«Υπερβολές ή αυτοπαγίδευση; Κλίμα αποσύνθεσης ή η επιτυχία αυτής της ηγετικής εμφάνισης οδηγεί το Κίνημα Αλλαγής σε ακρότητες και κομματικά εκδικητικά ξεκαθαρίσματα; Σε κάθε προοδευτικό χώρο σαφώς και θα έπρεπε να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις άσκησης της πολιτικής εξουσίας, αλλιώς οι μονόπλευρες απόψεις και τα προεδρικά εφευρήματα « περί αλλαγής σημειολογικής στάσης του κινήματος» ομοιάζουν ολίγον με προπαγανδιστική εικόνα ενός πλαστού ψέματος που δεν αντέχει πάνω από ένα μήνα. Ως τις επερχόμενες εκλογές! Αυτό το προσχηματικό «σπάσιμο στα δυο» της δημοκρατικής παράταξης λίγο πριν τις εθνικές εκλογές διαταράσσει τις εσωκομματικές ισορροπίες και γεννά διχαστικά διλήμματα, αφού όλος ο προσκείμενος κόσμος επιθυμεί μια παράταξη με αρραγή ενότητα και εσωκομματική ηρεμία. Αυτογκόλ και πολιτικά παράδοξο θυμίζει η κίνηση αυτή της προέδρου του Κινήματος Αλλαγής λίγο πριν το τέλος της εκλογικής μάχης να αποσύρει έτσι αδικαιολόγητα από την πολιτική εμπροσθοφυλακή ένα από τα ηγετικά στελέχη του κινήματος και να το στέλνει έτσι ξαφνικά στα μετόπισθεν μιας μακροπρόθεσμης αφάνειας. Η απόφαση αυτή είναι ένα προκλητικό και απρόκλητο «εμπάργκο» στην κομματική βούληση με όρους αδιαφανείς και ταυτόχρονα κομματικά ανεύθυνους. Η απουσία ενός πολιτικού κεφαλαίου τέτοιου διαμετρήματος από τις τάξεις του Κινήματος Αλλαγής, θα προκαλέσει εσωκομματικό «Αρμαγεδδών α» και θα παρασύρει ανώφελα κάθε πολιτική εσωκομματική και αμφισβητούμενη ψηφο-φιλική πρόθεση προς ανεύρεση άλλης ηρεμότερης και λογικότερης κομματικής αγκαλιάς. Εκτός αν η αναγγελία αυτή του «προαναγγελθέντος πολιτικού θανάτου» ενός τέτοιου αδιαμφισβήτητου πολιτικού γεννήτορα του ίδιου του κόμματος, αποτελεί μέρος μιας άλλης αδιαπραγμάτευτης κολασμένης συμφωνίας, ενός άλλου υπόγειου πολιτικού σκηνικού και μιας άλλης πολιτικής κουλτούρας, που εμείς οι ταπεινοί σχολιαστές της πολιτικής κληρονομούμενης ηγεμονίας αδυνατούμε να κατανοήσουμε. Απλά υποψιαζόμαστε… και η υποψία γεννά… αμφισβήτηση και η αμφισβήτηση γεννά… απόρριψη» σημειώνει ο συμπολίτης, κ. Κώστας Παρδάλης.
