«Έχω διαβάσει ποιήματα και πεζά που υμνούν το γυναικείο κορμί. Έχω διαβάσει αληθινές ιστορίες γυναικών που έχασαν το στήθος τους. Έχω διαβάσει ελπιδοφόρα μηνύματα, απελπισμένα σημειώματα και πια δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχουν λέξεις κατάλληλες για τη σημερινή μέρα. Καθώς διάβαζα το μόνο που σκεφτόμουν ήταν “σκέψου να ήσουν εσύ…φαντάσου το κορμί σου δίχως στήθος…τώρα βάλε λέξεις…” Και οι “λέξεις” μπροστά στην εικόνα δραπέτευαν από κάθε ρωγμή της, τρομαγμένες. Νιώθω πως δεν υπάρχουν λέξεις για να “ντύσουν” το κορμί μιας γυναίκας που έχει χάσει το στήθος της απ’ τη νόσο. Ας σωπάσουμε. Ας την αφήσουμε. Να πενθήσει την απώλειά της. Δεν υπάρχουν παρηγοριές. Αφήστε την ήσυχη να συνομιλήσει με το κορμί της, με τις πληγές της, να τις χαϊδέψει, να τις γλύψει, να τις επουλώσει και όταν εκείνη νιώσει πως ήρθε η ώρα θα σηκωθεί όρθια. Θα ανοίξει διάπλατα τα χέρια και με τόλμη, προκλητικά θα σταθεί απέναντι στον καθρέφτη της. Όταν θα αρχίσει εκείνη η συνομιλία, η νέα γνωριμία το μόνο που χρειάζεται νομίζω είναι ένα ειλικρινές “Σ’ αγαπώ” απ’ τα παιδιά που θήλασε κάποτε, απ’ τον σύντροφο που κοίμισε στο στήθος της. Λίγες σκέψεις…λίγες λέξεις με πολύ σεβασμό και θαυμασμό για τις γυναίκες που παλεύουν με τον καρκίνο του μαστού» γράφει η κ. Μαρία Ζαχαριά.
