«Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Εμείς, αν δεν ήμαστε τρελοί, δεν θα κάναμε την επανάσταση. Αυτά είναι τα λόγια, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ενός από τους δύο τρελούς στους οποίους οφείλεται κυρίως η επιτυχής ελληνική επανάσταση. Ό άλλος ήταν αυτός που την ξεκίνησε, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στα σύνορα Ρουμανίας-Μολδαβίας.
Οι Έλληνες επαναστάτες είχαν να αντιμετωπίσουν τους εξής μεγάλους εχθρούς: Τον Οθωμανικό στρατό, τις Αιγυπτιακές και άλλες ενισχύσεις, τις απρόθυμες Μεγάλες Δυνάμεις, τον αφορισμό του Ορθόδοξου Πατριαρχείου και τους Κοτσαμπάσηδες. Ο εσωτερικός εχθρός ήταν ο πιο ύπουλος. Είναι πραγματικά αστείο το γεγονός ότι ενώ ο Κιουταχής κατηφόριζε για να τους σφάξει όλους, αυτοί αλληλοσφάζονταν μεταξύ τους. Και επίσης αστείο το ότι τα χρήματα του πρώτου δανείου της Αγγλίας χρησιμοποιήθηκαν στον εμφύλιο για χρηματισμό.
Είχαν όμως μία ανίκητη δύναμη. Την αμφισβήτηση. Την αμβισβήτηση που γεννήθηκε σε αυτά τα χώματα πριν 2500 χρόνια. Την αμφισβήτηση της εξουσίας του βασιλειά, του θεού, του κράτους. Την αμφισβήτηση στην εξουσία του βασιλέα, του τυράννου, των ευγενών, των αυθεντιών, της επίσημης θρησκείας, του Νόμου των ισχυρών. Την αμφισβήτηση που έκανε πράξη ως Δημοκρατία. Την αμφισβήτηση που νίκησε ποιοτικά την ποσότητα των Περσών. Την αμφισβήτηση που έκανε πράξη ο Σπάρτακος σε μια ανίκητη μέχρι τότε Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Την αμφισβήτηση στον Σουλτάνο και την Υψηλή Πύλη. Και αυτή την αμφισβήτηση θα κληροδοτούσαν στο ενωμένο ελληνικό λαό, που αμφιβήτησε την υπεροχή των Μελανοχιτώνων και της Wehrmacht αργότερα.
Μόνο ο ενωμένος και με σωστή παιδεία λαός μπορεί να νικήσει οτιδήποτε, οποτεδήποτε.
Ο εορτασμός έπρεπε να αναβληθεί για αργότερα. Άλλωστε η Ελληνική Επανάσταση δεν ξεκίνησε 25-3-1821, αλλά 21-22 Φεβρουαρίου 1821. Οπότε η ημερομηνία, δεν ήταν δεσμευτική. Οι μόνοι που γιόρτασαν στο προεδρικό χθες ήταν οι ταγοί μαζί με την Αγγελοπούλου και τη Βαρδινογιάννη. Η γιορτή όμως αυτή είναι του λαού, ο οποίος είναι κλεισμένος στα σπίτια του δίνοντας μία άλλη μάχη. Μάχη για την υγεία.
Και λυπάμαι που καλεσμένος δεν ήταν ο λαός της Αϊτής, της πρώτης χώρας που αναγνώρισε την Ελλάδα μας, τον αγώνα μας και εμπράκτως μάλιστα, αφού έστειλε μικρό εκστρατευτικό σώμα (που δεν έφθασε βέβαια) και καφέ για να τον πουλήσουμε και να αγοράσουμε καριοφίλια.
Αυτό που πρέπει να μάθουμε από αυτά τα 200 χρόνια είναι ότι δεν φθάνει μόνο η αμφισβήτηση. Χωρίς γνώση, αλληλεγγύη, αλληλοκατανόηση, αυτογνωσία, συμβιβασμούς και αυτοκριτική δεν πάμε μπροστά. Δεν αρκεί μόνο ο ηρωισμός, η τόλμη και η γενναιότητα» υποστηρίζει ο κ. Μάρκος Βαξεβανόπουλος.
