Στον αγώνα των γονέων παιδιών με αναπηρία, στο ρόλο των Συλλόγων και την ενδυνάμωση για την κοινωνική και την πολιτική αλλαγή που χρειάζεται για να μπορέσουν τα παιδιά με αναπηρίες να έχουν ισότιμη πρόσβαση στην κοινωνία, αναφέρθηκε η Χριστίνα Ρούση, ψυχολόγος, επίκουρη καθηγήτρια ΠΤΕΑ του Π.Θ. και συντονίστρια του δικτύου εθελοντριών/ών φοιτητών του Τμήματος Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, SEDActions, με αφορμή εκδήλωση, που έγινε χθες το απόγευμα στον Βόλο, για την Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για τον Αυτισμό.
Οι σύλλογοι βοηθούν στη διεκδίκηση
Η κ. Ρούση μίλησε στο Ράδιο ΕΝΑ 102,5 και τον Ηλία Κουτσερή και ανέφερε ότι οι γονείς των παιδιών με αναπηρίες αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρές δυσκολίες, αντιμετωπίζουν αποκλεισμό από την εκπαίδευση, γραφειοκρατικά εμπόδια, έλλειψη υπηρεσιών και βέβαια και το κοινωνικό στίγμα.
Οι σύλλογοι, τόνισε, βοηθούν πάρα πολύ τους γονείς να διεκδικήσουν πράγματα για το δικό τους παιδί, αλλά αυτό τελικά καταλήγει να γίνει διεκδίκηση για όλα τα παιδιά και αναδεικνύονται στη συνέχεια σε μοχλοί στην κοινωνική αλλαγή, στην κοινωνική και πολιτική αλλαγή, γιατί κυρίως τα εμπόδια που συναντούν οι γονείς είναι προβλήματα συστημικά.
Στη χθεσινή εκδήλωση αναδείχτηκε η ατομική εμπειρία, που είναι οι ιδιαίτερες στιγμές, που η γονεϊκότητα παιδιού με ή χωρίς αναπηρία δεν έχει σημασία. Ο κάθε γονιός συνδέεται με ένα μοναδικό τρόπο και βιώνει με ένα μοναδικό τρόπο τη γονεϊκή τους σχέση με το παιδί, επισήμανε η καθηγήτρια.
«Αναζητάμε την ενδυνάμωση για την κοινωνική αλλαγή και την πολιτική αλλαγή που χρειάζεται για να μπορέσουν τα παιδιά με αναπηρίες να έχουν ισότιμη πρόσβαση στην κοινωνία», ανέφερε η κ. Ρούση.
Οι ανάγκες των παιδιών με αναπηρία συνεχίζονται…
Η καθηγήτρια του Π.Θ. ανέφερε ότι οι γονείς συμμετέχουν σε πολύ μεγάλο βαθμό όταν τα παιδιά τους είναι μικρά και αποσυνδέονται, όσο περνούν τις βαθμίδες. Οι γονείς ακριβώς των παιδιών με αναπηρία πρέπει να πάνε πολύ κόντρα σε αυτή την τάση, γιατί οι ανάγκες των παιδιών με αναπηρία σε καμία περίπτωση δεν σταματούν στο νηπιαγωγείο και στο δημοτικό. Έτσι συνεχίζονται και πραγματικά, ενώ όταν είμαστε γονείς ενός παιδιού που δεν έχει αναπηρία, σταδιακά σκεφτεί ότι υπάρχει ένας ορίζοντας που οδηγεί στην αυτονόμηση.
Όταν μεγαλώνεις ένα παιδί με αναπηρία, αυτό δεν βρίσκεται στον «αυτόματο», πρέπει να βρουν δύναμη για να συνεχίσουν, δεν είναι τίποτα αυτονόητο, δεν είναι τίποτα λυμένο.
Μεγάλο ζήτημα η επαγγελματική αποκατάσταση
Επίσης ανέφερε ότι ένα μεγάλο ζήτημα είναι η επαγγελματική αποκατάσταση των νεαρών, των εφήβων νεαρών ενηλίκων με αναπηρία. Είναι τα θέματα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και συμπεριφοράς των στενών συντροφικών σχέσεων και οι γονείς καλούνται να ανοίξουν δρόμους, οπότε χρειάζονται ενέργεια, βοήθεια, την ομάδα και την συλλογικότητα, αλλιώς δεν μπορούν να πορευτούν.
«Είναι ένα μακρινό ταξίδι, όπως τα μεγάλα ταξίδια που για να τα κάνουν τα πουλιά που ταξιδεύουν, όπως ας πούμε οι χήνες που ταξιδεύουν σε σχηματισμό, έτσι και μπαίνει μία μπροστά. Και είναι πολύ σημαντική αυτή η διάταξη για να μπορέσουν να ταξιδέψουν. Και κάποιες φορές όταν κουράζεται πάει πίσω και βγαίνει η άλλη μπροστά. Δηλαδή είναι η πρώτη γραμμή», ανέφερε η κ. Ρούση.
Όπως είπε, γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να συνδεθούμε και να στηρίζουμε τους ανθρώπους που μπαίνουν μπροστά, γιατί μιλάμε για ταξίδια. Στην ουσία μιλάμε για διαδρομές που δεν έχουν ακόμα γίνει και πρέπει να τις ανοίξουν οι ίδιοι οι γονείς και με την έννοια του συμπαγούς και της ενσυναίσθησης πάνω σ’ αυτό το θέμα.
Απόδοση ραδιοφωνικής συνέντευξης Ντίνος Στεργιόπουλος
