«Όταν ξεκινήσαμε τον αγώνα μας μια χούφτα πολίτες εναντίον μιας μεγάλης πολυεθνικής που απαξιώνει μια ολόκληρη πόλη καίγοντας σκουπίδια και πλαστικά μέσα στον αστικό ιστό, γνωρίζαμε ότι ο αγώνας αυτός θα ήταν ένας αγώνας πολιτισμού κόντρα στη βαρβαρότητα και de facto άνισος. Όταν συνειδητοποιήσαμε ότι ΟΛΟΙ οι αιρετοί λειτουργοί όπως και ΟΛΟΙ οι νόμοι είναι με το μέρος της εταιρίας, αγανακτήσαμε αλλά δεν ορρωδήσαμε. Όταν δεχτήκαμε την απαξίωση από ΟΛΟΥΣ τους θεσμούς και ταυτόχρονα τη μήνιν της εταιρίας μέσω της δικαστικής οδού (με αγωγές και μηνύσεις που θα εκδικαστούν σύντομα) επειδή διεκδικούμε το αυτονόητο δικαίωμα του καθαρού αέρα, και πάλι δεν υποκύψαμε, παρότι το αυτονόητο της ελεύθερης ανάσας αποτελεί μέρος της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1948. Καθώς το βάρος συνέχισε να καταπονεί τον αυχένα μας, δεν τον λυγίσαμε, τον γιατρέψαμε για να το πετάξουμε από πάνω μας και να συνεχίσουμε να διεκδικούμε την αξιοπρέπεια μας χωρίς τις διοξίνες. Όταν όμως η καταστολή και η βία γίνεται νόρμα και καθημερινή πραγματικότητα, και έχει τη δικαιοδοσία να προκαλεί μοιραία τραύματα στον ανθό της πόλης, τότε ο αγώνας για ζωή θα πυκνώσει, θα πυρώσει και θα καταπιεί όλη την αδικία και την ασχήμια που τον περιβάλλει» τονίζει η κ. Φαίη Τζανετουλάκου.
