«Ξέσκισε τη καρδιά μου η εικόνα εκείνης της πανέμορφης παραλίας της Δημητριάδας στη Νέα Αγχίαλο που τώρα πια δεν υπάρχει. Λες ο εξορκισμένος και ζητούσε εκδίκηση! Ο κάμπος της σφαγής και η διάτα του σατράπη. Αισθάνομαι τύψεις, χόλιασε η ψυχή μου! Μάντρες, ποιμνιοστάσια, ζωντανά, αμάζευτα λιόδεντρα, αμυγδαλιές, εκκλησάκια, βάρκες, ξύλα, σκουπίδια, σπίτια, αχταρμάς και μια ηλιόλουστη ειρηνική αρμονία σε ατέλειωτη ερημιά. Τα πουλιά βουβάθηκαν, τα δέντρα έγειραν, παντού ανοιγμένες πηχτές λαβωματιές λες και η μάννα φύση πάλεψε άοπλη και ξαφνιασμένη με το άγριο λέσι της λύσσας και της δυστυχίας. Αυτό τον κόσμο όμως προσωρινά η χίμαιρα τον μάζεψε κουβάρι! Θα τον ξαναφτιάξουμε πάλι όμορφο όπως ήταν και καλύτερο έτσι σε πείσμα των καιρών! Αυτός ο άξαφνος ατιμαστής θα μας βρει όλους μαζί σμιγμένους στην αντίσταση. Αυτή η γλοιώδης λάσπη δεν μας τρομάζει γιατί τούτα τα όνειρα ζυμώθηκαν μαζί με το μανιασμένο νερό και το πλανεμένο χώμα. Αυτή τη γη οι πρόγονοί μας την πίστεψαν σκάβοντας. Αυτή η γη δεν μπορεί να ανήκει σε διαφθορέα. Το τοπίο φέρει τη δική μας υπογραφή» έλεγε ο συμπολίτης, κ. Κώστας Παρδάλης.
