι, πολέμησαν γενναία υπερασπιζόμενοι την πατρίδα, νικώντας έναν εχθρό που φαινόταν ισχυρότερος, πετώντας τον έξω από τα σύνορα».
Όπως επισημαίνεται:
Με την πολεμική εισβολή των ναζιστών Γερμανών στην Ελλάδα, εκφράστηκε και πάλι παλλαϊκή, ένοπλη Αντίσταση κατά της εισβολής και κατοχής από τους Γερμανούς ,Βούλγαρους και Ιταλούς φασίστες. Αυτό, ενώ τα αστικά πολιτικά κόμματα συμβούλευαν το λαό να μην αντισταθεί γιατί η ναζιστική Γερμανία είναι πανίσχυρη. Γι ;αυτό λέμε: και το 1940 και τα επόμενα χρόνια της κατοχής δεν ήμασταν «όλοι μαζί» οι Έλληνες, δεν πολεμήσαμε κάτω από «την ίδια σημαία». «Εθνική ομοψυχία» δεν υπάρχει ούτε στον καιρό της ιμπεριαλιστικής ειρήνης ούτε στον καιρό του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Η Αντίσταση και η Απελευθέρωση ήταν έργο του λαού, της ηρωικής δράσης του, μέσα από τις γραμμές των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ, που συγκρότησαν οι Κομμουνιστές μαζί με άλλους αγωνιστές.
Αντίθετα, ένα μέρος των πολιτικών των άλλων κομμάτων συνεργάστηκε με τους φασίστες κατακτητές. Οι υπόλοιποι πολιτικοί, μαζί με τους Αγγλους συμμάχους τους, έφυγαν για Αίγυπτο και Λονδίνο, όπου σχεδίαζαν πως θα στερεώσουν την εξουσία τους μετά την απελευθέρωση.
Το ελληνικό λαϊκό κίνημα ήταν από τα μεγαλύτερα στην κατεχόμενη Ευρώπη. Ο ηρωικός λαός μας συσπειρωμένος στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, απελευθέρωσε την Ελλάδα από την τριπλή φασιστική κατοχή.
Ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως κάθε ιμπεριαλιστικός πόλεμος, ήταν αποτέλεσμα των αντιθέσεων που και τότε καθόριζαν τις ισορροπίες στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, ενώ όλες οι αντιμαχόμενες πλευρές είχαν στόχο τον έλεγχο των αγορών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Αλλά κοινός και υπέρτατος στόχος όλων, τόσο των ναζιστών όσο και των αγγλοαμερικάνων ήταν η καταστροφή του μόνου τότε εργατικού κράτους, της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.
Την νίκη ενάντια στον ναζισμό έφερε η ΕΣΣΔ με τον ηρωικό Κόκκινο Στρατό που κάρφωσε την κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ στην καρδιά του Βερολίνου και τα απελευθερωτικά λαϊκά κινήματα σε κάθε χώρα, με πρωτοπορία τους Κομμουνιστές.
Αυτή την ιστορική αλήθεια επιδιώκουν να διαγράψουν από τη μνήμη των λαών η ΕΕ, οι κυβερνήσεις και όλες οι δυνάμεις του συστήματος, με την ανιστόρητη θεωρία των "δύο άκρων", που προσπαθεί να εξισώσει τον ναζισμό με τον κομμουνισμό, τους θύτες με τα θύματα.
Αλήθεια επίσης είναι ότι η άνοδος του φασισμού στην Ιταλία και του ναζισμού στη Γερμανία, στηρίχθηκε από τους μονοπωλιακούς ομίλους ενάντια στο εργατικό κίνημα την υπεράσπιση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας.
Ταυτόχρονα όλη αυτή η περίοδος μέχρι την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών απέδειξε ότι οι λαοί όταν συνειδητοποιήσουν την ανεξάντλητη δύναμή τους μπορούν να νικήσουν οποιοδήποτε αντίπαλο ακόμη και αν θεωρείται ανίκητος.
