Ο Βολιώτης φιλόλογος Κώστας Πούλιος ξεκινά τη συγγραφική του καριέρα, μας συστήνεται με «Το Εργοστάσιο», από τις εκδόσεις «Ελκυστής», και φαίνεται κατά μία έννοια, τόσο φυσική αυτή η εξέλιξη. Το μυθιστόρημα θίγει αρκετά επίκαιρα ζητήματα , καθώς, όπως αναφέρει ο ίδιος ως καλεσμένος στο Ράδιο ΕΝΑ και του Ηλία Κουτσερή, και στο πολιτιστικό ένθετο του κεντρικού δελτίου ειδήσεων , «στην πόλη που ζούμε, που περιτριγυρίζεται από βιομηχανίες και έχει τεράστια προβλήματα με την ατμοσφαιρική ρύπανση, δεν είναι δύσκολο κάποιος… να βρει την αφορμή να γράψει».
Μας δίνετε πνευματική τροφή με το πρώτο σας βιβλίο, για το οποίο θα ήθελα να μας μιλήσετε για το περιεχόμενο, αλλά και για την επιλογή του τίτλου του μυθιστορήματος που ταυτόχρονα με το εξώφυλλο δημιουργεί κάτι πρωτότυπο…
Ναι, έχετε δίκιο, ιδίως για την εικόνα του εξωφύλλου που είχα και κάποιες διαφωνίες με τον εκδότη. Ωστόσο, επέλεξα τη συγκεκριμένη εικόνα γιατί περικλείει την γενικότερη εικόνα ενός εργοστασίου, θεωρώντας ότι είναι η κατάλληλη. Όσον αφορά στο βιβλίο, το εργοστάσιό μου είναι μία τσιμεντοβιομηχανία, όπου βρίσκεται στην βιομηχανική περιοχή των Ιωαννίνων, ενώ η δραστηριότητά του είναι επιβλαβής για το ανθρωπογενές περιβάλλον της περιοχής. Δεν μένουμε όμως μόνο σε αυτό, καθώς το εργοστάσιο είναι ένας καμβάς πάνω στον οποίο ζωγραφίζεται μια πρωτότυπη ιστορία, ακόμα και για εμένα που την έγραψα. Πρωταγωνίστριες είναι τέσσερις γυναίκες με τους άντρες τους και η ιστορία διαδραματίζεται στις αρχές του 20ου αιώνα, ενώ συνεχίζεται ως το 2022. Αναφέρεται στην ιστορία της Ελλάδας και στην μετά κρίσης εποχή. Δεν μένουμε, όμως, μόνο στη χώρα μας, καθώς ο αναγνώστης ταξιδεύει και εκτός των τειχών, πάει Πεκίνο, Λονδίνο, Παρίσι, Κίεβο, Τορίνο, Σαράγιεβο, για να παρακολουθήσει αρκετά στιγμιότυπα από τις ζωές των ηρώων. Είναι, στην ουσία, ένα κοινωνικό μυθιστόρημα.
Επομένως υπάρχουν και ιστορικά στοιχεία, τα οποία χρειάστηκαν έρευνα;
Βεβαίως! Υπάρχουν πάρα πολλά ιστορικά στοιχεία. Σε κάθε πόλη υπάρχει και ένα συγκεκριμένο περιστατικό που συνδέει τους πρωταγωνιστές με την ίδια την πόλη, τον τόπο και τον χρόνο.
Σε ό, τι αφορά τους πρωταγωνιστές και την αφορμή, μιλάμε για πραγματικά πρόσωπα και ακολουθεί η μυθοπλασία ή είναι κάτι αμιγώς μυθοπλαστικό;
Ενώ όλα τα περιστατικά που αναφέρονται στο κείμενο συνδέονται με την πραγματικότητα, τα πρόσωπα είναι δημιούργημα του μύθου. Δεν ήθελα πραγματικά πρόσωπα, και θεωρώ ότι η πρόκληση για ένα συγγραφέα είναι να φτιάξει ο ίδιος τους ήρωες. Βέβαια, το υπόλοιπο υλικό βρίσκεται στην πραγματικότητα.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου;
Στην πόλη που ζούμε, που περιτριγυρίζεται από βιομηχανίες και έχει τεράστια προβλήματα με την ατμοσφαιρική ρύπανση δεν είναι δύσκολο κάποιος να βρει την αφορμή να γράψει. Οι αφορμές σχετίζονται με το περιβάλλον που ζω, που μεγάλωσα και κατά κάποιον τρόπο είναι η δική μου ευαισθητοποίηση σε όλα αυτά τα ζητήματα.
