«Είστε γιατρός κυρία μου; Μήπως είστε ειδικός επί του θέματος; ΟΧΙ, θα σας απαντήσω. Κάνοντας χρήση του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης μέσω των social, θα γράψω δυο τρεις σκέψεις. Γιατί. Ανησυχώ. Φοβάμαι. Προβληματίζομαι. Δικαίωμα λοιπόν. “Ο κορώνα” μας συστήθηκε πριν δυο χρόνια. Δεν θα κάνω καμιά μακροσκελή αναδρομή στο ιστορικό της πανδημίας. Ο καθένας μας ξέρει. Θυμάμαι πολύ έντονα όμως μια κοινή αγωνία. “Να βρεθεί το εμβόλιο”! Το εμβόλιο βρέθηκε. Και; Διχασμός. Φόβος. Από τη μια ΜΕΘ, διασωλήνωση, λοιμωξιολόγοι, “λοκ ντάουν”, μοριακά τεστ, διαδικτυακά σχολεία, κωδικοί εξόδου, αστυνόμευση, λουκέτα, θάνατοι…, θάνατοι…και άλλοι θάνατοι. Απ’ την άλλη επιφύλαξη, δογματισμός, παραπληροφόρηση, κινήματα, σύγχυση. Εν τω μεταξύ ο κορώνα σαρώνει στο πέρασμά του. Εκτός από ζωές, σαρώνει συστήματα Υγείας, συνειδήσεις ανθρώπων, οικονομίες, κυβερνήσεις. Μετά από δυο χρόνια τον έχουμε σχεδόν γνωρίσει και μας έχουμε γνωρίσει. Μετά από δυο χρόνια η Παγκόσμια Ιατρική Κοινότητα κρατά στο ένα χέρι ένα ικανοποιητικό ποσοστό εμβολιασμένων και απ’ το άλλο χέρι τα δυσοίωνα ποσοστά θανάτων ανεμβολιαστών που αναμένονται να καταγραφούν. Σήμερα, έχω την αίσθηση πως ζούμε τη τελευταία σκηνή του δράματος. “Ο κορώνα” φεύγει. Λίγο πριν φύγει θα πάρει μαζί του όσους μπορεί περισσότερους. Οι περισσότεροι των περισσοτέρων θα είναι ανεμβολίαστοι. Αυτό λένε τα νούμερα. Μαζί με τον ιό θα φύγουν φίλοι, συγγενείς, αγαπημένοι. Αύριο ο COVID-19 θα είναι μια ενδημική γρίπη. Αύριο οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αφιερώσουν λίγες παραγράφους στις σελίδες τους στην πανδημία. Αύριο…θα έχει ξεχαστεί. Αύριο, αυτοί που φύγανε θα είναι ένας αύξοντας αριθμός σε μια λίστα νεκρών. Θα λέγε κάνεις “μια λίστα πεσόντων εν καιρώ πολέμου”. Αύριο θα είμαστε όλοι διαφορετικοί. Μετά από κάθε πόλεμο… κάνεις και τίποτα δεν είναι ίδιο» τονίζει η κ. Μαρία Ζαχαριά.
