Αφιερωμένο στο Πήλιο είναι το τεύχος 86 του λογοτεχνικού περιοδικού «(δε)κατα», που εκδίδεται από το πολιτιστικό σωματείο Κοινωνία των (δε)κάτων. Το αφιέρωμα θα παρουσιαστεί την Παρασκευή 17 Ιουλίου, στις 8 το βράδυ, στο Roof Garden του ξενοδοχείου Κυψέλη (Αγ. Νικολάου 1) στον Βόλο, με την υποστήριξη του βιβλιοπωλείου Πλαστελίνη.
Στο τεύχος γράφουν:
Κώστας Ακρίβος – Σοφία Ελευθερίου – Γιώργος Σεφέρης – Νάντια Φωσκόλου – Ελένη Προγγίδη – Ηρακλής Καραγιάννης – Δημήτρης Γιαννουλής – Αντιγόνη Σδρόλια – Αντώνης Αντωνίου – Φοίβη Γιαννίση – Μάγδα Τσιρογιάννη – Χρίστος Παπαγεωργίου – Κώστας Ζωτόπουλος – Έλενα Ψαραλίδου – Αγγελική Θάνου – Νίκος Παπαδόπουλος – Κώστας Ουράνης – Απόστολος Στραγαλινός – Γεράσιμος Τσιμπλούλης – Αντιγόνη Κατσαδήμα – Μαγδαληνή Θωμά – Ευανθία Χρυσοχού – Ευαγγελία Μινάρδου Αδάμου – Βικτώρια Μακρή – Αγγελική Παπαδοπούλου – Φροσούλα Κολοσιάτου – Νίκος Σοφιάδης – Έφη Γεωργάκη – Γιάννης Κονιόρδος – Κασσάνδρα Αλογοσκούφι – Γεώργιος Δροσίνης – Σωτήρης Σαράκης – Νίκος Βαραλής – Κωστής Τριανταφύλλου – Γιώτα Κούγιαλη – Κωνσταντίνος Τσεκλένης – Άλκης Πέτκωφ – Claudia Roth Pierpont – Ντίνος Σιώτης – Αλέκος Φλωράκης – Γιώργος Δημόπουλος – Ειρήνη Κακουλίδου – Angelo Giuliano – Ρίβα Λάββα
Η επιμελήτρια του τεύχους Αγγελική Παπαδοπούλου στην εισαγωγή της αναφέρει ότι: «Bγαίνεις από το αστικό τοπίο του Βόλου, περνάς την τσιπουρογραμμή της Αγριάς και ήδη νιώθεις εξοχή, και αμέσως μετά στρίβεις και αρχίζεις να ανεβαίνεις. Εκεί αρχίζει να συμβαίνει κάτι περίεργο: κάθε στροφή αισθάνεσαι σαν να μπαίνεις όλο και περισσότερο σε έναν Άλλο Κόσμο, άτοπο και άχρονο, μια χώρα από μόνη της με φύση άγρια, βουνό και νερό, μισές κουβέντες και μια εντύπωση ότι η ιστορία κάπως εδώ έπεσε βαριά και δεν μεταβολίζεται, κάπως όλοι οι χρόνοι του παρελθόντος συνυπάρχουν. Αυτή είναι σταθερά η αίσθηση που έχω όλα τα χρόνια που ανεβοκατεβαίνω στο Πήλιο και αυτή ήταν και η αφορμή να του αφιερώσουμε ένα ολόκληρο τεύχος, ένα καλοκαίρι διαφορετικό από τα συνηθισμένα.
