Η εγγονή του Τσακ Νόρις, Γκρέτα, αποχαιρέτησε τον παππού της, που έφυγε από τη ζωή στα 86 του χρόνια, τονίζοντας ότι είχαν μία ιδιαίτερη σχέση, ανεξάρτητα από την τεράστια καριέρα του στην υποκριτική.
Η ηθοποιός και κόρη του Μάικλ Ρέι Νόρις απέτισε φόρο τιμής στον παππού της, την Παρασκευή 20 Μαρτίου, όποτε και έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου του. Η Γκρέτα Νόρις δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram οικογενειακές φωτογραφίες, σε πολλές από τις οποίες εμφανίζεται με τον παππού της, σε μικρή αλλά και μεγαλύτερη ηλικία.
Μέσα από το μακροσκελές κείμενό της, αναφέρθηκε στον Τσακ Νόρις ως τον άνθρωπο που όλοι γνώριζαν μέσα από τις ταινίες και τα αμέτρητα ανέκδοτα για τη δύναμη και τις ικανότητές του, αλλά υπογράμμισε ότι εκείνη είχε μία ξεχωριστή σχέση μαζί του, αντιμετωπίζοντάς τον ως τον παππού της.
Η Γκρέτα Νόρις στάθηκε στον χαρακτήρα και την προσωπικότητά του παππού της: «Αν είχες την ευκαιρία να τον γνωρίσεις, καταλάβαινες ότι είναι ο πιο ταπεινός άνθρωπος που μπορείς να συναντήσεις. Σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο, έκανε σαφές ότι άκουγε μόνο εσένα. Έκανε κάθε άνθρωπο που γνώριζε να νιώθει σαν φίλος του». Η Γκρέτα Νόρις κατέληξε εκφράζοντας την αγάπη και την ευγνωμοσύνη της για τον παππού της: «Ο παππούς είναι ένας από τους πιο ξεχωριστούς ανθρώπους στη ζωή μου και θα είμαι για πάντα ευγνώμων και περήφανη που είμαι εγγονή του. Παππού, σ’ αγαπώ πολύ, ευχαριστώ για όλα. Ο κόσμος έχασε έναν θρύλο και εγώ έχασα τον παππού μου. Πες στη γιαγιά γειά μου. Σ’ αγαπώ για πάντα, παππού».
Σε άλλο σημείο της δημοσίευσής της σημείωσε για τη σχέση τους, αλλά και τη δημοφιλία του Νόρις: «Ο Τσακ Νόρις ήταν γνωστός για πολλά αξιοθαύμαστα πράγματα, αλλά το πιο σημαντικό για εμένα είναι ότι τον γνώρισα ως τον παππού μου. Τον ήξερα ως τον άνθρωπο που ερχόταν στις γιορτές στο σχολείο, στους αγώνες ποδοσφαίρου μου και με ενθάρρυνε όσο μπορούσε. Ένας παππούς που καθόταν στην κουνιστή του πολυθρόνα και με άκουγε να του διηγούμαι ιστορίες και που καθόταν μαζί μου βλέποντας τις ταινίες του και αναπολώντας τα επιτεύγματα της ζωής του με ένα τεράστιο χαμόγελο. Παίζαμε μαζί, ντυνόμασταν, του άρεσε να αστειεύεται και είχε ένα γέλιο και χαμόγελο που μπορούσαν να σε βγάλουν από τη λύπη».
