Σε μια μαζική πολιτική συγκέντρωση που, μ’ αφορμή την οικονομική εξόρμηση, οργάνωσε η ΤΕ Βόλου του ΚΚΕ, την περασμένη Κυριακή στην Χωροταξία του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, μίλησε η Αλέκα Παπαρήγα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. Το άνοιγμα της εκδήλωσης έγινε από τον Απ. Ριζόπουλο, μέλος της ΤΕ Βόλου του Κόμματος και, μετά την ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα, ακολούθησε λαϊκό γλέντι.
Ξεκινώντας την ομιλία της η Αλέκα Παπαρήγα εξήγησε γιατί οι προβλέψεις του ΚΚΕ επιβεβαιώνονται, όπως το παραδέχονται πολλοί. «Εμείς» – είπε – «βλέπουμε όχι μόνο αυτό που υπάρχει, αλλά είμαστε σε θέση να δούμε και προς τα πού πάνε τα πράγματα. Ακόμα κι εκεί που φαίνονται όλα μαύρα -γιατί, όντως, σήμερα όλα φαίνονται μαύρα – μπορούμε να δούμε στο βάθος, κάτω από την επιφάνεια, αυτή την σπίθα που μπορεί ν’ ανάψει, να φωτίσει τα πράγματα και να διώξει τη μαυρίλα. Και μπορούμε και το κάνουμε αυτό γιατί είμαστε το μοναδικό κόμμα στην Ελλάδα που δεν περιοριζόμαστε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των εργαζομένων – αυτό το κάνουμε κοντά 100 χρόνια – αλλά ξεκινάμε από το εξής: Ο παραγωγός του πλούτου είναι ο εργαζόμενος άνθρωπος. Οι ιδιοκτήτες των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, των μονοπωλίων έχουν γίνει, προ πολλού, περιττοί. Είναι αυτό που και στις πορείες των συνδικαλιστικών οργανώσεων φωνάζεται: «χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά». Είμαστε το μοναδικό κόμμα που ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει καπιταλιστικό σύστημα. Που ξέρει πολύ καλά την επικινδυνότητα του καπιταλισμού, την δύναμη που έχει στα χέρια του, αλλά ξέρει και ότι το καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι ένα σύστημα που θα ζήσει για πάντα. Αντίθετα, είναι ένα σύστημα που μπορεί ν’ ανατραπεί. Μάλιστα, το λέμε και σήμερα αυτό που το σοσιαλιστικό σύστημα, αν θέλετε, το «αντίπαλο δέος», όπως λεγόταν, δυστυχώς δεν υπάρχει. Πολλοί πιστεύουν ότι αφού δεν υπάρχει, σήμερα, το σοσιαλιστικό σύστημα, το μόνο σύστημα που μπορεί να υπάρξει είναι ο καπιταλισμός. Εμείς λέμε ότι ο καπιταλισμός έχει αντιφάσεις και αδιέξοδα – ακόμα και τώρα που εμφανίζεται παγκόσμιος, που δεν έχει αντίπαλο – και μπορεί ν’ ανατραπεί. Βεβαίως, δεν θα καταρρεύσει από μόνος του, αλλά στη μια, ή στην άλλη χώρα μπορεί να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ανατροπής του. Κι αυτό που έχει σημασία, σήμερα, είναι η εργατική τάξη πριν απ’ όλα και οι σύμμαχοί της να καταλάβουν ότι υπάρχει δυνατότητα να πάρουν στα χέρια τους την εξουσία. Που σημαίνει να πάρουν στα χέρια τους όλο τον πλούτο που υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο και ν’ ασκήσουν, όχι απλώς διακυβέρνηση, αλλά πολιτική, αυτό τον πλούτο να τον θέσουν στην υπηρεσία των αναγκών και των μεγάλων δυνατοτήτων ανάπτυξης που έχει η χώρα. Ότι μπορούν να νικήσουν και μπορεί ο ελληνικός λαός να σταθεί στ πόδια του, μακριά από τη βαρβαρότητα και τις δεσμεύσεις της ΕΕ, του ΝΑΤΟ κλπ.».