Άλλωστε μετά τον πόλεμο οι λαοί μερικών χωρών της Ευρώπης και της Ασίας πήραν την εξουσία και άρχισαν να οικοδομούν το σοσιαλισμό. Η 28η Οκτώβρη είναι διπλή επέτειος για το λαϊκό κίνημα αφού 80 χρόνια πριν ιδρύθηκε το Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών το 1946, του επαναστατικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Σήμερα που ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος βάζει ξανά φωτιά σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή, με πολλές πολεμικές συγκρούσεις σ' ολόκληρο τον πλανήτη, είναι πολύτιμη η πείρα για το λαό και τη νεολαία από αυτή την επική δεκαετία 1940-1949.
Σήμερα, 80 χρόνια μετά, τιμάμε τον ΔΣΕ. Ο τρίχρονος αγώνας του υπήρξε δίκαιος, ηρωικός και μεγαλειώδης, αφού εξέφραζε τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού ενάντια στα συμφέροντα των ντόπιων εκμεταλλευτών και καταπιεστών και των συμμάχων τους. Η αστική εκμεταλλευτική κρατική εξουσία γνώρισε τότε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξή της. Ο ΔΣΕ αναμετρήθηκε με την αστική τάξη, το κράτος της, τους ένοπλους κατασταλτικούς μηχανισμούς της αλλά και με τους συμμάχους της Μ. Βρετανία και ΗΠΑ, που χωρίς τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική βοήθεια τους, η αστική τάξη στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να νικήσει. Ο αγώνας του ΔΣΕ εξακολουθεί να εμπνέει το λαό και τη νεολαία, αλλά και να ενοχλεί τον ταξικό αντίπαλο και όσες δυνάμεις συμβιβάζονται μαζί του. Η άρχουσα τάξη, οι μηχανισμοί και τα επιτελεία της εξουσίας συκοφαντούν και διαστρεβλώνουν τον αγώνα του ΔΣΕ γιατί γνωρίζουν καλά ότι αντιπροσώπευε μια ανώτερη μορφή πάλης σε μια περίοδο που αντικειμενικά διεξαγόταν ταξική σύγκρουση για την εξουσία. Πολεμούν τον ΔΣΕ γιατί θέλουν να παρεμποδίσουν τις εργατικές, λαϊκές δυνάμεις από το να συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα και την επικαιρότητα μιας άλλης κοινωνίας.
Ανάμεσα τους στην πρώτη γραμμή είναι δυνάμεις αντιδραστικές που γίνονται όλο και περισσότερο χρήσιμες στην καπιταλιστική εξουσία, όσο η πολεμική προετοιμασία θα απαιτεί τη στράτευση της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας, κάτω από την ξένη σημαία των εκμεταλλευτών. Ολόκληρη η ιστορία του 20ού αιώνα και η σημερινή πρακτική των καπιταλιστικών κρατών και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών τους, αποδεικνύουν ότι οι φασιστικές δυνάμεις είναι σάρκα από τη σάρκα του καπιταλιστικού συστήματος.
Οι συνθήκες στη μεταπολεμική Ελλάδα, αυτές που γέννησαν και τον ΔΣΕ, αποτελούν την πιο μεγάλη απόδειξη ότι οι κοινωνικές αντιθέσεις συνεχώς οξύνονται. Τόσο σε περίοδο πολέμου όσο και σε περιόδους ειρήνης σε μια ταξική κοινωνία υπάρχει από τη μια η πατρίδα των εκμεταλλευτών, των καπιταλιστών που κατέχουν την εξουσία και βγάζουν αμύθητα κέρδη και από την άλλη υπάρχει η πατρίδα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στην πόλη και την ύπαιθρο, που ζει φτωχικά με μεγάλους κόπους από την ίδια τη δουλειά της. Η ζωή της γίνεται ολοένα και χειρότερη, παρότι από τα χέρια και το μυαλό της παράγονται τα πάντα. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο πατρίδες δεν υπάρχει τίποτα κοινό, ποτέ, σε καμία συνθήκη.
