«Λίγες μέρες περάσανε κι αρχίσανε τα κρούσματα στα σχολεία. Και σκεφτείτε τώρα…Να επιβεβαιωθεί ένα κρούσμα τα απόγευμα. Ο γονιός να ενημερώσει το σχολείο. Να αρχίσει ο διευθυντής να ειδοποιεί τους γονείς και κηδεμόνες για να φέρουν σελφ τεστ όλα τα παιδιά την επομένη. Να ελέγξει ποια παιδιά καθόντουσαν περιμετρικά, σε σταυρό, πίσω, μπροστά, δίπλα στο παιδί που νοσεί για να τα πάνε για ράπιντ. Να μοιράσει σελφ την επομένη για να κάνουν κάθε μέρα για μια βδομάδα. Να ειδοποιήσει τις καθαρίστριες να διπλοαπολυμάνουν την αίθουσα. Να κανονίζουν οι γονείς βραδιάτικα με τις δουλειές -θα πάρουν γονική, ωριαία, δίωρη, δεν μπορούν να λείψουν, άδεια για να κάνουν το ράπιντ- δεν ανοίγουν διαγνωστικά και κινητές μονάδες αχάραγα. Να ψάχνουν εναλλακτική αν δεν μπορούν να λείψουν-όχι παππού, γιαγιά είναι ευπαθής ομάδα, κι αν έχει κολλήσει και το δικό μου, να το διακινδυνεύσω; Να ανησυχούν ταυτόχρονα είκοσι πέντε σπίτια, με το ένα μαζί με τη βεβαιότητά του ιού, για το αν και πώς θα περάσουν τα παιδιά τον κόβιντ-βαριά, ελαφριά, απύρετα, με κόπωση; Και όλα αυτά μόνο για ένα τμήμα. Φανταστείτε να υπάρχουν δύο ή τρία τμήματα σε κάθε τάξη εικοσιπεντάρια ακατέβατα, τι έχει να γίνει. Όπως καταλαβαίνετε, βαστάτε να τ’ αρμέξουμε» έλεγε η κ. Ηρώ Διώτη.
