Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2025. Μία ημέρα που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στην ιστορία της πόλης. Ήταν η ημέρα, που κανείς δεν ήταν στο σπίτι του, αλλά όλοι οι Βολιώτες, ενωμένοι βγήκαν στον δρόμο, δημιούργησαν ένα ανθρώπινο ποτάμι και ζήτησαν δικαίωση των 57 ψυχών του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών και τιμωρία όλων των υπευθύνων. Χωρίς χρώματα, χωρίς κόμματα, χωρίς κανέναν διαχωρισμό, μικροί, μεγάλοι, νέοι και ηλικιωμένοι, ακόμη και ιερείς, φορείς, σωματεία, σύλλογοι, απλοί πολίτες έδωσαν χθες ένα ηχηρό μήνυμα, ταρακουνώντας την κοινωνία.
Ρεπορτάζ: Γιώργος Στεργίου- Δήμητρα Παλαιοδημοπούλου
Η ημέρα ξεκίνησε σιωπηλά. Δύο χρόνια μετά από την τραγωδία των Τεμπών και ο Βόλος συμμετείχε στον θρήνο. Καταστήματα κατέβασαν ρολά, η πόλη θύμιζε έρημη και κανείς δεν κυκλοφορούσε το πρωί στους δρόμους. Λίγα μόνο αυτοκίνητα στις κεντρικές αρτηρίες έδειχναν κάποια σημάδια ζωής.
Με τα πόδια στο συλλαλητήριο
Το ραντεβού είχε δοθεί στις 11 το πρωί στο κτήριο Παπαστράτος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Από τις 10 το πρωί και όσο πλησίαζε η ώρα, εκατοντάδες κόσμου συνέρρεαν στο κτήριο Παπαστράτος. Άλλοι μόνοι, άλλοι με παρέα τα παιδιά τους, ακόμη και με τα κατοικίδιά τους, παρέες νέων και μεγαλύτερων ενώνονταν με το πλήθος. Οι αγρότες της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Μαγνησίας κατέβασαν τα τρακτέρ και τα αγροτικά τους μηχανήματα και τα παράταξαν στο σημείο. Εκεί και οι φορείς, σύλλογοι και σωματεία με πανό, που ανέγραφαν μηνύματα για την συμπλήρωση των 2 ετών από την τραγωδία. Ο κόσμος, που συγκεντρώθηκε ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο. Η παραλία γέμισε ασφυκτικά, με το πλήθος να φτάνει έως τον Άγιο Κωνσταντίνο. Γεμάτη ήταν και η Πολυμέρη, ενώ οι διαδηλωτές είχαν κατακλύσει τις οδούς Δημητριάδος και Ιάσονος, αλλά και τις κάθετες αυτών.
Πρώτη φορά ο Βόλος, στην ιστορία του, είδε μία τέτοια λαοθάλασσα. Μαθητές, άφησαν χθες το σχολείο και το διάβασμα και συντεταγμένα κατέβηκαν στην πορεία. Τον ρυθμό έδιναν οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Βόλου, χτυπώντας πένθιμα τα κρουστά τους.
Πολλοί διαδηλωτές είχαν ετοιμάσει πλακάτ. Συγκινητικό ήταν δε το γεγονός ότι μικρά παιδιά συμμετείχαν για πρώτη φορά σε πορεία. Κρατούσαν πλακάτ που ανέγραφαν συνθήματα όπως «Δεν έχω οξυγόνο», «Δικαιοσύνη», «Ποτέ ξανά», «Πάρε με όταν φτάσεις». Δυναμικό παρών έδωσαν και οι φοιτητές, που με τον παλμό και τη φωνή τους καθοδήγησαν πολλές φορές την μεγαλειώδη πορεία.
