Ο καταλυτικός ρόλος της κοινωνίας και της Πολιτείας απέναντι στην έμφυλη βία και την αφύπνιση του κόσμου, επιδιώκεται να μεταλαμπαδευτεί μέσα από την ταινία ντοκιμαντέρ «Survivors– Ξαναγράφοντας τον Μύθο της» της Μαρίας Λούκα και τηςΝίνας-Μαρίας Πασχαλίδου που θα προβληθεί σήμερα Σάββατο 14 Νοεμβρίου στις 19.00, στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο «Αχίλλειον».
Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται στο πλαίσιο του CineDocCaravan, από την Εταιρεία Κοινωνικής Παρέμβασης και Πολιτισμού (Ε.Κ.ΠΟΛ) της Περιφέρειας Θεσσαλίας, σε συνδιοργάνωση με το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ CineDocCaravan. Η προβολή θα πραγματοποιηθεί με την παρουσία των δύο σκηνοθέτιδων, οι οποίες θα συνομιλήσουν με το κοινό, και η είσοδος είναι ελεύθερη. Μάλιστα, η ταινία είναι υποψήφια για το Βραβείο Κοινού Ε.Κ.Κ.Ο.ΜΕ.Δ.
«Ορίζοντας μακριά από τη βία»
Μιλώντας στο ΡΑΔΙΟ ΕΝΑ 102,5 και στον Ηλία Κουτσερή, η δημοσιογράφος, ντοκιμαντερίστρια και σεναριογράφος Μαρία Λούκα αναφέρθηκε αρχικά στην αφορμή για τη δημιουργία της ταινίας, τονίζοντας ότι «βιώνουμε κάθε μέρα κι εμείς οι ίδιες ως γυναίκες έχουμε την εμπειρία της έμφυλης βίας. Ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό, γυναίκες σκηνοθέτριες αλλά και όλα αυτά τα οποία ακούμε καθημερινά να συμβαίνουν. Το θέμα της έμφυλης βίας μας έρχεται από πολύ παλιά και είναι σχεδόν καθημερινά «παρούσα» στις ζωές μας».
Η ταινία μιλάει για την έμφυλη βία, μέσα από τις ιστορίες των τριών ηρωίδων, της Γεωργίας, της Όλγας και της Ήβης, που είναι και οι τρεις επιζώσες της έμφυλης βίας, διαφορετικών μορφών έμφυλης βίας, ωστόσο όπως διευκρίνισε «μας ενδιαφέρει να επικεντρωθούμε στο να παρακολουθήσουμε ένα ταξίδι «επούλωσης», να δούμε το τι σημαίνει για ένα υποκείμενο που έχει κακοποιηθεί, να ξαναπροσπαθεί να «χτίσει» τη ζωή του και ότι αυτό είναι εφικτό. Πολλές φορές, μιλάμε για τα θύματα της έμφυλης βίας με όρους που πολλές φορές μπορούν να δημιουργούν μία αίσθηση αναπόδραστου, ότι από τη στιγμή που έχεις κακοποιηθεί, είσαι αιώνια καταδικασμένη να ζεις στην κακοποίηση. Εμείς θεωρούμε ότι, αξίζει στις γυναίκες να μπορούν να βρουν έναν ορίζοντα μακριά από τη βία και ότι αυτό είναι εφικτό».
Σημαντικός ο ρόλος Κοινωνίας – Πολιτείας
Βέβαια η ίδια, τόνισε τον καταλυτικό ρόλο που επιτελεί σε αυτή την «επούλωση» η κοινωνία και η Πολιτεία και η ταινία ακολουθεί αυτές τις γυναίκες οι οποίες μοιράζονται τις ιστορίες, το τραύμα τους και όπως πρόσθεσε η κ. Λούκα «βλέπουμε πως και η καθεμία ξεχωριστά δίνει έναν αγώνα καθημερινά αναγέννησης και η μεταξύ τους σύνδεση πόσο ωφέλιμη είναι και ευεργετική είναι, για να προχωρήσουν μπροστά. Κι εμείς οι ίδιες, με άλλους όρους μπήκαμε σε αυτή την ταινία και με άλλους όρους βγήκαμε. Βρίσκω πολύ συγκινητικό δηλαδή τη μεταξύ μας σύνδεση.
Αλληλοκατανόηση και αλληλεγγύη
Η σκηνοθέτρια αναφέρθηκε και στην αλληλοκατανόηση κι αλληλεγγύη που αναπτύσσεται μεταξύ των τριών ηρωίδων, που είναι πολύ συνειδητοποιημένες στο τι τους έχει συμβεί, στο ότι δεν φταίνε και βρίσκονται σε έναν ενεργό ρόλο η κάθε μία από την πλευρά της, στην υποστήριξη και άλλων γυναικών, κάτι το οποίο χαρακτήρισε πολύτιμο, δηλαδή όπως εξήγησε «όταν καταφέρνουν να απεγκλωβιστούν από το κακοποιητικό περιβάλλον, συνειδητοποιήσουν και επεξεργαστούν τι τους έχει συμβεί, βρουν υποστήριξη και φροντίδα, έχουν πολύ συχνά τη διάθεση να λειτουργήσουν και οι ίδιες φροντιστικά και αλληλέγγυα».
