«Μετά από ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο τέχνη και πολιτισμό, επέστρεψα στην πόλη που διαμένω το τελευταίο διάστημα. Δεν με εκπλήσσει πια που ο αέρας μυρίζει καμένο πλαστικό και βρίθει από διοξίνες. Αντέχω που το νερό δεν είναι πόσιμο λόγω σκληρότητας και υπέρ-χλωρίωσης. Δεν με ταράζει ότι αφού ως Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία αποκαλύψαμε ότι ο βιολογικός καθαρισμός δεν λειτουργεί και ο Παγασητικός γέμισε ακαθαρσίες, δεχθήκαμε τις γνώριμες απειλές ασορτί νυχτόβιας λυματολάσπης από τη Δημοτική Αρχή. Δεν με σοκάρει ότι ο δύσμοιρος Παγασητικός, που ακόμα φιλοξενεί κάποια επίμονα δελφίνια, ζητείται από εταιρία Καταριανών συμφερόντων να γίνει το σημείο ανεφοδιασμού για τα υπέρ-πλοία τους. Δεν βρίσκω αθέμιτο ότι Πολιτεία, αυτοδιοίκηση και εκκλησία χειροκροτούν και κόβουν κορδέλες πάνω από τις δωρεές των ρυπογόνων εταιριών σε σχολεία-εξάλλου όλα πια θεμιτά είναι σε αυτή τη δυστοπία. Κλείνω τα μάτια μου στην αποτρόπαια περιρρέουσα αισθητική. Δέχομαι που η γνώση για την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου έχει σταματήσει σε τουριστικές αναγνώσεις για τους Αργοναύτες, και πρεσβευτές του σύγχρονου πολιτισμού έγιναν τα τσιπουράδικα. Δεν αιφνιδιάζομαι όταν διαβάζω για τις σταυροβελονιές γύρω από τα συμφέροντα παραλιών, νησιών, καφετεριών και πάρκινγκ. Δεν με πληγώνει πια, ότι οι Βολιώτες αποδεδειγμένα δεν αγαπούν την ιστορική πόλη τους και τα αντέχουν όλα αυτά. Με θλίβει όταν δεν σέβονται τη ζωή τους, και ούτε καν αυτή των παιδιών τους. Business as usual λοιπόν- οι καφετέριες πάντως είναι γεμάτες» σημειώνει η κ. Φαίη Τζανετουλάκου.
