Σε ηλικία 71 ετών έφυγε από τη ζωή ο δημοσιογράφος Γιώργος Τσιντσίνης, σκορπίζοντας θλίψη στην τοπική κοινωνία. Ο γιος του Μιχάλης, διευθυντής της Κυριακάτικης έκδοσης της εφημερίδας «Καθημερινή», λέει το δικό του αντίο. Γράφει «O Γιώργος Τσιντσίνης παθιαζόταν εύκολα και πολύ. Αυτή η εικόνα του είναι αντιπροσωπευτική γιατί έχει αιχμαλωτίσει δύο από τα ισόβια πάθη του: Το τσιγάρο και το γράψιμο. (Το τρίτο, από τα εκατοντάδες, ήταν η Νίκη). Πέρασε όλη του τη ζωή πάνω από ένα μπλοκ, πίσω από μια γραφομηχανή, πίσω από μια οθόνη, πάντα μέσα σε ένα σύννεφο καπνού. Μας απήγγελλε τα χρονογραφήματά του, πότε γελώντας, πότε κλαίγοντας, πάντα χειρονομώντας θεατρικά. Οπου πήγαινε, έστηνε κι ένα συνεργείο μελάνης -βουτούσε στον βυθό των γραμμάτων για να φέρει ψαριά στην επιφάνεια.
Δεν ήταν όμως σκόρος του χαρτιού. Ζούσε από το γέλιο των άλλων. Πάσχιζε να τους γοητεύει, να τους συγκινεί και να τους καψουρεύει.
Δεν μοιάζαμε φυσιογνωμικά. Αλλά όλοι οι φίλοι μου που έτυχε να τον γνωρίσουν έλεγαν ότι είμαστε «αίμα». Ισως επειδή μου είχε κληροδοτήσει τον σαρκασμό του -το αθυρόστομο χιούμορ που μου επέτρεπε να στρέφω πατροκτονικά εναντίον του.
Δεν ήταν πατέρας. Ηταν μπαμπάς. Πάντα γλυκός. Ποτέ αυστηρός. Με μια ανεξάντλητη ψυχική γαλαντομία.
Πέρασε δυο ήσυχες μέρες στο σπίτι, προτού καθηλωθεί οριστικα στο νοσοκομείο. Κανονίσαμε μια βιντεοκλήση, να δει την Ελλη. Μιλούσε με δυσκολία. «Μάκρυναν τα μαλλάκια σου», της είπε. Κι ύστερα, χωρίς να μπορεί καλά καλά να αρθρώσει τις λέξεις, άρχισε να τραγουδάει βραχνά:
Κάνε σκάλα τα μαλλιά σου, κάν’ τα σκάλα ν’ ανεβώ
Να φιλήσω την ελιά σου και τον άσπρο σου λαιμό
Ε-βαϊλα, έ-βαϊλα ω, πάμε γιαλό γιαλό».
