«Μερικές φορές αισθάνομαι ότι η υποκρισία περισσεύει. Σαν κεραυνός εν αιθρία ακούστηκε σ όλη την Ελλάδα ο απερίγραπτος τρόπος αντιμετώπισης των ηλικιωμένων σε ίδρυμα ευγηρίας . Όλοι ζητούμε ασυζητητί να αποδοθεί η δικαιοσύνη, όπως και σ όλες τις περιπτώσεις προσβολής της ανθρώπινης υπόστασης που μας κατακλύζουν ανερυθρίαστα τις τελευταίες μέρες και έχουμε μείνει ενεοί με τον κανιβαλισμό μας. Ωστόσο δε μπορώ ειλικρινά να βλέπω συγγενείς των παππούδων εν καταστάσει οργής μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες . Δεν έβλεπαν την δυσμενή αλλαγή των δικών τους, τα σημάδια της κακοποίησης , την εμφανή οι επιδείνωση της κατάστασης τότε, όταν ακούγοντας εμείς μακρόθεν τις εμπειρίες τους, ριγούμε. Δεν άκουσαν, δεν είδαν, δε τους είπαν οι τρόφιμοι τίποτα ; Δεν αντιλήφθηκαν την αλλαγή των δικών τους ;Δεν χρειάζονται οι παππούδες μας μόνο σωστή περίθαλψη ,(αυτό θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ , αναγκαίο αλλά όχι επαρκές ) αλλά και την παρουσία μας , την αγκαλιά των παιδιών και εγγονών τους , μια ζεστή κουβέντα , την συχνή επίσκεψη , το χαμόγελο μας , την υπομονή μας. Αν έχεις να τους δεις μήνες, σήμερα πήγαινε στο καθρέφτη και φώναξε στο είδωλο σου, με το ποινικό μέρος της κατάστασης θα ασχοληθεί η δικαιοσύνη . Μόνο που ο παππούς έτρωγε κρεμμύδια , την ώρα που εμείς οι κατιόντες μπορούσαμε να του έχουμε προσφέρει μια ζεστή σούπα, όπως μας πρόσφερε όταν ψηνόμασταν στον πυρετό και ξαγρυπνούσε στο προσκεφάλι μας.Κάθε φορά που ένας παππούς δίνει μια ευχή ανοίγουν οι ουρανοί .Προς προβληματισμό …» τοποθετείται η αντιπεριφερειάρχης Μαγνησίας, κ. Δωροθέα Κολυνδρίνη.
