Αντιμετωπίζοντας το παρελθόν ως ένα ζωντανό πεδίο αναμέτρησης με το παρόν, ο ΑδάμοςΜουζουρής μέσα από το βιβλίο του με τίτλο: «Ιερά και Αγία η Ταφή – Ψηφίδες Ιστορίας “κτῆμαἐςαἰεί”» θέτει στο επίκεντρο την ταφή των συμπολεμιστών του και τον πόνο των μανάδων του, μέσα και από δικά του βιώματα στον πόλεμο της Κύπρου.
Μιλώντας ο συγγραφέας, φιλόλογος – ιστορικός και Πρόεδρος της Ένωσης Κυπρίων Μαγνησίας στο ΡΑΔΙΟ ΕΝΑ 102,5 και στον Ηλία Κουτσερή, μεταφέρει με ποιητική γλαφυρότητα όσα έζησε εκείνος στον πόλεμο, σε μια ηλικία 20 ετών με τους συμπολεμιστές του που τα νεκρά σώματά τους δεν τάφηκαν στην πατρίδα. Για τον κ. Μουζουρή, αυτό το βιβλίο αποτελεί μία σημαντική υποχρέωση στη μνήμη τους, ένα μνημόσυνο που έχει ηλικία τουλάχιστον 52 ετών, καθώς όπως δήλωσε «ουσιαστικά ξεκίνησε 20 Ιουλίου του 1974. Μάλιστα, όταν έκανα τον πρώτο επιτάφιο λόγο, που μου κάναν την τιμήν οι μητέρες των νεκρών παιδιών να μιλήσω εγώ για τα παιδιά τους, αμέσως μετά, με πλησίασε ένας στρατηγός που ήταν παρών και με ρώτησε πόσο καιρό τον προετοίμαζα και οι συμπολεμιστές που ήταν γύρω μου, του είπαν 40 ολόκληρα χρόνια…τότε» Με ιδιαίτερα ζεστά λόγια αναφέρθηκε στον παιδικό του φίλο Νίκο Ψαρά που έπεσε στις 23 Ιουλίου κι υπηρετούσε στην 181 μοίρα πεδινού πυροβολικού, η οποία ισοπεδώθηκε όλη στο Συγχαρί.
«Είναι χρέος μου»
Ο ίδιος συνέχισε αναφέροντας ότι κινδύνεψε να χάσει τη ζωή «και για μένα το βιβλίο είναι χρέος, εντάσσεται μέσα στην αποστολή που διαισθάνθηκα τότε, αγαπώντας παράλληλα την ιστορία, ότι αν επιζούσα από εκείνον τον φοβερό πόλεμο και από εκείνη όλη την καταιγίδα και την λαίλαπα του πολέμου, θα ήθελα να διασώσω μέσα από τη γραφίδα μου όσο μπορούσα, τη μνήμη των παιδικών μου φίλων, αυτών που θα ταξίδευαν στους ουρανούς. Είναι το ελάχιστο μπροστά σε αυτούς που θυσιάστηκαν . Εκεί υπήρξε η ιδέα, πως αν επιζήσω θα γράψω για τους συντρόφους, τους συμπολεμιστές και να κλείσω το μνήμα τους αιώνια».
Ιερά και Αγία ταφή
Όσον αφορά στον τίτλο του βιβλίου, εξομολογήθηκε ότι ένιωσε δέος διαβάζοντας ότι στον τρωικό πόλεμο έκαναν μέχρι και εκεχειρία για να ταφούν τα νεκρά σώματα και ακόμα και σήμερα όπως είπε «οι βάρβαροι έχουν αφήσει άταφα κορμιά συμπολεμιστών στο Πενταδάχτυλο».
Επίσης, μέσα από το βιβλίο του θέλησε να δηλώσει τη διαχρονικότητα του Ελληνισμού, την παρουσία των Κυπρίων σε όλους τους αγώνες του έθνους, φέρνοντας ως παράδειγμα τον φίλο του Νίκο Ψαρά, η μητέρα του οποίου η Ελένη Αρτυματά, ήταν κόρη του Νικόλα Αρτυματά, ο οποίος πήρε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους και μάλιστα πέρασε και από το Βελεστίνο το 1897.
