«Είναι εντυπωσιακή η ανάγκη συνεχών αναφορών σε «ηρωικές» στιγμές του παρελθόντος. Σαν να φοβόμαστε το παρόν και το μέλλον! Πάρτε για παράδειγμα τη συζήτηση που ξαφνικά άρχισε για το ρόλο του Πολυτεχνείου. Στην καλύτερη περίπτωση εκφράζει μια αγωνία μήπως και υποτιμηθεί ένα γεγονός που πέρασε στην ιστορία για όσους άμεσα ή έμμεσα συμμετείχαν σαν την συνεισφορά στον αγώνα της γενιάς μας. Στη χειρότερη μήπως και αμφισβητηθούν τα παράσημα που μας έδωσαν καριέρες και εισοδήματα για 50 χρόνια. Αλλά αναρωτιέμαι τι είναι χειρότερο, η άποψη πως το Πολυτεχνείο παρά την τεράστια συμβολική του αξία, δεν ήταν αυτό που έριξε τη χούντα, ή ο εξευτελισμός του για 10ετιες με τις καρναβαλίστικες επετείους, τις καταλήψεις, τον εκχυδαϊσμό της λειτουργίας των πανεπιστημίων μας, την κάθε είδους εκμετάλλευση του για ιδιοτελείς και κομματικούς σκοπούς! Και καλά τα σταλινικά και κάθε άλλου είδους υπολείμματα, οι άλλοι; Οι ευαίσθητοι (και το εννοώ) δεν μπορούν να πενθήσουν τίποτε; Δεν θυμούνται τον Αλεξάνδρου και τον Αναγνωστάκη; Γιατί;» διερωτάται ο συμπολίτης γιατρός, κ. Χρήστος Δερβένης.
