Σε μια Ελλάδα που γερνάει ταχύτατα, η πολύτεκνη οικογένεια δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα; Οι αριθμοί είναι αποκαρδιωτικοί: η γεννητικότητα έχει καταρρεύσει, σχολεία κλείνουν, χωριά ερημώνουν και νέοι αναγκάζονται να μεταναστεύσουν εντός και εκτός συνόρων. Στο επίκεντρο αυτής της κρίσης βρίσκονται οι πολύτεκνες οικογένειες, που δίνουν καθημερινά μάχη επιβίωσης, συχνά χωρίς καμία κρατική υποστήριξη…
Ρεπορτάζ : Αλίκη Γεωργοπούλου
«Ζητούν δικαιοσύνη και ουσιαστική στήριξη-
η κρατική αδιαφορία στερεί το μέλλον τους»
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Πολυτέκνων Μαγνησίας, στο οποίο συμμετέχει η κα Σουλτάνα Πράπα ως εκλεγμένο μέλος με την ιδιότητα της προέδρου, αποτελείται αποκλειστικά από εθελοντές που εδώ και χρόνια στηρίζουν έμπρακτα τις πολύτεκνες οικογένειες. Όπως τονίζει η ίδια, «δεν είμαστε επαίτες. Διεκδικούμε τα αυτονόητα. Χωρίς εμάς, χωρίς τις οικογένειες που γεννούν και μεγαλώνουν το αύριο, η πατρίδα δεν έχει μέλλον».
Η κρατική στήριξη, ωστόσο, έχει μειωθεί δραματικά. Από το 2012 και μετά, επιδόματα όπως η τιμητική επιδότηση μητέρας πολυτέκνων και το βοήθημα των 102 ευρώ καταργήθηκαν. Το σημερινό οικογενειακό επίδομα είναι εξαιρετικά χαμηλό και ανεπαρκές.Όπως επισημαίνει η κα Πράπα, «δεν μπορείς να μεγαλώσεις 4, 5 ή 6 παιδιά με 30-40 ευρώ τον μήνα. Αυτή δεν είναι πολιτική, είναι εμπαιγμός».
«Η Παιδεία Γονατίζει – Οι Οικογένειες Λυγίζουν
Το κόστος ζωής έχει αυξηθεί δραματικά. Ρεύμα, νερό, τρόφιμα, φροντιστήρια και μετακινήσεις επιβαρύνουν ασφυκτικά τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Τα έξοδα για την ανατροφή και εκπαίδευση των παιδιών –ιδιαίτερα σε πολύτεκνες οικογένειες– είναι πλέον δυσβάσταχτα. Ακόμα και θεσμοθετημένα δικαιώματα, όπως η εγγραφή των παιδιών σε σχολεία κοντά στον τόπο διαμονής τους, παραμένουν ανενεργά.
«Διεκδικήσαμε τη μείωση του πλαφόν στο τιμολόγιο της ΔΕΗ. Φτάσαμε μέχρι τα δικαστήρια για να δικαιωθούμε. Πόσο ακόμα μπορούμε να αντέξουμε;» αναρωτιούνται τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου των Πολυτέκνων Μαγνησίας.
Αφανείς Ήρωες – Τα Παιδιά των Πολυτέκνων
Παρά τις δυσκολίες, τα παιδιά των πολύτεκνων οικογενειών διακρίνονται στις σπουδές, στον αθλητισμό, στην κοινωνική ζωή. Στις εκδηλώσεις που διοργανώνει ο Σύλλογος, τιμούνται για τις ικανότητες και τις επιδόσεις τους. Συγκεκριμένα, τον περασμένο Οκτώβριο διοργανώθηκε μια εκδήλωση βράβευσης των παιδιών που ανήκουν σε πολύτεκνες οικογένειες στην οποία παραβρέθηκαν πάνω από 1.000 άτομα προκειμένου να τιμήσουν τα παιδιά.«Μεγαλώνουν με ήθος, πίστη, σεβασμό και αρχές. Είναι η ελπίδα της χώρας. Είναι το μέλλον που κάποιοι κάνουν πως δεν βλέπουν», τονίζει η Κ. Πράπα
Η Εκκλησία, το τελευταίο καταφύγιο
Με το κράτος να απουσιάζει, η Εκκλησία καλύπτει το κενό. Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ.κ. Ιγνάτιος και πολλοί άλλοι κληρικοί στηρίζουν καθημερινά πολύτεκνες οικογένειες μέσω συσσιτίων, ρουχισμού και βασικών αγαθών.
«Αν δεν ήταν η Εκκλησία, πολλές οικογένειες δεν θα είχαν ούτε ένα πιάτο φαγητό», αναφέρει με συγκίνηση.Η συμβολή μοναστηριών, όπως η Ιερά Μονή του Γέροντα Εφραίμ, είναι επίσης καθοριστική, ενισχύοντας ηθικά και υλικά τις οικογένειες αυτές.
Προτάσεις και παρεμβάσεις: Μια
φωνή που πρέπει να ακουστεί
Η Ανώτατη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος (ΑΣΠΕ), καταθέτει καθημερινά προτάσεις και παρεμβάσεις στα αρμόδια υπουργεία. Αιτήματα αυτών είναι η επαναφορά και ενίσχυση των επιδομάτων που έχουν κοπεί, η κατάργηση των πλαφόν στα κοινωνικά τιμολόγια που αποκλείουν πολλές πολύτεκνες οικογένειες, καθώς και η δημιουργία κατοικιών για νέα ζευγάρια που θέλουν να κάνουν παιδιά και έχουν τις επιφυλάξεις τους. Επιπλέον, ζητούν δίκαιη φορολογική πολιτική και ενίσχυση με είδη πρώτης ανάγκης μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων, τα οποία σήμερα δίνουν βοήθεια μόνο σε πολύ χαμηλά εισοδήματα. Όπως δήλωσε κατηγορηματικά η Κ. Πράπα, «δεν επιδιώκουν προνόμια, αλλά ισότιμη αντιμετώπιση και την αναγνώριση της προσφοράς τους στην πατρίδα».
Ένα κάλεσμα: Πίστη, Θάρρος και Αγάπη για την Ελλάδα
Το μήνυμα του Συλλόγου προς τις οικογένειες είναι σαφές: θάρρος, πίστη στον Θεό, υπομονή και αγώνας.«Η Ελλάδα χρειάζεται ξανά οικογένειες. Αν θέλουμε να αναστηθεί η πατρίδα, πρέπει να δώσουμε πραγματικά κίνητρα στην τεκνοποίηση. Ο αγώνας μας συνεχίζεται, όχι για εμάς, αλλά για το μέλλον αυτού του τόπου».