Η Αγία Μάνα
Δεν κρύβει την συγκίνησή του όταν διάβαζε το αρχαίο κείμενο, κάνοντας λόγο για «κατάθεση ψυχής στην Αγία Μάνα, η οποία για μένα δεν έχει ούτε χρώμα, ούτε φυλή, ούτε θρησκεία». Μάλιστα υπάρχει και η έμμεση παράλληλη αναφορά στη σύγχρονη μάνα, στη μάνα του στρατιώτη που σκοτώνεται στην Ουκρανία, στη μάνα της τραγωδίας των Τεμπών, σχολιάζοντας δύο γεγονότα όπως είπε… «Ένα ήταν η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, γιατί εισβολή είναι και δεν υπάρχει κάτι άλλο… όπου και εκεί θρηνούν μάνες». Μέσα από τη συνάντηση που είχε με μία μητέρα συμπολεμιστή, της οποίας το νεκρό σώμα του παιδιού της δεν ενταφιάστηκε,προέκυψε ότι είχε η γυναίκα έγνοια για τα παιδιά που θα μείνουν άταφα, ενώ για τα Τέμπη, μετέφερε στους ακροατές, μία συνάντηση που είχε με μία μητέρα, της οποίας το παιδί δυστυχώς δεν βρέθηκε το νεκρό σώμα για να το ενταφιάσουν κι η ίδια έφυγε από τη ζωή πριν ένα χρόνο και δεν πρόλαβε. Αυτή η γυναίκα, έκανε λόγο για αβάσταχτο πόνο… «Αυτό που έγινε στα Τέμπη, μοιάζει να είναι πιο βαρύ από το δικό μας» εξομολογήθηκε μεταξύ άλλων.Χαρακτήρισε τραγικό να μην μπορούν μανάδες να θάψουν τα νεκρά σώματα των παιδιών τους, να φεύγουν γονείς και να κηδεύουναργότερα οστά συμπολεμιστών και να μην παρευρίσκεται κανένας πλέον να παραλάβει αυτά τα οστά…
«Ονειρεύονται και δεν βολεύονται»
Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου παρουσιάζονται έξι ουσιαστικά χαρακτήρες, όπως οΔυστρόπιος, ο Νεστόριος και ο Αλαφροΐσκιωτοςκαθώς και ανεράδες, που αποκάλυψε ότι απευθύνεται προς αυτές – μεταξύ άλλων και τις δικές του εγγονές Στυλιανή- Κωνσταντίνα και Ιφιγένεια και σε όλα τα παιδιά του κόσμου που όπως είπε «ονειρεύονται και δεν βολεύονται».
«Πάντα με έκαιγε μέσα μου»
Δεν έκρυψε και τον πόνο του για το γεγονός ότι όταν δίδασκε στην Γ’Λυκείου σταματούσε και συλλογίζονταν «Αν γίνει κάτι, από κει τα μισά παιδιά σχεδόν θα φύγουν!Εξήγησε βέβαια, ότι πάνω από όλα και πέρα από όλα, είναι το «εμείς»είναι η πατρίδα, εμείς το ζήσαμε εκεί στο πόλεμο δεν υπάρχει «εγώ». Μάχεσαι να μην χαθεί ο διπλανός σου γιατί αν χαθεί ο διπλανός σου χάθηκες και εσύ, Εκεί, η πατρίδα παίρνει μία άλλη διάσταση . Πατρίδα είναι η ίδια η ύπαρξη σου είναι η ίδια η μητέρα σου, είναι ο σύντροφός σου, δίπλα είναι όλα αυτά . Πάντα έχουμε ένα χρέος προς την πατρίδα ότι, αυτή μας μεγαλώνει και οφείλουμε να επιστρέψουμε αυτό το χρέος».
Κλείνοντας τόνισε ότι: «Χρειάζεται να βάλουμε βαθιά την ιστορία μέσα στην παιδεία και η παιδεία είναι αλήθεια. Αν από την ιστορία αφαιρέσετε την αλήθεια είναι απλώς ένα αφήγημα και η ιστορία δεν ξαναγράφεται, δηλώνω και μέσα στο βιβλίο, ότι το 399 τάγμα πεζικού έγραψε ιστορία και δεν περιμένει δικαίωση.Η δικαίωση έγινε στα πεδία των μαχών, όπως και όλοι που αγωνίστηκαν υπερασπιζόμενοι τα μεγάλα και υψηλά ιδανικά….».
Η παρουσίαση του νέου βιβλίου, θα πραγματοποιηθεί σήμερα Σάββατο 17 Οκτωβρίου, στις 7 μ.μ., στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ελληνογαλλικής Σχολής Άγιος Ιωσήφ, Σπυρίδη 130, στον Βόλο. Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο δημοσιογράφος Ηλίας Κουτσερής και ο ίδιος ο συγγραφέας, Αδάμος Α. Μουζουρής. Αποσπάσματα από το έργο θα διαβάσει η ηθοποιός Κατερίνα Αντωνακάκη, ενώ η Μαρίνα Βολουδάκη και ο Σπυρίδωνας θα πλαισιώσουν την παρουσίαση με μελοποιημένη ποίηση από την Ανεράδα Δροσιάς και Λάβρας.
Απόδοση ραδιοφωνικής συνέντευξης: Αναστασία Φύσσα
.
