Προβληματισμό, και όχι άδικα, προκάλεσε η εικόνα εργαζομένων της Βιολάντα να χειροκροτούν έξω από τα δικαστήρια στα Τρίκαλα τον εργοδότη τους, ο οποίος κρατείται μετά τη φονική έκρηξη στο εργοστάσιο και τον θάνατο πέντε εργατριών, συναδέλφων τους. Μια εικόνα που δύσκολα ερμηνεύεται ως «αυθόρμητη» και ακόμη δυσκολότερα ως ανθρώπινη. Γιατί όταν η μνήμη πέντε νεκρών εργατριών επισκιάζεται από χειροκροτήματα συμπαράστασης προς την εργοδοσία, τότε κάτι βαθύτερο έχει διαρραγεί στον κόσμο της εργασίας. Σκληρός, αλλά όχι αδικαιολόγητος, ήταν ο λόγος του δημοτικού συμβούλου της Λαϊκής Συσπείρωσης, Κώστα Γαργάλα, ο οποίος μίλησε για «ντροπή και μόνο ντροπή για τους “μισθοφόρους” της Βιολάντα που δεν σεβάστηκαν τη μνήμη των συναδέλφων τους, ντροπιάζοντας τον εργατικό κόσμο. Ξεπεσμός και σύγχρονος δωσιλογισμός». Βαρύς λόγος; Ίσως. Αλλά ακόμη βαρύτερη η εικόνα. Γιατί όταν ο φόβος, η εξάρτηση ή η χειραγώγηση μετατρέπουν το πένθος σε χειροκρότημα, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποινικό. Είναι βαθιά κοινωνικό.
