«“Άλλο το τι ΦΑΙΝΕΤΑΙ, άλλο το τι ΓΙΝΕΤΑΙ και άλλο το τι ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να γίνεται” (Αριστοτέλης). Αυτές οι κρίσιμες διακρίσεις χαρακτηρίζουν, διαχρονικά, την πολιτική ζωή ενός τόπου. Όποτε τις κατανόησε κανείς και επιδόθηκε στο τελευταίο, πήγαμε, ως χώρα, ένα βήμα μπρος. Άλλωστε, τότε έχει νόημα η ενασχόληση με τα κοινά, ειδάλλως ας συνεχίσουν να ασχολούνται οι κενοί, οι ανούσιοι, οι υπερφίαλοι, οι εγωπαθείς, οι ξεμωραμένοι, οι υποκριτές, οι κάθε λογής έμποροι της ελπίδας και τόσοι άλλοι “ντενεκέδες”, που δεν μπορούν να σώσουν ούτε το …σαρκίο τους! Τελειωμό δεν έχουν, που να πάρει… Κι εσύ, λαέ μου, όταν λ.χ. για ιατρικής ή νομικής φύσης θέματα αναζητάς τους καλύτερους, για τόσο πολυσύνθετα κρίσιμα ζητήματα, όπως αυτά της πολιτικής, γιατί κάνεις “εκπτώσεις”; Προχώρα στον επόμενο και, εάν δεν σου κάνει, στον μεθεπόμενο. Επειδή δεν είσαι εκλεκτικός, δεν βλέπεις ότι σου ξανάρχονται οι ίδιοι; Και κάτι ακόμα• εάν καταλάβαινες ότι εσύ είσαι ο πραγματικός εργοδότης τους, θα είχες προσλάβει όλους αυτούς που στέλνεις κατά καιρούς στα διάφορα έδρανα ή συνειδητά θα έκανες …ψυχικά; Τελικά, τι άλλο περιμένεις να σου συμβεί, για να γίνεις πιο απαιτητικός, μου λες;» αναρωτιέται ο συμπολίτης δικηγόρος, κ. Βασίλης Νιζάμης.
