«Το 500 πΧ ο παγκόσμιος πληθυσμός ήταν 100 εκατομμύρια. Το 1825 , δέκα χιλιάδες χρόνια μετά την υιοθέτηση της γεωργίας ήταν 1 δις. Το 1925 ήταν 2 δις. Το 1960 ήταν 3 δις. Χάρη στην πράσινη επανάσταση και την αύξηση της παραγωγής τροφής το 1975 ήταν 4 δίς . Το 1986, 5 δίς και το 1999 6 δίς. Άραγε οφείλεται στην πληθυσμιακή αύξηση η αύξηση της παραγωγής η το αντίθετο; Η δημογραφική επιστήμη είναι διχασμένη. Η πληθυσμιακή αύξηση δημιουργεί νέες μεθόδους για την αύξηση της παραγωγής τροφής , αλλά η περισσότερη τροφή αυξάνει τη γονιμότητα και φυσικά την πιθανότητα επιβίωσης. Στην ιστορία ξέρουμε ότι όπου υπήρχε περισσότερη τροφή αυτό βοήθησε στην εκβιομηχάνιση, μετά αύξηση του πληθυσμού και μετά μείωση της αύξησης του πληθυσμού. Στην προβιομηχανική κοινωνία οι άνθρωποι έκαναν πολλά παιδιά. Όσο πιο πολλά επιβίωναν θα δούλευαν στα χωράφια και θα παρήγαγαν πιο πολλή τροφή. Με την εκμηχάνιση της γεωργίας που ευνοεί την γεωργική παραγωγή , ο πληθυσμός θα αυξηθεί πολύ. Αυτό έγινε στην Ευρώπη τον 18ο αιώνα, όταν ήρθε το καλαμπόκι και η πατάτα από την Αμερική. Η γεννητικότητα παραμένει η ίδια , όμως η θνησιμότητα μειώνεται. Η μεγάλη γεωργική παραγωγή οδηγεί ποσοστό της κοινωνίας στην αστικοποίηση και την εκβιομηχάνιση. Καθώς η παιδική θνησιμότητα πέφτει , οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι δεν χρειάζεται να κάνουν πολλά παιδιά . Άρα φαίνεται ότι το πιο αποτελεσματικό αντισυλληπτικό τουλάχιστον εκείνη την εποχή ήταν ο πλούτος. Μέχρι το 2025 ο παγκόσμιος πληθυσμός θα γίνει 8 δις και 9 δις το 2075. Η μείωση της αύξησης του πληθυσμού φέρνει την ανθρωπότητα με μεγάλες προκλήσεις που είναι η ποιότητα ζωής του πληθυσμού που γερνάει. Το πεδίο αυτό μας φέρνει νέες προκλήσεις που πλέον μπαίνουν κάτω από μια νέα ομπρέλα που λέγεται μεταβολική υγεία και περιλαμβάνει τους τρόπους που η επιστήμη παρεμβαίνει για να αυξήσει την ποιότητα ζωής του πληθυσμού που γερνάει. Και δυστυχώς γερνάει χωρίς να είναι σε καλή υγεία» επισημαίνει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Δημήτρης Κουρέτας.
