«Πήγα το γιο μου σινεμά με τους φίλους του. Μέχρι να δείξω τα πιστοποιητικά νόσησης -δέκα ώρες να ανοίξει το κινητό- λέω σε μια κυρία πίσω μου με δύο κούτσκα να περάσει για να την ελέγξει η συμπαθέστατη κοπελίτσα, να μην περιμένει. Τα παιδάκια χωρίς μάσκες, το ένα το δόλιο είχε ένα βήχα-ακουγόταν από τα τρίσβαθα του Άδη. Της λέει η υπάλληλος: -Καλησπέρα. Για τα παιδάκια αν θέλετε να δω λίγο τα σελφ τεστς. Της τα δίνει. -Κυρία μου δυστυχώς αυτά δεν είναι έγκυρα. Είναι από 2.12. Σημερινό σελφ τεστ χρειάζεται. -Τι σημερινό; Έίναι από το edupass. -Ναι αλλά έχουν περάσει τρεις μέρες. Θέλει σημερινό και τα παιδάκια μάσκες. Είναι κλειστός χώρος. -Τα παιδιά είναι πέντε χρονών. Τι μάσκες; Και κάθε μέρα σελφ τεστ; Για να μπούμε; Δεν τρελάθηκα να τα κάνω κάθε μέρα. -Δυστυχώς δεν μπορείτε να περάσετε. Πήρε τα παιδιά της και κατέβηκε ωρυόμενη. Νταξ. Να κατεβάζουμε χίλια καντήλια για το πώς διαχειρίζεται η κυβέρνηση την πανδημία. Για τη βλακεία στο κεφάλι αυτηνής πάντως δεν έχει καμία ευθύνη» έλεγε, χαρακτηριστικά, η κ. Ηρώ Διώτη.
