Πυρά κατά τοπικής Αυτοδιοίκησης και Κυβέρνησης εξαπολύει με ανακοίνωσή του το φοιτητικό πολιτικό-συνδικαλιστικό σχήμα «Αγωνιστικές Κινήσεις», με αφορμή την πτώση της καγκελόπορτας στο 2ο ΕΠΑΛ Βόλου την περασμένη Τετάρτη, που φέρεται να τραυμάτισε την υποδιευθύντρια του σχολείου, όπως υποστηρίζει στο σχετικό κείμενο. Δήμοι και Κυβερνήσεις αδιαφορούν για τη σωματική ακεραιότητα μαθητών και εκπαιδευτικών!
Στην ανακοίνωση αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής: «Ευτυχώς που συνέβη εκείνη τη στιγμή το ατύχημα με τους μαθητές απόντες, γιατί διαφορετικά σίγουρα θα θρηνήσουμε θύματα. Η ανεπαρκής συντήρηση σε σχολικά κτίρια είναι ένα σύνηθες φαινόμενο, το οποίο όμως βάζει τις ζωές εκπαιδευτικών και μαθητών σε κίνδυνο.
Η υποδιευθύντρια του 2ου ΕΠΑΛ Βόλου ανέφερε ότι ο Σύλλογος Διδασκόντων είχε στείλει πριν λίγες μέρες αίτηση στον Δήμο για να ελέγξουν η αρμόδιες υπηρεσίες τη δομική ασφάλεια και την υγειονομική καθαριότητα του κτιρίου ενόψει της έναρξης της σχολικής χρονιάς. Η αλήθεια είναι ότι οι Δήμοι, οι κυβερνήσεις και γενικότερα αυτή η συστημική πολιτική της εκμετάλλευσης έχουν δείξει ότι δεν τους ενδιαφέρει η υγεία και η ζωή των μαθητών και των εργαζόμενων στα σχολεία (καθηγητές, καθαρίστριες, κλπ).
Αλλά και στις φετινές πλημμύρες στη Θεσσαλία, στις οποίες τα σχολεία δεν άνοιξαν καν στην ώρα τους. Το κεφάλαιο προτιμάει να κοιτάξει να βγάλει ακόμα περισσότερο κέρδος για την πάρτη του απ’ ότι να φροντίσει να συντηρήσει τα σχολεία τα δημόσια σχολεία, με σκοπό να μπορούν τα φτωχά παιδιά του λαού να μορφώνονται με αξιοπρέπεια και να μην τραυματίζονται ή ακόμα χειρότερα να πεθαίνουν.
Αυτή η ζοφερή πραγματικότητα συνεχίζεται και η μέρα με τη μέρα η επίθεση στα δικαιώματα μας γίνεται όλο και πιο αδίστακτη. Το σύστημα έχει αποδείξει πολλάκις ότι μας έχει για αναλώσιμους. Οι ζωές μας για αυτούς δεν μετράνε. Οι δήμοι, οι περιφέρειες και η κυβέρνηση εμπαίζουν τον λαό ρίχνοντας ο ένας στον άλλο το μπαλάκι των ευθυνών για τις καταστροφές και τις συντηρήσεις υποδομών.
Βέβαια, αυτή η κατάσταση μπορεί να ανατραπεί. Όταν ο λαός βγαίνει στον δρόμο για να βάλει φρένο σε αυτή τη λυσσαλέα επίθεση, έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να βελτιώσει τους όρους ζωής του. Και το σύστημα φοβάται αυτή την προοπτική. Διαφορετικά δεν θα είχε κανένα λόγο να καταστέλλει κάθε κινητοποίηση και να μας τρομοκρατεί με ξύλο, χημικά και συλλήψεις. Κόντρα σε αυτή την αντιλαϊκή πολιτική χρειάζεται οργάνωση. Να συζητάμε στους Συλλόγους μας αυτά τα ζητήματα. Να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας στη δημόσια και δωρεάν παιδεία με αξιοπρέπεια. Να παρθούν τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να μην ξαναγίνουν παρόμοια ατυχήματα. Διότι πράγματι αν δεν τους σταματήσουμε δεν πρόκειται να σταματήσουν από μόνοι τους».
