Το φαινόμενο ήταν πανελλήνιο, κάπου στα τέλη του 1963 και το 1964. Οι «πειρατές», δηλαδή ιδιώτες με ΙΧ αυτοκίνητα, λειτουργούσαν ως ταξιτζήδες, κλέβοντας έργο από τα πραγματικά ταξί. Παρόμοιο ζήτημα, με διαφορετικά αιτήματα, απασχολεί και σήμερα τους ταξιτζήδες, οι οποίοι βρίσκονται σε κινητοποιήσεις. Οι απεργίες του 1963-1964 των ταξιτζήδων στη Λάρισα και το πανελλήνιο, προκαλούσαν την αντίδραση των «πειρατών» με τα ΙΧ, οι οποίοι με τα αυτοκίνητά τους, κατέβηκαν μέχρι την Αθήνα, για να βρουν το δικό τους δίκιο. Από τη διαμάχη βγήκαν προσωρινά κερδισμένοι οι αμαξηλάτες (!) της Λάρισας με τα μόνιππά τους, οι οποίοι ήδη τότε έχαναν τη «μάχη» της μεταφοράς επιβατών, από τα ταξί.
Παραμονές Χριστουγέννων του 1963 [1] οι ιδιοκτήτες των αγοραίων αυτοκινήτων της Λάρισας απήργησαν. Ακινητοποίησαν τα 35 οχήματά τους στην ίδια πιάτσα με τη σημερινή, στην Κεντρική πλατεία και παρέδωσαν τα κλειδιά στην επιτροπή αγώνα. Βασικό αίτημα ήταν η πάταξη της «πειρατείας». Το ζήτημα δεν επιλύθηκε και τον Μάιο του 1964 η διαμάχη ταξιτζήδων και «πειρατών» βρισκόταν σε ένταση. Ο «Σύλλογος Επαγγελματιών Αυτοκινητιστών μη πωλησάντων Δ.Χ. Αυτοκίνητα», δηλαδή οι αποκαλούμενοι «πειρατές», με υπόμνημά τους [2] προς την κυβέρνηση αποστρέφονται τον τίτλο του «πειρατή» και δίνουν τη δική τους εξήγηση: Ότι δηλαδή, είναι επαγγελματίες αυτοκινητιστές, με μόνη τέχνη την τέχνη του οδηγείν. Συντηρούν οικογένειες μετά βίας, επειδή και οι βλάβες των αυτοκινήτων τους είναι πολλές, αλλά και οι διώξεις της Νομαρχίας και της Τροχαίας είχαν γίνει αφόρητες. Κατέληγαν δε στα εξής: «Ομιλούμεν μετά παρρησίας και λέγομεν ότι η κατάστασις σήμερον των αυτοκινήτων έχει περιέλθη σε προνομιούχους επιχειρηματίας, οι οποίοι θησαυρίζουν εκ του μονοπωλίου, το οποίο διά παντός θεμιτού και αθεμίτου τρόπου εξησφάλισαν»…
Το Σωματείο Ιδιοκτητών Αγοραίων Αυτοκινήτων (ταξί) Δημοσίας Χρήσεως Λαρίσης έστειλε και εκείνο υπόμνημα στην κυβέρνηση [3], το οποίο υπέγραφαν ο πρόεδρος Γ. Σταμάτης και ο γενικός γραμματέας Α. Πετρωτός. Με αυτό υποστήριζαν, σε γενικές γραμμές, ότι: Η επιστολή των ιδιοκτητών επιβατικών ΙΧ αποτελεί προπέτασμα συγκάλυψης παράνομης προσπάθειας στραγγαλισμού των δικαιωμάτων των αγοραίων αυτοκινήτων (ταξί). Τα αυτοκίνητά τους κυκλοφορούν νομότυπα, χωρίς πολιτική παρέμβαση, με άδεια βάσει των προϋποθέσεων του νόμου. Η ανάμειξη της πολιτικής από τους «πειρατές», ότι δήθεν έχουν δημοκρατικά φρονήματα είναι απαράδεκτη. Επειδή και οι ταξιτζήδες βρίσκονται στο στρατόπεδο της δημοκρατικής παράταξης και αγωνίστηκαν για την αποκατάσταση κράτους δικαίου. Στη συνέχεια του υπομνήματος οι ιδιοκτήτες ταξί παρέθεταν ονομαστικό κατάλογο με ονόματα των επικεφαλής των «Πειρατών» και τα επαγγέλματά τους. Όπως υποστήριζαν, άλλος ήταν ιδιοκτήτης τρακτέρ και γεωργικών μηχανημάτων, άλλος φορτηγού ΔΧ, άλλος ιδιοκτήτης νυχτερινού κέντρου (!), άλλος ιδιοκτήτης λεωφορείου ΔΧ, άλλος συνταξιούχος χωροφύλακας, άλλος κτηματίας, ιδιοκτήτης συνεργείου αυτοκινήτων κ.λπ.
