Την ενίσχυση του πολιτικού της κεφαλαίου και της επιρροής της, κατάφερε η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας με τη συζήτηση για την άρση της ασυλίας της, λόγω της επεισοδιακής δίκης στον Βόλο τον περασμένο Μάιο. Η τοποθέτηση της Κωνσταντοπούλου τόσο στη Βουλή όσο και στα τηλεοπτικά μέσα που φιλοξενήθηκε, αναμφίβολα της έδωσε μπόνους σε μια συγκυρία που αρκετοί πολίτες αναζητούν στέγη λόγω των επανειλημμένων ανακατατάξεων και διασπάσεων στον χώρο της αριστεράς. Με δομημένο λόγο και επιχειρήματα η Ζωή κατάφερε να αναδείξει, αξιοποιώντας και παραδείγματα από την εμπλοκή της σε πολύκροτες δικαστικές υποθέσεις, για το πρόβλημα που υπάρχει στη δικαιοσύνη και την προστασία που απολαμβάνουν κάποιοι μεγαλόσχημοι, μεταξύ των οποίων και ο Δήμαρχος Βόλου Αχιλλέας Μπέος, εργαλειοποιώντας τη παράλληλα για να περιορίσει τις διαφορετικές φωνές, είτε πρόκειται για πολίτες, δημοσιογράφους ή πολιτικούς αντιπάλους. Το έχουμε δει το έργο σε επανάληψη πολλές φορές τα τελευταία δέκα χρόνια. Αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι η μεθοδική και προγραμματική αντιπολίτευση που ασκεί η Κωνσταντοπούλου στην κυβέρνηση αναγνωρίζεται ακόμη και από ανθρώπους που βρίσκονται στην αντίπερα όχθη του πολιτικού φάσματος. Διαβάζω για παράδειγμα παραπολιτικό σχόλιο στη “Δημοκρατία”, που αναφέρει πως “η Ζωή Κωνσταντοπούλου σκίζει στα κοινωνικά δίκτυα ως η μόνη πραγματική αξιωματική αντιπολίτευση. Νομίζω πως, αν συνεχίσει έτσι, θα πέσουμε όλοι από τα σύννεφα με το ποσοστό που θα πάρει. Ελλείψει άλλου αντισυστημικού πόλου, κόβει εισιτήρια. Διαβάστε τι της γράφει ο “όχλος” και θα καταλάβετε”. Είναι αλήθεια ότι η Ζωή έχει επενδύσει πολλά στη Μαγνησία και νομίζω ότι σύντομα θα έρθει η στιγμή που θα καρποφορήσει η δουλειά που έχει κάνει πολιτικά, με μία έδρα που μπορεί να λάβει εδώ.