Σήμερα όλες οι αιτίες που οδήγησαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι εδώ, σε συνθήκες μάλιστα που βρίσκεται σε εξέλιξη η μεγάλη αντιπαράθεση για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, η διαπάλη του ιμπεριαλιστικού μπλοκ ΗΠΑ- ΝΑΤΟ – ΕΕ, παρά τις μεταξύ τους αντιθέσεις, με το υπό διαμόρφωση ιμπεριαλιστικό μπλοκ, Ρωσίας-Κίνας. Η ελληνική αστική τάξη διεκδικεί μεγαλύτερο κομμάτι από την ιμπεριαλιστική λεία, στο πλαίσιο των στόχων της για μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό, μεταφορικό και ψηφιακό κόμβο. Αυτό την κάνει επιθετική στην οικονομία για περισσότερα κέρδη και γεωστρατηγική αναβάθμιση, γι’ ;αυτό εμπλέκεται μέχρι τα μπούνια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Ο λαός δεν έχει τίποτα να κερδίσει από αυτή την εμπλοκή, παρά μόνο σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλειά του, μετατρεπόμενος ο ίδιος σε στόχο αντιποίνων. Ταυτόχρονα και η Τουρκική αστική τάξη είναι επιθετική απέναντι στην Ελλάδα και μάλιστα με απαράδεκτες αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και κυριαρχία σε νησιά και βραχονησίδες. Οξύνονται οι ανταγωνισμοί μεταξύ τους παρά τον εφησυχασμό που σπέρνει η κυβέρνηση, για το μοίρασμα του Αιγαίου και της θάλασσας νότια και ανατολικά της Κρήτης στη Μεσόγειο για τους υδρογονάνθρακες. Τα συμπεράσματα από την επική δεκαετία του 1940 σηματοδοτούν την αναγκαία ενότητα της εργατικής τάξης και τη συμμαχία με τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα απέναντι στην ψευδεπίγραφη "εθνική ομοψυχία", πίσω από την οποία κρύβεται η εξαπάτηση του λαού για να εγκλωβίζεται στους "εθνικούς στόχους" του κεφαλαίου. Μέσα στις τότε συνθήκες αποδείχθηκε περίτρανα ότι ο λαός έχει στα χέρια του τη δύναμη για να σταθεί όρθιος, να τα βάλει με αντιπάλους που φαίνονται ανίκητοι αλλά δεν είναι, να φτάσει μέχρι και την αμφισβήτηση της εξουσίας της αστικής τάξης και κάτω από προϋποθέσεις να την κατακτήσει.
Η ΠΕΑΑΕΑ-ΔΣΕ-ΠΠ ενώνει τη φωνή με το λαό μας που αγωνίζεται και απαιτεί :
-Να κλείσουν όλες οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις του θανάτου στην Ελλάδα. Να
πάψει η χώρα μας να γίνεται ορμητήριο επιθέσεων σε άλλους λαούς, άρα στόχος
αντιποίνων.
-Να επιστρέψουν όλες οι στρατιωτικές μονάδες που δρουν εκτός συνόρων.
-Να πάψουν να χρησιμοποιούνται τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη, πότε σε
ΝΑΤΟικές ασκήσεις και πότε για να επιτηρούν τον εναέριο χώρο άλλων κρατών
-Να μην προχωρήσει η προμήθεια της διάτρητης ασπίδας του Αχιλλέα απο το
κράτος δολοφόνο του Ισραήλ
-Να προστατευτεί το δικαίωμα των στρατευμένων στην έκφραση γνώμης,
ιδιαίτερα όταν αφορά την επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας, και των ίδιων των
Ενόπλων Δυνάμεων, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
-Καμμιά αλλαγή στα σύνορα και στις συνθήκες που τα καθορίζουν.
-Αποδέσμευση από ΝΑΤΟ και ΕΕ.
Η πάλη του λαού για τη δική του πατρίδα, για την υπεράσπιση της ζωής και την ικανοποίηση των αναγκών του, έχουν ως προϋπόθεση ένα μέλλον χωρίς εκμετάλλευση. Τώρα να σηκώσει ο λαός και η νεολαία τη σημαία της αντεπίθεσης για έναν αγώνα μέχρι την οριστική απαλλαγή από το σύστημα της φτώχειας, των πολέμων και των εκμεταλλευτών.
Σε έναν κόσμο που φλέγεται, σε ένα σύστημα που σαπίζει, ο λαός έχει τη δύναμη
να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων !
