Συνέντευξη στον Ηλία Κουτσερή
«Ζούμε σε μια χώρα που αυτοί που την κυβερνούν μισούν τον πολιτισμό», λέει μέσα από τη δική της εμπειρία και άποψη, μια νέα αλλά πολλά υποσχόμενη συγγραφέας η Μαρία Λιάσκα – Μαυράκη με συνέντευξή της στο www.magnesianews.gr και τη «ΜΑΓΝΗΣΙΑ».
Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της με τον τίτλο «Μη μου πεις το τέλος», η κα Λιάσκα- Μαυράκη πέρα από το περιεχόμενο του βιβλίου της, αναφέρεται και στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, τονίζοντας ότι «βολεύει η ελεγχόμενη και η φοβισμένη νεολαία», επισημαίνοντας μάλιστα, ότι «αν η παιδεία συνεχίσει να είναι όπως είναι, δεν θα αλλάξει ο τρόπος σκέψης μας».
Δίνοντας το στίγμα των ιδεών και απόψεών της, αναφέρει ότι «δεν είναι τίποτα πιο λογικό, από το να μοιράζεις ένα ψωμί στα δύο».
Η κα Μαρία Λιάσκα-Μαυράκη, γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά, ενώ από πολύ μικρή ασχολήθηκε με την τέχνη της συγγραφής. Έζησε στην Αγγλία και τη Γαλλία. Τα τελευταία χρόνια τολμάει να ζει με την οικογένειά της στο αγαπημένο της νησί του βορείου Αιγαίου, τη Λήμνο…
«Μη μου πεις το τέλος» ο τίτλος του βιβλίου… δε θα ήθελα να μας πείτε το τέλος, αλλά την αρχή της ιστορίας και πού βασιστήκατε…
Η αρχή γίνεται όταν η Αλεξάνδρα βρίσκει κάποια ημερολόγια της γιαγιάς της, της Άννας Περίδη. Διαβάζοντάς τα και εξερευνώντας τα, ξαναζεί την πολυτάραχη ζωή της Άννας. Μαζί της ταξιδεύουμε κι εμείς στον προηγούμενο αιώνα… έως και σήμερα
Σε ποια εποχή διαδραματίζεται η υπόθεση;
Αρχίζει περίπου το 1916,17 . Η ιστορία της οικογένειας που πρωταγωνιστεί, εξελίσσεται παράλληλα με όλα τα συγκλονιστικά γεγονότα που συντάραξαν την χώρα μας αλλά και τον κόσμο
Προσφυγιά, εξορία, πόλεμοι… τελικά φαίνεται ότι ο κόσμος γενικότερα δεν έχει αλλάξει…
Ναι, δυστυχώς έτσι φαίνεται. Αν κοιτάξουμε λίγο πιο κοντά όμως, θα διαπιστώσουμε πως έχουν γίνει αλλαγές. Μπορεί να φαίνονται μικρές μπροστά στην δίνη των τεράστιων ιστορικών γεγονότων, όμως για παράδειγμα, , η κατάργηση της δουλείας, το δικαίωμα ψήφου, η προστασία των ανηλίκων, η βελτίωση του ποινικού κώδικα συντελούν σε ένα καλύτερο κόσμο. Και για αυτά κάποιοι αγωνίστηκαν πριν από μας. Κάποιοι που οι υπόλοιποι τους θεωρούσαν τρελούς!
Θα δημιουργηθεί όμως κάποια στιγμή ένας καλύτερος κόσμος, δίκαιος και ανθρώπινος;
Αν δεν αλλάξει η παιδεία μας όχι. Ζούμε σε μια χώρα που αυτοί που την κυβερνούν μισούν τον πολιτισμό. Δεν τους είναι αδιάφορος, τον μισούν.
Νωρίτερα από το “μαζί τα φάγαμε” ένας άλλος υπουργός είχε πει πως «οι ποιητές είναι λαπάδες». Δεν ξέρω μήπως δεν είχε πληροφορηθεί, για τον Βάρναλη, τον Λόρκα, τον Ελύτη που ξεχώρισε μάλιστα και στον πόλεμο στο μέτωπο, και τόσους άλλους. Κι αυτός ο κύριος είχε πάλι μαζέψει ψήφους και μας εκπροσωπούσε στην Ελληνική Βουλή. Μισούνε τους νέους. Τους μαθητές και τους φοιτητές. Τους δασκάλους τους. Αν ο γιατρός σώζει ζωές, τότε ο δάσκαλος σώζει δυο φορές. Απαξιώνουν συστηματικά τον εκπαιδευτικό στην συνείδηση του πολίτη, έτσι ώστε όταν διεκδικεί, να μην έχει την στήριξη του κόσμου. Οι μαθητές δεν είναι ένα μάτσο “μπαχαλάκηδες”. Υπάρχουν και αυτοί το ξέρω. Τα παιδιά που άκουσα να μιλούν τις τελευταίες μέρες είχαν όλοι αποφοιτήσει με βαθμούς πάνω από το 19. Ντρεπόσουν να κοιτάξεις τους ελέγχους τους. Γιατί αν είχες υπάρξει καλός μαθητής ξέρεις τι κρύβεται πίσω από το είκοσι. Άκουσα μια κοπέλα, κι ύστερα ένα αγόρι να μιλούν στην τηλεόραση για το εκπαιδευτικό σύστημα, που θέλει να τους αφανίσει την σκέψη. Βολεύει η ελεγχόμενη και η φοβισμένη νεολαία. Αν η παιδεία συνεχίσει να είναι όπως είναι, δεν θα αλλάξει ο τρόπος σκέψης μας. Τότε πολύ φοβάμαι ,πως αυτός « ο καλύτερος κόσμος» θα γίνει ακόμη γραφικότερο σλόγκαν από ότι ήδη είναι.
