«Αυτό που πρέπει να αλλάξει στην Ε.Ε. , ένεκα των 60 χρόνων από την επίσημη ίδρυσή της, είναι κυρίως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να έχει περισσότερη δύναμη, θεσμική, αποφασιστικού χαρακτήρα. Θα πρέπει να υπάρξει συντονισμένη προσπάθεια ώστε σταδιακά, σε 10 – 15 χρόνια να υπάρχει ενιαίο φορολογικό σύστημα , με ίδιους όρους κοινωνικής ασφάλισης και ίδια εργασιακή νομοθεσία. Θα πρέπει να διέπεται από τους ίδιους συνταγματικούς όρους, κοινώς να υπάρχει ενιαίο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Επιβάλλεται να φυλάσσει την γεωγραφική της ακεραιότητα και τα εδάφη της, στα οποία θα πρέπει να ενσωματωθούν όλες οι χώρες που το επιθυμούν και το δικαιούνται και ανήκουν γεωγραφικά στην Ευρώπη, με κοινό ευρωπαϊκό στράτευμα. Θα πρέπει να ενοποιηθεί το κράτος – πρόνοιας και ο τρόπος διαχωρισμού των περιφερειών σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης. Η νέα γενιά των κρατών της Ε.Ε. δεν θα πρέπει να γαλουχείται με λογικές “ανώτερου λαού” ξεχωριστά, αλλά να βρει τις κοινές ιστορικές της καταβολές, όπως ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός, ο χριστιανισμός, η αρχαιοελληνική δημοκρατική παρακαταθήκη που πρέπει να προστατεύεται από δικανικό σύστημα οργανωμένο όπως το γερμανικό. Η νέα γενιά θα πρέπει να γνωρίζει τις κοινές επιθέσεις που δέχτηκαν τα ευρωπαϊκά εδάφη και κατάφεραν να διατηρήσουν τελικά την ακεραιότητά τους. Σημαντικό είναι, πράγμα δύσκολο, οι Άγγλοι να κατανοήσουν ότι είναι μέρος αυτής της Ένωσης και οι θεσμικοί εταίροι ότι δεν υπάρχουν περιθώρια η Ε.Ε. να χάνει τα μέλη της, αλλά να τα αυξάνει. Επίσης χώρες όπως η Γερμανία, ως ισχυρότερες να δημιουργούν συνθήκες έμπνευσης για τους ευρωπαϊκούς λαούς που θα πρέπει να οραματίζονται το κοινό τους μέλλον και όχι να αποστρέφονται την ακόμα περισσότερη ενοποίηση, ως παράγοντα απορρύθμισης. Τέλος η Ε.Ε. κάνοντας όλα αυτά θα πρέπει να κατοχυρώσει θεσμικά και να προστατέψει τις όποιες διαφορετικότητες των λαών της, ώστε να συνθέσει εν τέλει το “όμορφο ευρωπαϊκό πάζλ”» σχολίαζε ο κ. Αντώνης Πολίτης.