Την κατάσταση περιέγραφε γλαφυρά, σε ρεπορτάζ στην «Ε» [4] ο δημοσιογράφος Αλέκος Χατζηευθυμίου, ο οποίος αναφερόταν στα τρία αντιμαχόμενα στρατόπεδα οδηγών, τα οποία είχαν διαμορφωθεί στη Λάρισα, από: Τους ιδιοκτήτες αγοραίων αυτοκινήτων, τους αποκαλούμενους «πειρατές» και τα μέλη του Συνδέσμου Οδηγών Αυτοκινήτων. Κι αυτό οφειλόταν στην ευνοιοκρατία του παρελθόντος, η οποία παραχώρησε δικαιώματα εκμετάλλευσης συγκοινωνιακού και μεταφορικού μέσου σε πρόσωπα, τα οποία δεν είχαν σχέση με το επάγγελμα του αυτοκινητιστή. Στο μεταξύ [5] οι επαγγελματίες οδηγοί «πειρατικών» πραγματοποίησαν παρέλαση με τα αυτοκίνητά τους στη Λάρισα και αναχώρησαν για Αθήνα. Στόχος, να διαμαρτυρηθούν έξω από το σπίτι του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου στο Καστρί.
Έντονος ήταν και ο Ιούνιος του 1964 με τους ιδιοκτήτες των αγοραίων αυτοκινήτων (ταξί) να απεργούν και να έχουν ακινητοποιημένα τα 35 οχήματά τους στην πλατεία. Στο μεταξύ, η κοινή γνώμη [6] της πόλης στράφηκε κατά της Νομαρχίας Λάρισας και άλλων αρμοδίων αρχών, επειδή δεν έλαβαν κάποιο μέτρο εξασφάλισης ταξί, για περίπτωση ανάγκης. Όπως, μεταφορά ασθενών ή τραυματιών. Από τις τηλεφωνικές κλήσεις που λάμβανε ο σταθμός αγοραίων αυτοκινήτων της Λάρισας, υπολογίστηκε ότι πάνω από 500 άτομα εξυπηρετούνταν καθημερινά από τα αγοραία, υπό κανονικές συνθήκες. Πολλά έκτακτα περιστατικά (τραυματίες, ασθενείς κ.λπ.) αντιμετωπίστηκαν με αυτοκίνητα της Τροχαίας Λάρισας.
Τότε φάνηκε και η χρησιμότητα των μόνιππων (αμαξών τις οποίες έσερνε ένα άλογο) [7]. Τα μόνιππα, όσα είχαν απομείνει στη Λάρισα, είχαν υποβαθμιστεί λόγω της επικράτησης των αγοραίων αυτοκινήτων. Όπως έλεγε εκπρόσωπος τους στην εφημερίδα, από δεκαπενταετίας το επάγγελμά τους είχε βυθιστεί στην αφάνεια. «Σήμερα έπιασα 90 δραχμές μεροκάματο. Ίσως είναι και η τελευταία φορά που ζούμε την ψευδαίσθηση του παλιού καλού καιρού. Τώρα, δεν υπάρχουν αγώγια να ξυπνήσουν τον αγωγιάτη». Ήταν και μια τελευταία ευκαιρία, για τους αμαξηλάτες, θύματα της προόδου στις συγκοινωνίες, να προβάλουν και να ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους. Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, οι υποσχέσεις της πολιτείας δεν υλοποιήθηκαν ποτέ και οι αμαξηλάτες, οι οποίοι υπηρέτησαν πιστά τις ανάγκες της Λάρισας, καταδικάστηκαν επαγγελματικά. Το ζήτημα με τα ταξί, λύθηκε εκείνο το διάστημα, με την κατάθεση νομοσχεδίου στη Βουλή, το οποίο ρύθμιζε τις εκκρεμότητες.
[1] Εφημερίδα «Ελευθερία» Λάρισας 24 Δεκεμβρίου 1963
[2] Εφημερίδα «Ελευθερία» Λάρισας 22 Μαΐου 1964
[3] Εφημερίδα «Ελευθερία» 26 Μαΐου 1964
[4]Εφημερίδα «Ελευθερία» 28 Μαΐου 1964
[5]Εφημερίδα «Ελευθερία» 31 Μαΐου 1964
[6] Εφημερίδα «Ελευθερία» Λάρισας 3 Ιουνίου 1964
[7] Εφημερίδα «Ελευθερία» 5 Ιουνίου 1964
Πηγή: onlarissa.gr
