Οι πολιτικοί έχουν το προνόμιο, όταν φεύγουν από τη ζωή, να αφήνουν τη σφραγίδα στον δημόσιο χώρο. Οι άνθρωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης σε ένα βαθμό το κάνουν με τις αποφάσεις που λαμβάνουν και που αλλάζουν την καθημερινότητα του πολίτη, παρεμβαίνοντας στον δημόσιο χώρο και προωθώντας έργα που βελτιώνουν (όχι πάντα) την όψη και τη λειτουργία των πόλεων. Η σφραγίδα αυτή μπαίνει με πολλούς τρόπους και σε πολλές περιπτώσεις παίρνει τη μορφή μιας τιμητικής πινακίδας που μπαίνει στην πρόσοψη των έργων για να θυμίζει είτε αυτόν που το εμπνεύστηκε ή αυτόν που απλώς έκοψε την κορδέλα. Τις προάλλες που ήμουν στο Μεταξουργείο με αφορμή τις εκλογές στο ΠΑΣΟΚ, παρατηρούσα μια ταμπέλα που έλεγε «Εγκαινιάσθηκε από την υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κ. Βάσω Παπανδρέου την 30/06/02 επί δημαρχίας κ. Παύλου Μαβίδη.» Η Παπανδρέου είχε έρθει στην ταπεινή Νέα Ιωνία για να εγκαινιάσει ένα έργο, σε μια περίοδο παντοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ το οποίο διέθετε τότε τρεις βουλευτές, τη Ροδούλα Ζήση, τον Λεωνίδα Τζανή και τον Αλέκο Βούλγαρη. Προκύπτει αβίαστα το ερώτημα, αν θα καταφέρει το ΠΑΣΟΚ να αποκτήσει και πάλι τέτοια δυναμική, αν θα εγκαινιάσει στο μέλλον κάποιος υπουργός του ΠΑΣΟΚ ένα σημαντικό έργο. Η επίκληση στο συναίσθημα, μπορεί να έχει αποτέλεσμα σε πολλούς από εμάς που ζήσαμε τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ και νιώσαμε να μεγαλώνουμε σε ένα κόσμο που αλλάζει προς το καλύτερο. Δεν αρκεί όμως για τις επόμενες γενιές που ακολούθησαν και ζητούν μια εναλλακτική πρόταση στην πολιτική που εφαρμόζει ο Μητσοτάκης. Δυστυχώς οι εποχές των πολιτικών βεληνεκούς «Βάσως» που τολμούσε να σηκώσει ανάστημα ακόμη και μπροστά στον Ανδρέα Παπανδρέου, έχει παρέλθει προ πολλού. Δεν περιμένει ο κόσμος να αποκαλυφθούν τέτοιοι. Αυτό που επιζητά είναι, αυτό που προτείνουν τα κόμματα πριν τις εκλογές, να τα κάνουν πράξη και μετά την εκλογή τους, χωρίς εκπλήξεις και παρεκκλίσεις. Τόσο απλά. Αν για κάτι εκτίμησα τη Βάσω Παπανδρέου, ήταν για την συνέπειά της στην πολιτική που δεν λογάριαζε ποιον είχε απέναντι για να υποστηρίξει τη θέση της. Αντίο Βάσω…
