«Ελλάς: η χώρα που ενδιαφέρεται πρωτίστως για το γερασμένο πληθυσμό της. Η Ελλάδα αποδεικνύει και πάλι ότι είναι μια χώρα που κυβερνάται και διοικείται από τον γερασμένο πληθυσμό της ο οποίος άλλωστε ψηφίζει και ανεβοκατεβάζει τις κυβερνήσεις της. Οι αποφάσεις παίρνονται, πολιτικές και δικαστικές, με βάση αυτά τα συμφέροντα. Φτάσαμε σε αυτό το σημείο από τις πολιτικές και άλλες επιλογές αυτών των γενεών και αντί αυτές να είναι οι πρώτες που θα σηκώσουν το τίμημα των επιλογών τους, ρίχνουν το βάρος και πάλι στο μέλλον της χώρας, δηλαδή στις νέες γενεές. Αναδρομικά θα πάρει ο παππούς μου λοιπόν που πληρώνεται με 1200 ευρώ το μήνα ενώ νέοι 20ρηδες 30ρηδες και τα λοιπά ζήτημα είναι να παίρνουν το μισό του μισθό κτλ. Σαν ένα ζήτημα ενδοοικογενειακής εκμετάλλευσης ένα πράγμα… Για να προλάβω όλους αυτούς που θα πούνε μα τα πλήρωσαν και τα λοιπά αρκεί να τους πω από οικονομικής άποψης ότι η σύνταξη δεν πρέπει και δεν μπορεί να είναι ανάλογη των εισφορών μιας κοινωνίας και μπορώ να τους παραθέσω δυο παραδείγματα όσο πιο απλά μπορώ. Στην πρώτη περίπτωση είναι το παράδειγμα της Ελλάδας όπου σε καιρό που η ελληνική οικονομία αναπτυσσόταν οι πολίτες πλήρωναν μεγάλες εισφορές (οι δυνατότητες της οικονομίας το επέτρεπαν) με αποτέλεσμα η σύνταξη τους να είναι μεγαλύτερη από την πραγματική κατάσταση της οικονομίας η οποία έπειτα συρρικνώθηκε. Η δεύτερη όμως περίπτωση είναι η οικονομία να μεγαλώνει να μεγεθύνεται τόσο γρήγορα με αποτέλεσμα η σύνταξη να μην είναι ικανοποιητική στην περίπτωση αυτή και να μην επαρκεί για τη διαβίωση των συνταξιούχων την χρονική στιγμή που θεμελιώνουν δικαίωμα σύνταξης. Στην δεύτερη περίπτωση η κοινωνία ορθώς θα πρέπει να στηρίξει τους ανθρώπους αυτούς. Με λίγα λόγια η σύνταξη δεν μπορεί να υπερβαίνει τις δυνατότητες μιας οικονομίας» επισημαίνει ο συμπολίτης, κ. Γιώργος Μαρτίου.