Ανεπάρκεια σε θεσμικό επίπεδο
Η κ. Λούκα, δεν έκρυψε τη δυσαρέσκειά της για την ανεπάρκεια που παρατηρείται σε θεσμικό επίπεδο, εξηγώντας ότι, η Πολιτεία με τη στάση της λειτουργεί ανασταλτικά προς τα θύματα. «Είναι η στάση της πολιτείας ότι, δεν έχουμε την απόκριση την οποία έπρεπε να είχαμε. Γνωρίζουμε γυναίκες. που έχουν προσπαθήσει να φύγουν από κακοποιητικές σχέσεις και παρόλα αυτά δεν προστατεύτηκαν. Αυτό συμβαίνει γιατί, δεν έχουμε ένα ισχυρό δίκτυο δομών και υπηρεσιών που να είναι ανεπτυγμένο και να μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτά τα αιτήματα». Επίσης, έκανε λόγο για ανάγκη θεσμικών αλλαγών, μεταξύ των οποίων και η νομική αναγνώριση του όρου της γυναικοκτονίας, δεν υπάρχει ενημέρωση που να ξεκινάει από την εκπαίδευση και να διαδέχεται όλες τις φάσεις της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, ενώ επίσης, παρατήρησε ότι, δεν υπάρχουν εξατομικευμένα πλάνα. Όπως είπε «Υπάρχουν πάρα πολλά εργαλεία για να συντροφεύσουν μια γυναίκα στον απεγκλωβισμό της και στην ενδυνάμωση της και δεν τα χρησιμοποιούμε όλα. Είναι γνωστά από γυναίκες επιστήμονες, από γυναικείες οργανώσεις, έχουμε παραδείγματα καλών πρακτικών στο εξωτερικό, που δεν έχουν αξιοποιηθεί».
Ρόλος της κοινωνίας
Σημείωσε ότι, πρόκειται για ένα πρόβλημα το ο οποίο βλέπουμε και στην κοινωνία να μην είναι αλληλέγγυα, να μη στέκεται αρωγός απέναντι σε μία γυναίκα η οποία βιώνει κακοποίηση ή ακόμα, όπως πρόσθεσε «και αν αυτή η γυναίκα έχει απεμπλακεί από την κακοποίηση και μιλάει να την αμφισβητεί. Αυτό το βλέπουμε και μέσα στα δικαστήρια γυναίκες να αμφισβητούνται. Το βλέπουμε στα media, στα socialmedia, τα σχόλια κάτω από τις υποθέσεις είναι βιτριολικά. Ωστόσο, υπάρχει και μία αντίρροπη τάση, η αλληλεγγύη των ίδιων των γυναικών που θεωρώ ότι είναι το πιο σημαντικό επίτευγμα της περιόδου».
Τι γίνεται με τη νέα γενιά;
Κλείνοντας, η σκηνοθέτρια, εμφανίστηκε αισιόδοξη όσον αφορά στη νέα γενιά και τα νεότερα κορίτσια, κάτι το οποίο καταγράφεται και σε διεθνείς έρευνες, ότι όπως δήλωσε «κινούνται σε έναν αρκετά προοδευτικό άξονα, είναι πολύ συνειδητοποιημένα και μπαίνουν σε κύκλους συνειδητοποίησης και αλληλοϋποστήριξης από πάρα πολύ νωρίς».
Όσον αφορά στα αγόρια, εκεί παρατήρησε ότι υπάρχουν διαφορετικές τάσεις, να απομακρύνονται τα αγόρια από το πρότυπο της τοξικής αρρενωπότητας κι όπως επεσήμανε «Υπάρχουν αγόρια, τα οποία «έλκονται» και εγκλωβίζονται στη σφαίρα της ανδρόσφαιρας που είναι μία οργανωμένη μορφή μισογυνισμού στην πραγματικότηταηλεκτρονική. Σε γενικό πρόσημα σαφώς υπάρχει βελτίωση, αλλά αυτό συμβαίνει κυρίως σε ένα κοινοτικό επίπεδο, σε ένα επίπεδο φεμινισμού, σε ένα επίπεδο αλληλέγγυων κοινοτήτων και δεν συμβαίνει σε ένα θεσμικό επίπεδο όπως θα θέλαμε και θα έπρεπε να συμβαίνει, να είναι αρωγός η Πολιτεία».
Απόδοση ραδιοφωνικής συνέντευξης: Αναστασία Φύσσα
