«Πολλά από αυτά τα καιρικά φαινόμενα που ταλαιπώρησαν τη χώρα μας με καταστροφές και απώλειες ζωών, φαίνονται ακραία και απρόβλεπτα. Και αυτή η αντίληψη υπάρχει γενικά για τις περισσότερες φυσικές καταστροφές. Προσωπικά θεωρώ, όπως και άλλοι επιστήμονες, ότι και προβλέψιμα είναι και αντιμετωπίσιμα. Προβλέψιμο είναι κυρίως το μέγεθός τους, όπως και η επαναληψιμότητά τους, μιας και έχουμε στη διάθεσή μας γνωστές παραμέτρους και αλγορίθμους. Τότε γιατί μας πιάνουν στον ύπνο αυτές οι καταστροφές και χάνονται τόσοι άνθρωποι;
Γιατί απλώς δεν είναι θέμα επιστημονικό, αλλά πολιτικό. Έχει σημασία αν θα τηρηθούν οι νόμοι και θα γίνουν σεβαστά τα επιστημονικά δεδομένα. Εάν χτίζεις ένα δημόσιο κτήριο πάνω σε πρόσφατες αποθέσεις ποταμών εντός κοίτης, πόσο περίεργο είναι μία πλημμυρική παροχή να το καταστρέψει; Αν υπάρχουν πάνω από 3.000 περιπτώσεις στην χώρα μας όπου επαρχιακός δρόμος περνάει μέσα από το ρέμα αντί να έχει κατασκευαστεί γέφυρα, δεν είναι αναμενόμενο από τους 100 ανθρώπους που θα δουν το πλημμυρισμένο ποτάμι, ένας να προσπαθήσει να το διασχίσει για να πάει σπίτι του; Έλα μωρέ θα πει, λίγο περισσότερο νεράκι είναι. Δεν γνωρίζει όμως ότι ο κάθε διπλασιασμός της ποσότητας του νερού τετραπλασιάζει τη μεταφορική του ικανότητα. Και έτσι θα τον βρούμε με το αμάξι του πνιγμένο αρκετά χιλιόμετρα πιο κάτω. Είναι αστείο να μην μπορούμε να τιθασεύσουμε τέτοια ακραία φαινόμενα, ενώ το έκαναν τόσο αποτελεσματικά οι Αιγύπτιοι και οι Μινύες πριν 3500 χρόνια σε Νείλο και Κωπαΐδα αντίστοιχα. Και γιατί οι πολιτικοί ταγοί δεν ασχολούνται με την πρόβλεψη τέτοιων φαινομένων και τη θωράκισή μας, αλλά τα κάνουν όλα μετά το κακό; Γιατί απλά τέτοιες καταστροφές δημιουργούν σχέσεις εξάρτησης.
Σε τέτοιες στιγμές που έχει καταστραφεί το βιος σου, κάθε ξεροκόμματο που θα σου πετάξει η πολιτική εξουσία θα το δεις ως μάννα εξ ουρανού. Και αυτό μεταφράζεται σε ψήφους, πολιτική δύναμη, αλλά και οικονομικά κίνητρα, αφού σε τέτοιες στιγμές οι απευθείας αναθέσεις μεταξύ ημετέρων και το μαύρο χρήμα δίνουν και παίρνουν. Και τι πρέπει να γίνει; Πραγματικά για την Ελλάδα, δεν ξέρω.
Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Κανονικά οι Περιφερειάρχες, οι Δήμαρχοι και οι Κυβερνήσεις που αδυνατούν να προβλέψουν κάτι τέτοιο ή εν γνώση τους αφήνουν την καταστροφή, δεν θα έπρεπε να επανεκλέγονται. Αντ’ αυτού βλέπω τις κυβερνήσεις που οδήγησαν σε αυτήν την πολεοδομική αναρχία, στην καταπάτηση αιγιαλών και κοιτών ποταμών, στην αποψίλωση και κατακρεούργηση των δασών να είναι συνέχεια στο προσκήνιο και συνεχώς να επανεκλέγονται. Άρα ίσως χρειάζεται βελτίωση η πολιτική μας σκέψη και δράση» υποστηρίζει ο Δρ. Γεωλογίας, κ. Μάρκος Βαξεβανόπουλος.
