Επειδή εδώ στον Βόλο βλέπουμε μόνο τα πράγματα που μας αφορούν και δεν βλέπουμε τι συμβαίνει παρακάτω, σας μεταφέρω ότι ένας από τους πιο ισχυρούς ομίλους στον κλάδο της ενέργειας στην Ελλάδα, η Motor oil, βλέπει «τοίχο» σε ότι αφορά στην διασύνδεση του FSRU που θέλει να κατασκευάσει στην Κόρινθο. Δεν το λέω εγώ αλλά ο Wiseman του πάντοτε ενημερωμένου mononews.gr. Όπως αναφέρει… «εκεί στην Κόρινθο και στη ΜΟΤΟΡ ΟΙΛ, τόσο ο Γιάννης Β. Βαρδινογιάννης όσο και ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος του ομίλου Πέτρος Τζαννετάκης … βρίσκονται σε δίλημμα αναφορικά με την μεγάλη επένδυση της πλωτής δεξαμενής αερίου (FSRU) στην Κόρινθο.
Όπως διαβάζω στο δημοσίευμα «η κα Ρίτα Γκάλλι του ΔΕΣΦΑ, «έχει βαλθεί να κάνει τη ζωή δύσκολη» στην σημαντική αυτή επένδυση των 350 εκατομμυρίων και από εκεί εκπορεύεται η κλιμακούμενη κόντρα ΜΟΤΟΡ ΟΙΛ-ΔΕΣΦΑ.
H Μotor Oil εκτιμά ότι η ένταξη από το ΔΕΣΦΑ στο σύστημα, του αγωγού τον Οκτώβριο του 2027 «είναι αδικαιολόγητα χρονικά απομακρυσμένη», με δεδομένο ότι η σύνδεση του FSRU με το εθνικό σύστημα μεταφοράς αερίου προγραμματίζεται για τον Μάιο του 2025. Άρα επί σχεδόν δύο χρόνια το έργο θα είναι μεν έτοιμο αλλά δεν θα μπορεί να λειτουργήσει εξαιτίας του ΔΕΣΦΑ!»
Και αναρωτιέμαι εγώ, αν ο Βαρδινογιάννης αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα, η MedGas που δεν είναι και κανένας κολοσσός, τι αντιμετώπιση θα έχει από τον ΔΕΣΦΑ και πότε θα συνδεθεί με το δίκτυο;
Δύσκολα
Το λέω αυτό διότι, ο όλος σχεδιασμός για το LNG και τα πέντε FSRU που δρομολογούνται να κατασκευαστούν στην Ελλάδα, δεν συμβαδίζουν ακριβώς με την ευρωπαϊκή πολιτική για την κλιματική αλλαγή η οποία προσανατολίζεται στην μείωση χρήσης των ορυκτών καυσίμων με ορίζοντα το 2030. Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι παρά τα υποτιθέμενα οφέλη για την εγχώρια αγορά, τα FSRU προσανατολίζονται στην τροφοδοσία ξένων χωρών και όχι τόσο για την κάλυψη της εγχώριας ζήτησης η οποία βαίνει μειούμενη. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής Handelsblatt «με τη δημιουργία των πέντε ακόμη τερματικών σταθμών που θα συνδεθούν με το δίκτυο κατά το διάστημα 2023-2025, οι παραδόσεις (του LNG) θα αυξηθούν πολύ περισσότερο. Όμως, εάν υλοποιηθούν όλα τα σχέδια, η Ελλάδα θα έχει ετήσια δυναμικότητα διαχείρισης LNG ύψους 25 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων (bcm), δηλαδή περίπου τετραπλάσια της σημερινής ζήτησης».
Η HB εξηγεί πως «πολλοί ειδικοί προειδοποιούν για πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα – όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με τις προβλέψεις τους, περισσότερο από το 50% της δυναμικότητας εισαγωγής LNG της Ευρώπης θα μπορούσε να είναι ήδη περιττό έως το 2030. Στην Ελλάδα, κρίνεται ότι οι σχεδιαζόμενες μονάδες θα αξιοποιηθούν στο μέγιστο, αν και η εγχώρια ζήτηση μειώνεται, με την κατανάλωση φυσικού αερίου να μειώνεται κατά 19% το 2022. Ταυτοχρόνως, όμως, οι εξαγωγές φυσικού αερίου από την Ελλάδα προς τα Βαλκάνια σχεδόν τετραπλασιάστηκαν το 2022».
Επιπλέον, μεταξύ άλλων, υπάρχει και έλλειψη FSRU, δηλαδή των πλοίων εκείνων που μετατρέπουν το LNG σε αέριο, ώστε αυτό να τροφοδοτήσει ακολούθως τα εθνικά συστήματα. Ο Χέλερ επισημαίνει πως «τα FSRU είναι πλέον πιο ακριβά και δυσεύρετα, καθώς υπάρχουν λιγότερα από δώδεκα διαθέσιμα παγκοσμίως ενώ το κόστος ναύλωσης ενός FSRU φτάνει τα 400 εκατομμύρια δολάρια. […] Ακόμη, παραμένει αβέβαιο το πώς θα εξελιχθεί η ζήτηση και οι τιμές του φυσικού αερίου».
Εξάλλου, ορισμένοι αναλυτές αναμένουν ότι «η κατανάλωση φυσικού αερίου στην Ευρώπη θα μειωθεί μετά το 2024 λόγω των κλιματικών πολιτικών […] και το 2030, πάνω από 60% της δυναμικότητας των τερματικών σταθμών LNG στην Ευρώπη θα είναι άχρηστο».