Απαντώντας, στη συνέχεια, στο ερώτημα: Γιατί, ενώ ο λαός υποφέρει, η πλειοψηφία του έχει χάσει τόσα πολλά, έχουμε αύξηση της σχετικής και τις απόλυτης φτώχειας, εντούτοις δεν υπάρχει η αντίστοιχη οργανωμένη, επεξεργασμένη κλιμακωμένη εργατική – λαϊκή διαμαρτυρία, επεσήμανε: «Εμείς δεν πρόκειται ούτε να κάνουμε ψυχολογική ανάλυση του λαού, ούτε, πολύ περισσότερο, να εγκαταλείψουμε τη θέση μας ότι όποτε έγιναν μεγάλες, βαθιές, ή λιγότερο βαθιές αλλαγές, πρωταγωνιστής ήταν ο λαός, οι εργατικές λαϊκές μάζες. Απ’ αυτή τη θέση δεν πρόκειται να φύγουμε ποτέ, γιατί αυτή είναι η πραγματική αντικειμενική θέση, ανεξάρτητα από τα πισωγυρίσματα που έχει ο αγώνας. Όμως, υπάρχει ένα ζήτημα να βγάλουμε ένα συμπέρασμα: Η πείρα έδειξε ότι δεν αρκεί να έχεις οξυμένα προβλήματα για να βγεις στο δρόμο. Αυτό δεν φτάνει, σε καμία περίπτωση. Και μάλιστα, σε περίοδο κρίσης, σε περίοδο υποχώρησης του κινήματος και σε περίοδο που υπάρχουν 1.500.000 άνεργοι κλπ, δεν φτάνει. Η κινητήρια δύναμη δεν είναι μόνο η ύπαρξη προβλημάτων, γιατί τότε θα έπρεπε οι λαοί να έχουν ξεσηκωθεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης και παγκόσμια. Χρειάζεται και κάτι άλλο, που, αν θέλετε, στις παλιότερες στιγμές των λαϊκών αγώνων υπήρχε, αδύναμο, λιγότερο ισχυρό, αλλά υπήρχε. Το άλλο είναι – και στην Ευρώπη περισσότερο – να έχεις βαθιά γνώση γιατί υποφέρεις. Αυτό, σήμερα, λείπει στο λαό. Κι είναι δική μας ευθύνη, των κομμουνιστών πριν απ’ όλα…
…Αυτό που, ως κόμμα, έχουμε καθήκον είναι, οπωσδήποτε, να κάνουμε περισσότερα και καλύτερα, μαχητικότερα ό,τι κάναμε μέχρι τώρα. Να προσπαθούμε σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε περιοχή ο κόσμος να μην χάσει το κουράγιο του, να παλεύει έστω κι αν δεν μπορείς να έχεις άμεσα αποτελέσματα από έναν αγώνα. Αλλά, την ίδια ώρα, έχουμε τις δυνατότητες σήμερα- ιδιαίτερα στην εργατική τάξη και στα τμήματά της εκείνα που έχουν μια εμπειρία αγώνων και επίσης στην αγροτιά και στους φτωχούς αυτοαπασχολούμενους -να τους βοηθήσουμε όχι απλώς να διαμαρτύρονται, αλλά ν’ ανέβει η ταξική τους, η πολιτική συνείδηση».
Στη συνέχεια η σ. Αλέκα Παπαρήγα στάθηκε σε δυο βασικά θέματα τα οποία, όπως είπε, αυτό το διάστημα, αναφέρονται διαρκώς από την κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα: Πρώτον, στην ανάγκη να γίνουν επενδύσεις στη χώρα μας και δεύτερον στο πως θα αναδειχτεί καλύτερα η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας.
Για τις επενδύσεις, ανάμεσα στα άλλα, τόνισε «Σε καμία περίπτωση ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν μπορεί να έχει τους ρυθμούς ανάπτυξης που είχε πιο παλιά. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, που θα γίνουν επενδύσεις στη Ελλάδα; Αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου, τηλεπικοινωνίες, αποθήκευση και μεταφορά προϊόντων, λιμάνια, αεροδρόμια κλπ. Μα, οι ανθρώπινες ανάγκες στην Ελλάδα δεν μπορεί να ταυτιστούν μ’ αυτές τις επενδύσεις.
Πανηγύριζε, προχτές, ο πρωθυπουργός ότι έχουμε τη συμφωνία Ισραήλ – Κύπρου – Αιγύπτου για να περάσει το πετρέλαιο μέσω Ελλάδας, πράγμα το οποίο, βεβαίως, το θέλουν και οι Αμερικανοί. Είναι, όμως, σίγουρο; Αν οι Τούρκοι τα βρουν με το Ισραήλ και περάσει μέσω Τουρκίας ο αγωγός; Αυτά όλα είναι πάρα πολύ σχετικά. Η Γερμανία θα πάρει πετρέλαιο που θα περνάει από την Ελλάδα, από τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου ή θα κάνει αυτό που κάνει τώρα, θα πάρει πετρέλαιο από την Ρωσία; Τα μεγαθήρια σκοτώνονται μεταξύ τους, ενωμένα είναι μόνο κατά των λαών.
