«Ώρα 10.00 το πολυπόθητο τσίμπημα της “Ελευθερίας”. Κατευθύνομαι με σταθερό βήμα προς τον ακάλυπτο του Γ.Ν. Βόλου, προσπαθώντας να αγνοήσω μια μικρή ταραχή που ξύπνησε μαζί μου το πρωί. Στρίβοντας, αντικρίζω πλήθος κόσμου. Όλων των ηλικιών. Και το πλήθος σε πείθει πως ο εμβολιασμός δεν είναι προσωπική υπόθεση μόνο. Εμβολιάζεσαι για να προστατευτείς απ’ τον ιό ναι! Εμβολιάζεσαι για την ανοσία σου, όμως εμβολιάζεσαι και για την ηλικιωμένη που περιμένει στο αναπηρικό καροτσάκι. Για τον υγειονομικό υπάλληλο που την οδηγεί ως τη πόρτα. Για τη μαμά που περιμένει τη σειρά της, μαζί με τα παιδιά της, για το ζευγάρι που κάθεται αγκαλιασμένο, λίγο παράμερα, για τον επαγγελματία που ζητάει να του επιτρέψουν να περάσει νωρίς για γυρίσει στο μαγαζί του που ήταν μήνες κλειστό, για τον κύριο που ζητάει χάρη να του συμπληρώσουν το έντυπο…και αντίστοιχα το κάνουν και εκείνοι για σένα, άσχετα αν δεν το νιώθουν όλοι έτσι. Μ αυτές τις σκέψεις και νιώθοντας τυχερή που “πρόλαβα” τον ιό γιατί λίγα μέτρα πιο πέρα, νοσηλεύονται δύο γνωστοί μου στη κλινική covid του νοσοκομείου… κάθομαι απέναντι στη νοσηλεύτρια και παρατηρώ με λεπτομέρεια τις κινήσεις και το μπουκαλάκι και τη σύριγγα ώσπου ακούω το “Πάρτε μια βαθιά ανάσα …” ! Ο εμβολιασμός είναι ένδειξη συλλογικής συνείδησης. Και εκτός απ’ τον φονικό ιό, καταπολεμά και κοινωνικές “εστίες μικροβίων”» σημειώνει η συμπολίτισσα συγγραφέας, κ. Μαρία Ζαχαριά.
