34 ολόκληρα χρόνια χρειάστηκαν για να υλοποιηθεί η τελευταία επιθυμία μίας Βολιώτισσας, η οποία άφησε προίκα, ένα διαμέρισμα στην οδό Κασσαβέτη 22 για το πρώτο κορίτσι του Ιδρύματος, που θα παντρεύονταν. Μετά από απίστευτες γραφειοκρατικές διαδικασίες, η πρώην τρόφιμος, που πλέον είναι μητέρα ενός κοριτσιού 21 ετών, αποκτά το δικό της σπίτι, με την διαθήκη να πιάνει επιτέλους τόπο.
Την ανακοίνωση έκανε χθες ο πρόεδρος του Ορφανοτροφείου Βόλου κ. Κώστας Θεοδώρου, ο οποίος εξήγησε τις δαιδαλώδεις διαδικασίες, που χρειάστηκαν προκειμένου να εκτελεστεί η διαθήκη.
Μάλιστα, από το 1992 ως σήμερα, το ακίνητο δεν μπορούσε καν να αξιοποιηθεί από το Ορφανοτροφείο, να ενοικιαστεί, ώστε να υπάρχει κι ένα οικονομικό όφελος για το Ίδρυμα, ενώ από το 2010 έως και σήμερα το Ορφανοτροφείο υποχρεούνταν να πληρώνει και τον ΕΝΦΙΑ!
Σημειώνεται πως η διαθήκη ανοίχθηκε το 1992 οπότε και έγινε η αποδοχή της και το 2008 λήφθηκε η απόφαση από το τότε Διοικητικό Συμβούλιο, που όριζε ότι η τρόφιμος του Ορφανοτροφείου θα λάβει το διαμέρισμα.
«Το 2016 που αναλάβαμε, μέσα στα χαρτιά βρήκαμε και το πρακτικό του 2008 του ΔΣ. Από τότε ξεκίνησε ένας μεγάλος αγώνας ενάντια στη γραφειοκρατία. Αρχίσαμε και τρέξαμε τις διαδικασίες, πρώτα να συμμαζέψουμε τα δικά μας, γιατί ήμασταν εκτεθειμένοι σε ΙΚΑ και εφορία. Διοικήσεις ερχόντουσαν, φεύγανε, αφήνανε απλήρωτα, διογκώθηκε το χρέος και έπρεπε να βρούμε τρόπο να τα ρυθμίσουμε. Πήγαμε στη διαδρομή του εξωδικαστικού και δεν μπορούσαμε να πάρουμε φορολογική ενημερότητα για τη μεταβίβαση ακινήτου! Άλλο τρέξιμο, άλλη διαδικασία, άλλες προσημειώσεις ακινήτων του ορφανοτροφείου απέναντι στην αξία της μεταβίβασης. Αργήσαμε, αλλά τελικά τα καταφέραμε», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Θεοδώρου, υπογραμμίζοντας το μεγάλο γραφειοκρατικό πρόβλημα που αντιμετώπισε όλα αυτά τα χρόνια το Ίδρυμα, μην μπορώντας να υλοποιήσει την επιθυμία αυτής της γυναίκας.
«Ένιωσα επιτέλους ασφαλής»
Η Μαρία Αρώνη ήταν τρόφιμος στο Ορφανοτροφείο Βόλου πριν από 30 χρόνια. Γνώριζε για την ύπαρξη της διαθήκης και βλέποντας πως εκείνη ήταν το πρώτο κορίτσι, που παντρεύτηκε ήξερε πως το ακίνητο της οδού Κασσαβέτη θα ήταν δικό της. Το 2008 την ενημέρωσαν ότι λήφθηκε η απόφαση από τη Διοίκηση του Ορφανοτροφείου για το ακίνητο και πίστεψε πως επιτέλους θα είχε μία μόνιμη στέγη πάνω από το κεφάλι της.
Όλες οι προσδοκίες της όμως έπεσαν το κενό. «Όσες φορές έκανα προσπάθεια να αποκτήσω αυτό το ακίνητο, που ήξερα,σύμφωνα με τη διαθήκη ότι δικαιούμουν, έβρισκα τοίχο. Πάντα έβρισκα τοίχο. «Είναι λίγο τα φορολογικά, δεν είμαστε έτοιμοι τώρα, ναι, το δικαιούσαι, αλλά είναι μπερδεμένο», μου έλεγαν. Χάρη στη σημερινή διοίκηση και χάρη στον κ. Θεοδώρου παίρνω ένα ακίνητο που κάποια γυναίκα ήθελε να το αφήσει σε ένα παιδί του ιδρύματος να μην πάει χαμένο», επεσήμανε η ίδια.
Γνωρίζοντας από το 2008 ότι το σπίτι θα πρέπει να μεταβιβαστεί σε εκείνη, πολλές ήταν οι φορές που περνούσε από τον δρόμο και κοιτούσε το διαμέρισμα. «Όταν ενημερώθηκα πως η τότε διοίκηση πήρε απόφαση, η κόρη μου ήταν 4 ετών και τώρα είναι 21. Σήμερα, που το σπίτι επιτέλους γίνεται δικό μου αισθάνομαι ασφάλεια», επεσήμανε η ίδια ευχαριστώντας προσωπικά τον κ. Θεοδώρου, ο οποίος «έτρεξε» το θέμα.
Δήμητρα Παλαιοδημοπούλου