Θα γίνει ανάπτυξη σε άλλους τομείς; Δεν ακούμε. Λιμάνια, αεροδρόμια. Θα τα χρησιμοποιήσουν οι Κινέζοι για 20, 30 χρόνια, μετά τα βρουν άλλο χώρο. Γιατί οι Κινέζοι πατάνε πόδι στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας, αύριο μπορεί να πατήσουν μέσω της Ιταλίας, ή μέσω της Πορτογαλίας. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, είναι δυνατόν αυτές οι επενδύσεις να λύσουν το πρόβλημα της ανεργίας; Οι όροι εργασίας θα είναι αυτοί που είναι σήμερα, με μισθούς 300 και 400 ευρώ. Και μην ξεχνάτε ότι αν κάποτε ένας αγωγός ήθελε για να φτιαχτεί, πχ, 10 χρόνια, σήμερα θα θέλει τρία, η τεχνολογία έχει συντομεύσει το χρόνο και θέλει και πολύ λιγότερο προσωπικό. Αυτή τη ανάπτυξη θέλουν».
Για την γεωστρατηγική θέση της χώρας, ανάμεσα στα άλλα, υπογράμμισε: «Ο νέος Αμερικανός πρεσβευτής, που προηγούμενα ήταν στην Ουκρανία, σε μια προκλητική συνέντευξή του είπε: «Η Ελλάδα είναι η βάση μας». Είναι βάση για τη Σούδα, για στρατιωτικές επιχειρήσεις.. Ο άνθρωπος το λέει καθαρά: Είναι γενικά βάση κατά της Ρωσίας, κατά του ένα, κατά του άλλου. Είναι βάση. Όπως την είχαν βάση τόσα χρόνια κατά των σοσιαλιστικών καθεστώτων. Και τα άλλα χειροκροτούν λέγοντας «μας έχουν ανάγκη οι Αμερικανοί.» Δηλαδή ακόμα περισσότερο θα βρεθούμε τα επόμενα χρόνια μπλεγμένοι σ’ ένα πιο γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.»
Καταλήγοντας η Αλέκα Παπαρήγα, σημείωσε: «Αργά ή γρήγορα και ο ελληνικός και οι άλλοι λαοί να βρεθούν μπροστά στο ερώτημα: Ακόμα περισσότερο πίσω, ή επιτέλους μπροστά; Εμείς σήμερα δε ρίχνουμε το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης γιατί θα ήταν τυχοδιωκτισμός να το λέγαμε.
Τι κάνουμε, όμως; Βοηθάμε να προετοιμαστεί η εργατική τάξη και ο λαός – μέσα από τις μάχες που δίνει και όσες νίκες μπορεί ν’ αποσπάσει αν συνειδητοποιήσει τη δύναμή του, πόσους περιορισμούς μπορεί να επιβάλλει στα χειρότερα, ανάλογα με τις συνθήκες – όταν δημιουργηθούν προϋποθέσεις να πάρει τη εξουσία, να την πάρει. Δεν κοιτάμε μόνο το αύριο, αλλά και δεν περιοριζόμαστε στο σήμερα. Παλεύουμε για τα καθημερινά προβλήματα των εργαζομένων, αλλά λέμε στο λαό και γενικότερα στους λαούς, ότι ο καπιταλισμός δεν έχει μέλλον. Έχει δικά του αξεπέραστα αδιέξοδα και το θέμα είναι να αξιοποιήσουμε εμείς τα αδιέξοδά του για να τον κάνουμε πιο αδύναμο. Αυτός είναι ο ρόλος του κόμματός μας. Εμείς αισθανόμαστε αυτή τη ευθύνη, αισθανόμαστε το βάρος που έχουμε σήμερα να βοηθήσουμε το λαό να μην χάσει το κουράγιο του, να οργανωθεί, να αντεπιτεθεί, Όμως, είναι φανερό, ούτε πιστέψαμε, ούτε πιστεύουμε ότι την αλλαγή, την ανατροπή θα την κάνει το ΚΚΕ. Θα την κάνει η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της. Γι’ αυτό εμείς ποτέ δε λέμε «παλέψτε για την εξουσία του ΚΚΕ», αλλά «παλέψτε για την εξουσία της εργατικής τάξης, απ’ την οποία έχουν να ωφεληθούν και οι σύμμαχοί της».
Επομένως, θέλει, σήμερα, μια διαφορετικού τύπου δράση. Με μια κουβέντα θα την πω, ένα σύνθημα είναι αλλά έχει ουσία: «Ενότητα θεωρίας και πράξης.» Ούτε μόνο θεωρία δίχως πράξη, ούτε μόνο πράξη δίχως θεωρία».
