«Επίκαιρο και διαχρονικό. Φοβάμαι όλους αυτούς που δεν αντιστέκονται στην φαυλότητα και στον αυταρχισμό, όταν βλέπουν να τους περιβάλει, να τους πνιγεί και να τους προσβάλει. Φοβάμαι όλους αυτούς που την ελευθερία τους την καταθέτουν με τόση ευκολία στο άγγιγμα της κάθε τυχάρπαστης εξουσίας. Φοβάμαι όταν όλοι αυτοί γίνονται πλειοψηφία και αποφασίζουν για το σύνολο. Ένα ποίημα αφιερωμένο στους λίγους γενναίους της κάθε εποχής που προστατεύουν το δεύτερο πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου που είναι η ελευθερία» αφιερώνει ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Μαγνησίας, κ. Ευθύμιος Τσάμης.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου ‘κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
Μανόλης Αναγνωστάκης, Νοέμβρης 1983
