«Αν διαθέτει κάποιος ελάχιστα αποθέματα ανθρωπισμού, φιλανθρωπίας, λογικής, ηθικής συνείδησης, στοιχειώδους αγάπης δεν έχει παρά να σκεφθεί πώς θα αισθανόταν εάν το δικό του παιδί, ο δικός του άνθρωπος βρισκόταν σε μία μακρινή χώρα και αντιμετώπιζε την αδιαφορία, την περιφρόνηση, την εγκατάλειψη, την εκμετάλλευση και την κακοποίηση. Αυτές και μόνο οι σκέψεις αρκούν για να μας προτρέψουν να κάνουμε το καθήκον μας και να σταθούμε δίπλα στο παιδί. Να το συνοδεύσουμε, να του δείξουμε στοργή και αγάπη. Να το στηρίξουμε να σταθεί όρθιο και να βρεθεί και πάλι στην οικογένειά». Αυτά, μεταξύ άλλων, έγραφα στην επιστολή που απηύθυνα στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου τον Οκτώβριο του 2018, με την παράκληση να παρέμβει για την αντιμετώπιση του δράματος με τα ασυνόδευτα παιδιά, όπως το Σύνταγμα και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ορίζουν. Ήταν μια ακόμη παρέμβαση για τα ασυνόδευτα ανήλικα, που ξεκίνησε η Γενική Γραμματεία Διαφάνειας και Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, που είχα την τιμή να προΐσταμαι από τον Μάρτιο του 2013, αλλά δυστυχώς χωρίς καμία ανταπόκριση. Έστω και με καθυστέρηση τόσων χρόνων η απόφαση του Πρωθυπουργού να αναλάβει προσωπικά την υπόθεση αυτή είναι αξιέπαινη. Παραμένει, όμως, το ερώτημα. Δικαιολογείται, άραγε, τέτοια καθυστέρηση από αρμόδιες υπηρεσίες και κυβερνητικά όργανα;» αναρωτιέται ο πρώην Υπουργός, κ. Γιώργος Σούρλας.