Πανέμορφο και πράγματι ρομαντικό, όπως χαρακτηρίστηκε το εξώφυλλο του βιβλίου…
Δεν είναι ρομαντικό να αγωνίζεσαι. Στον ρομαντισμό κυρίαρχο στοιχείο είναι το συναίσθημα αντί της λογικής. Αν βιώσεις την αδικία, ξέρεις πως δεν υπάρχει τίποτα πιο λογικό από το να μοιράζεις ένα ψωμί στα δύο.
Διάβασα μια κριτική στην οποία σας χαρακτήριζε ταλαντούχα και πολλά υποσχόμενη συγγραφέας. Δεν είναι εύκολο τη σημερινή εποχή να ακούς καλά λόγια…
Νομίζω πως σε κάθε εποχή υπάρχουν καλές και κακές κριτικές. Είναι ακόμη πάρα πολύ νωρίς για μένα και για τα καλά και για τα άσχημα λόγια. Εννοείται, πως χαίρεσαι αν αγαπήσει ο κόσμος το βιβλίο σου. Ο συγγραφέας και ο αναγνώστης είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Η επίσημη κριτική-με την έννοια των κριτικών λογοτεχνίας για παράδειγμα- επίσης βοηθάει στην εδραίωση ενός συγγραφέα. Για μένα εξαιρετικά πολύτιμη είναι η γνώμη, η κριτική, τα σχόλια από άλλους συγγραφείς.
Τι άλλο να περιμένουμε στην πορεία; Γνωρίζω ότι ήδη μια … υπόθεση με μια παρέα παιδιών σας απασχολεί…
Υπάρχει ένα μυθιστόρημα στα σκαριά. Είναι λίγο νωρίς να μιλήσω για αυτό όμως.
Γνωρίζω ανθρώπους που είναι από τη Λήμνο και έφυγαν για άλλες πόλεις, γνωρίζω συνάδελφό σας που κατάγεται από τη Λήμνο, γράφει για το νησί, αλλά διαμένει πλέον αλλού, εσείς πώς σκεφτήκατε και εγκατασταθήκατε στο νησί, αν και καταγόμενη από την Αθήνα;
Στη Λήμνο έχω περάσει τα καλοκαίρια μου. Υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες διακεκριμένοι που ενώ κατάγονται από το νησί ζουν αλλού. Η κυρία Λαμπαδαρίδου- τεράστια λογοτέχνης και ποιήτρια-, η κύρια Σαμαηλίδου, επίσης, πολύ σημαντική συγγραφέας, επισκέπτονται το νησί όταν έχουν χρόνο.
Καμιά φορά η παρουσία ή η απουσία κάποιων ανθρώπων, σου καθορίζει και τον τόπο της διαμονής. Αγαπώ τη Λήμνο, αλλά δεν αποκλείω να ζήσω κάποτε και αλλού.
«Μη μου πεις το τέλος»
«Σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε στα χρόνια της μεταπολίτευσης η πύλη του Παραδείσου έμοιαζε πολύ κοντά. Δεν μας έλειψε τίποτα, τα είχαμε όλα: ένας μύθος που στραγγάλισε τις αληθινές δυνατότητες και άφησε μια ολόκληρη γενιά στον πάγκο. Άννα Περίδη, Αλεξάνδρα Μελά. Δύο γυναίκες. Γιαγιά κι εγγονή. Διασχίζουν τον εικοστό αιώνα. Τον ξεπερνούν. Η πρώτη διηγείται την ιστορία της μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου της, το οποίο διαβάζει η δεύτερη. Από τα αρώματα των μενεξέδων της Κηφισιάς ως τις χιονισμένες βουνοκορφές του Γράμμου, η ζωή της καταγράφει τις περιπέτειες του τόπου μας, τις προδοσίες, τους πολέμους, τα γραμμένα και τ’ άγραφα μυστικά. Στροβιλιζόμαστε γύρω της, όλοι εμείς στην Ελλάδα και στις αδικημένες μητροπόλεις του περασμένου αιώνα, από τα ερείπια της ισπανικής Γκουέρνικα και τις αλλόφρονες αποφάσεις του Φράνκο μέχρι τους χρυσαφένιους τρούλους της παγωμένης σταλινικής Μόσχας. Με οδύνη και ελπίδα, αντέχουμε από το ιδιώνυμο και τις εξορίες μέχρι τη σημερινή κατ’ επίφαση δημοκρατία, την κρίση, τις αυτοκτονίες. Φταίμε άραγε όλοι; Μέσα από τις συμπληγάδες των αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη, η Άννα μάς μαθαίνει από την αρχή τι σημαίνει όνειρο, φιλία, οικογένεια και φυσικά έρωτας. Και μας προκαλεί να γράψουμε εμείς το τέλος της ιστορίας…»
