«Όποια λέξη πολυχρησιμοποιείται, φθίνει σε αξία. Θυμάστε εκείνο το περίφημο «οι επόμενες δυο εβδομάδες είναι κρίσιμες» ; Έγινε τόσο γραφικό που στο τέλος κανείς δεν του έδινε σημασία. Έτσι τώρα και «η ατομική ευθύνη». Ο κόσμος, όμως, πρέπει να προσέξει. Τέλος. «Μα εγώ δεν φοβάμαι τον κορωνοιο», θα γυρίσει να πει κάποιος, μολονότι η ιστορία μας δείχνει ότι κανείς δεν είναι πραγματικά ασφαλής (και άτρωτος). Τα πράγματα έχουν ξεφύγει. Δεν είμαστε πια στο «εγώ», είμαστε πιο πολύ από ποτέ στο «εμείς». Τι είναι όμως η ατομική ευθύνη ; Ατομική ευθύνη, είναι να μην στέλνω το παΐδι μου με συμπτώματα στο σχολείο. Εάν υπάρξει κρούσμα, η τάξη θα κλείσει, το σχολείο θα κλείσει. Πέρυσι, φέτος, του χρόνου. Ποσά παιδιά να μείνουν αγράμματα ένεκα ενός αναπνευστικού ιού ; Ατομική ευθύνη είναι με την κοινωνική μου συμπεριφορά, να μην ενισχύω την διασπορά του ιού. Μαγαζιά θα κλείσουν, κόσμος θα απολυθεί, θα μείνει στον άσο. Ποσά λουκέτα θα αντέξεις;
Σε μια κοινωνία δεν έχει σημασία εσύ μόνο να έχεις να φας. Πρέπει να έχει κι ο άλλος. Και όταν το ντόμινο ξεκινά, να είσαι σίγουρος ότι θα έρθει και η σειρά σου, ακόμη κι αν είσαι στο πολύ τέλος της αλυσίδας. Ατομική ευθύνη είναι να «προστατεύσω» το κρασάρισμα του συστήματος υγείας. Παντοδύναμα συστήματα υγείας όπως των ΗΠΑ, και πολλών εύρωστων Ευρωπαϊκών χωρών κατέρρευσαν μέσα σε ένα «κακό» μήνα. Το δικό μας το κακόμοιρο, αυτό το φτωχομπινεδιάρικο δυστυχώς που έχουμε, έχει γεμίσει ήδη σχεδόν όλες τις κλίνες ΜΕΘ με 70 διασωληνωμένους. Αν φτάσουμε και έχουμε 70 την ημέρα, ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει ; Που θα τους βάλουμε ; Ο γιατρός θα πρέπει για να ζήσει ο δικός σου πατέρας, να τραβήξει την πρίζα στον δικό μου. Το δέχεσαι ; Εγώ όχι. Για όλα τα παραπάνω, λοιπόν, και άλλα τόσα, σας παρακαλώ… μείνετε συνειδητοποιημένοι. Τα είδατε τα της Οξφόρδης : Το εμβόλιο άργησε μια μέρα. Και δεν αναμένεται anywhere near, που λέμε και στο χωριό. Δεν θα μας σώσει κανείς, και ακόμα έχουμε δρόμο. Πολύ δρόμο. Αρκεί να τον περπατήσουμε παρέα. Χωρίς τρικλοποδιές, «περδίκλες» τις λέγαμε μικροί. Κι αν δεν σε βαστούν τα πόδια, θα σε κουβαλήσω εγώ για λίγο στα χέρια που μπορώ. Και θα μου χρωστάς χάρη, για όταν πέσω κι εγώ. Έτσι (μόνο) προχωρούν οι κοινωνίες. Να το ξεπεράσουμε. Όχι άνεργοι, όχι πεθαμένοι. Όρθιοι και μαζί. Μαζί» υποστηρίζει ο συμπολίτης παιδίατρος, κ. Γιώργος Χαρίτος.