Άρα υπάρχουν και οικολογικά μηνύματα μέσα στο βιβλίο, για την κατάσταση που βιώνουμε στην περιοχή μας, αλλά εκτός από αυτά, μιλάτε και για την βιομηχανική κατασκοπεία, σωστά;
Το οικολογικό πρόβλημα είναι ο πυρήνας, το οποίο συνδέεται και με το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής. Χαρακτηριστικά θα σας πω ότι το βιβλίο ξεκινάει με ένα τσουνάμι. Στη συνέχεια όμως, μπαίνουν κι άλλα σοβαρά θέματα, όπως το Αλτσχάιμερ. Η κύρια αφηγήτριά μου είναι μια γυναίκα ηλικιωμένη, 73 χρόνων, η οποία πάσχει από τη νόσο, και αυτό ήταν μια μεγάλη δυσκολία, το πώς θα μπορούσε, δηλαδή, να ανακαλέσει στη μνήμη της πράγματα για τα περιγράψει. Υπάρχουν κι άλλα θέματα μέσα στο βιβλίο, σχετικά με τα υπαρξιακά προβλήματα ή ακόμα και θεολογικά, πολιτικά, αλλά και με διεθνείς σχέσεις.
Η επιλογή της 25ης Μαρτίου ως ημερομηνία δεν είναι τυχαία φαντάζομαι. Ποιος είναι ο λόγος που την επιλέξατε;
Η ημερομηνία πραγματικά δεν είναι τυχαία. Να φανταστείτε, ότι το βιβλίο το τελείωσα τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο του 2019, δηλαδή, δύο χρόνια πριν την επέτειο των 200 χρόνων από την Επανάσταση. Η ημερομηνία αυτή συνδέεται και με ένα άλλο γεγονός που αναφέρεται στις σελίδες του βιβλίου, με τον Μάη του ’68 στη Γαλλία. Επειδή η ηρωίδα μου είναι μια γυναίκα τη δεκαετία του ’60 και η οποία καταπνίγει την επαναστατικότητά της, όλα αυτά βγαίνουν και εκδηλώνονται τις ημέρες της επανάστασης. Η ημερομηνία σημαίνει ανατροπή, σημαίνει αλλαγή στην κανονικότητα -βάζοντάς το σε εισαγωγικά- μια τάξη πραγμάτων τόσο στη ζωή της, όσο και στην ζωή ολόκληρης της χώρας.
Σχετικά με τη συγγραφή, έχετε κάτι άλλο ήδη κατά νου ή στα χαρτιά;
Υπάρχουν πάντα πράγματα κατά νου τα οποία με την κατάλληλη αφορμή παίρνουν πάντα την τελική τους μορφή. Αυτό θέλω να κάνω κι εγώ, θέλω να συνεχίσω και πιστεύω ότι και σε αυτόν τον τομέα θα μπορέσω να κάνω κάτι καλό.
Ως φιλόλογος, πιστεύετε ότι στην εποχή μας οι έφηβοι διαβάζουν περισσότερο πλέον εξωσχολικά βιβλία σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές, που δεν διάβαζαν εύκολα;
Αυτό είναι ένα θέμα που με προβλημάτισε πάρα πολύ και διαπιστώνω το εξής: Ότι ενώ όλα τα προηγούμενα χρόνια υπήρχε η πεποίθηση ότι ο Έλληνας γενικά δε συμπαθεί το έντυπο, είτε μιλάμε για βιβλίο, είτε ακόμα και για εφημερίδα, τα τελευταία χρόνια παρατηρώ μία έκρηξη στη συγγραφή βιβλίων. Σκέφτομαι ότι όλοι αυτοί που γράφουν, θα πρέπει να έχουν ξεκινήσει διαβάζοντας. Στο σχολείο είναι λίγες οι ευκαιρίες που έχουμε για να κινηθούμε εκτός της σχολικής ύλης. Με απλά λόγια, πιστεύω ότι όποιος θέλει να διαβάσει θα το κάνει, καθώς υπάρχουν οι αφορμές, υπάρχουν τα εναύσματα, και παρόλο που μέσα στην τάξη δεν θα μιλήσουμε πολύ γι’ αυτό. Δεν θέλω να παινέψω συναδέλφους, αλλά θεωρώ ότι οι φιλόλογοι του Βόλου δραστηριοποιούνται πάρα πολύ στον τομέα της φιλαναγνωσίας. Κάποιο παιδί επομένως μπορεί να βοηθηθεί με πολλούς τρόπους. Άλλωστε υπάρχουν δείγματα παιδιών που διαβάζουν και γράφουν και τα οποία έχουν επιτυχίες και σε μαθητικούς διαγωνισμούς. Θα σας δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τα τελευταία χρόνια εργάζομαι σε τμήμα ένταξης σχολείου, όπου μια κοπέλα μου έδωσε ένα τετράδιο γεμάτο με γραφές, σχεδόν μυθιστόρημα, ένα μυθιστόρημα γραμμένο από ένα παιδί που «πάσχει», ας πούμε, από δυσλεξία.
Πηγή φωτογραφίας: https://dominicamat.blogspot.com/