Ο δικός μας Γεράσιμος
Κλειστή παρέμεινε χθες, η επιχείρηση που διατηρεί στο κέντρο του Βόλου η θεία του Γεράσιμου Γεωργιάδη, Όλγα. Με ένα μεγάλο πανό, που είχε αναρτηθεί στην τζαμαρία της επιχείρησης ο Γεράσιμος έστειλε το δικό του μήνυμα για δικαιοσύνη. Άλλωστε, ο μοναδικός επιζών του πρώτου βαγονιού της επιβατικής αμαξοστοιχίας εδώ και δύο χρόνια δίνει τη δική του μάχη να κρατηθεί στη ζωή. Χθες, η θεία του, η γιαγιά του, συγγενείς και φίλοι της οικογένειας βρίσκονταν έξω από την επιχείρηση, στηρίζοντας την κινητοποίηση και εύχονταν το δικό τους παιδί, το παιδί όλων να ζήσει. Ο κόσμος περνούσε από το σημείο και χειροκροτούσε. Σε βίους παράλληλους, ζει κι εκείνος την αγωνία της οικογένεια. Άλλωστε ο Γεράσιμος, έχει γίνει πια παιδί όλων μας.
Η έναρξη της πορείας
Περίπου μισή ώρα μετά τις 11:00 και η πορεία ξεκίνησε. Ο όγκος της ήταν τόσο μεγάλος, που όταν η κεφαλή της βρίσκονταν στην οδό Δημητριάδος με Σπυρίδη, το τέλος της ήταν στην οδό Ιάσονος με Γκλαβάνη, ενώ την ίδια στιγμή η παραλία εξακολουθούσε να ήταν γεμάτη, όπως και οι κάθετοι δρόμοι. Πολλές χιλιάδες Βολιωτών φώναζαν συνθήματα ασταμάτητα. Τα μικρά παιδιά ύψωναν τα πλακάτ τους. Το ποτάμι της οργής είχε ξεκινήσει και ήταν ασταμάτητο. Για ώρες η πορεία βρίσκονταν σε εξέλιξη. Όταν η κεφαλή της έφτασε στον ΟΣΕ, η οδός Δημητριάδος ήταν ακόμη γεμάτη κόσμο. Κανείς δεν έφυγε, κανείς δεν αποχώρησε.
Συγκίνηση στον ΟΣΕ
Η πορεία κατέληξε στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Βόλου. Όλη η περιοχή κατακλύστηκε από κόσμο. Εκπρόσωποι του Εργατικού Κέντρου Βόλου, που κρατούσαν το πανό, που έγραφε “Δικαιοσύνη” το άπλωσαν στις ράγες του τρένου.
Τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή για τις ψυχές των 57 θυμάτων των Τεμπών, με την συγκίνηση να κατακλύζει όλους. Ο κόσμος δεν έφευγε από το σημείο. Παρέμενε εκεί, στέλνοντας και από αυτό το σημείο μήνυμα για την ασφάλεια των τρένων, των υποδομών, για την τιμωρία των ενόχων.
Φοιτητές στάθηκαν στις ράγες με πανό που έγραφαν «Δεν έχω οξυγόνο» «Ήταν η κακιά η (χ)ώρα», «τα κέρδη τους, οι ζωές μας», «57 ψυχές ζητούν δικαίωση».
Για πολλή ώρα οι συγκεντρωμένοι δεν έφυγαν από το σημείο. Πολλοί ήταν εκείνοι που έπειτα από αρκετή ώρα αποχώρησαν και σε τμήματα, διαδήλωσαν ξανά στην οδό Ιάσονος. Κάποιοι διασπάστηκαν και κατευθύνθηκαν στην οδό Γαλλίας, στην οδό Κουντουριώτου, κάποιοι ανέβηκαν και προς τα δικαστήρια.
Τα μηνύματα
Οι Βολιώτες χθες έστειλαν ένα μεγάλο, μαζικό και ενωτικό μήνυμα. Ένα μήνυμα για απονομή δικαιοσύνης, ένα μήνυμα για την αποκατάσταση όλων των υποδομών, ένα μήνυμα ότι η πολιτεία πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της, ένα μήνυμα ότι ο κόσμος δεν αντέχει άλλο, ένα μήνυμα ότι τα όνειρα των νέων πρέπει να συνεχιστούν, ένα μήνυμα ότι οι μεγαλύτεροι πρέπει να ζήσουν. Οι Βολιώτες με την παρουσία τους στο ιστορικότερο συλλαλητήριο, έστειλαν ένα μήνυμα ζωής.