Το Πήλιο είναι τόπος των μύθων και των αντιθέσεων, μισό κάτι και μισό κάτι άλλο, σαν το σήμα κατατεθέν του, τον κένταυρο Χείρωνα. Βουνό και δύο θάλασσες, κάτι σκοτεινά παλιό και κάτι εύκολο και μοντέρνο, ένα νήμα που ενώνει το ύφος των συζητήσεων στην πλατεία πάνω από τα καραφάκια τσίπουρο και τα πιατάκια με μεζέδες. Θέλει ίσια παπούτσια και προσοχή στο περπάτημα, τα καλντερίμια δεν συγχωρούν, οι ξερολιθιές συνεχίζουν να αναπνέουν. Όλα βρίσκονται σε κλίση, όλα είναι υπό γωνία, και με αυτή την προϋπόθεση το νερό κατεβαίνει και διαβρώνει, σπάει και πλημμυρίζει ακολουθώντας τον νόμο της βαρύτητας, καταστρέφει στην πορεία του προς τη θάλασσα. Οι ίδιοι οι Πηλιορείτες είναι πιο πολύ βουνό και λιγότερο θάλασσα, είναι οι ξερολιθιές που κρατούν το χώμα από τη διάλυση, έχουν κάτι βαρύ, αρχέγονο, κάτι που αντιστέκεται στην αλλαγή. Ο χρόνος έχει κάπως σταματήσει, ο τόπος αρνείται να υποκύψει στους φυσικούς νόμους της ομοιόστασης. Οι άνθρωποι εκεί αγαπούν τις ιστορίες τους, αυτές που τους κρατούν σε επαφή με το παρελθόν, αυτές που τους συνδέουν με τους οικογενειακούς τους θησαυρούς μέσα στα βαριά σεντούκια, με τις κορνιζαρισμένες ασπρόμαυρες φωτογραφίες που δεν μπορούν να κρεμαστούν εύκολα στον τσατμά, τον ψευτότοιχο από ξύλα και άχυρα που διαχωρίζει τα δωμάτια των παλιών, πέτρινων αρχοντικών.
Αυτές τις ιστορίες ζητήσαμε για να φτιάξουμε αυτό το τεύχος. Στη βάση του εγχειρήματος είχαμε την πλούσια μαγιά της λογοτεχνικής παραγωγής του Βόλου, των ταλαντούχων ανθρώπων των γραμμάτων και των λέξεων του τόπου που έλαβαν πρώτοι την πρόσκληση για τη συμμετοχή. Και γύρω τους άνθρωποι που δεν είχαν ξαναγράψει για τα (δε)κατα, αλλά διαθέτουν την ικανότητα, το συναίσθημα και την επιθυμία να τιμήσουν τον τόπο τους. Μέσα από τα μάτια τους ταξιδέψαμε στα χωριά και στις παραλίες, στο τότε και στο σήμερα, στις εικόνες που κλείνουν μέσα τους φως, προσμονή, ελπίδα, απώλεια.
Από την Πορταριά μέχρι το Τρίκερι, το Πήλιο έγινε το σκηνικό για να ξεδιπλωθούν οι φωνές των ανθρώπων του, αυτών που δεν έμαθαν άλλον από αυτόν τον τόπο και αυτών που τον αγάπησαν σαν να είναι τόπος τους.
Ανάμεσα στα πρωτότυπα κείμενα που δημιουργήθηκαν ειδικά για αυτό το τεύχος, φιλοξενούμε και φωνές από το παρελθόν, γνωστά ποιήματα του Σεφέρη, του Δροσίνη και του Ουράνη, αλλά ένα απόσπασμα από τη Μονογραφία Νεοχωρίου της Ευανθίας Χρυσοχού, της δασκάλας που το 1955 κατέγραψε την πηλιορείτικη κοινωνία με την επιστημονική γλώσσα της εποχής της.
Κλείνω με μια ειδική μνεία στο φωτογραφικό αφιέρωμα για τις «Γυναίκες: κόρες, νύφες, μάνες, χήρες». Πρόκειται για ένα τμήμα της έκθεσης που πραγματοποιήθηκε το προηγούμενο καλοκαίρι στο Νεοχώρι Πηλίου, επιχειρώντας να προσδώσει ορατότητα σε έναν ρόλο που στην κοινωνική σφαίρα λειτουργεί ως συμπληρωματικός και ετεροπροσ-διοριζόμενος. Οι φωτογραφίες αποτελούν έναν φόρο τιμής στις γυναίκες που με τον καθημερινό τους μόχθο στήριξαν την κοινότητα, αλλά και σε αυτές που βρέθηκαν σε κάποιου τύπου κοινωνικό αποκλεισμό της εποχής. Ευτυχώς, οι καιροί έχουν σε κάποιο βαθμό αλλάξει. Και έτσι, έχουμε πια τη δυνατότητα να τις φέρουμε στο προσκήνιο. Να σηκώσουμε το βλέμμα, να τους δώσουμε τον λόγο. Να τις δούμε.
Όπου και να σας βρίσκει το κατακαλόκαιρο, ελπίζουμε η έκδοση αυτή να σας φέρει τη δροσιά του πηλιορείτικου υψόμετρου.
