H συζήτηση για τη χρήση ναρκωτικών και για την καταπολέμηση της διακίνησής τους έχει αποκτήσει διαχρονικό χαρακτήρα, προφανώς γιατί οι οριστικές λύσεις δεν έχουν βρεθεί, ενώ η εξάπλωσή τους συνεχίζεται σε όλες πλέον τις ηλικίες και τα κοινωνικά στρώματα. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχει ατονήσει κάπως και πολλοί να θεωρούν δεδομένη την ύπαρξή τους… Ο εφιάλτης όμως συνεχίζεται και διαρκεί περισσότερο, κάτι που μεταφράζεται σε νέες ουσίες στους δρόμους και τις πιάτσες, και σε περισσότερους χρήστες. Αυτοί οι περισσότεροι χρήστες όμως είναι ολοένα και μικρότερης ηλικίας. Από την άλλη, είναι τόσες οι νέες ουσίες που κάνουν την εμφάνισή τους, που θα έπρεπε κανείς να τρομάζει, από τη διαθεσιμότητά τους. Ο εφιάλτης παραμένει ολοζώντανος, όπως μας λένε και οι εκπρόσωποι του ΚΕΘΕΑ «Πιλότος» στον Βόλο …
Θέμα-Συνεντεύξεις: Χρυσόστομος Τρίμμης
Η Mαρία Μαρούδα είναι ψυχολόγος και έχει την ευθύνη της μονάδας έγκαιρης παρέμβασης εφήβων και οικογενειών.
Όπως μας εξήγησε: «Στο πανελλήνιο συνέδριο των φορέων πρόληψης και αντιμετώπισης εξαρτήσεων, μία από τις θεματικές αφορούσε τις νέες ψυχοδραστικές ουσίες και οι νεότερες πληροφορίες δεν φέρνουν καθόλου ενθαρρυντικά δεδομένα.
Μιλάμε σε διεθνές επίπεδο για ύπαρξη 300 και πλέον νέων ψυχοδραστικών ουσιών, που είναι και διεργετικές και κατασταλτικές. Έχουμε παράλληλα αύξηση κοκαΐνης, αμφεταμινών, crystal meth, που όλα ανάγονται σε ημισυνθετικό ή συνθετικό επίπεδο. Υφίστανται δηλαδή μία χημική επεξεργασία, αγνώστου και αμφιβόλου προελεύσεως, που γίνεται με έναν παράνομο τρόπο στις πιάτσες και βάζει σε πολύ μεγάλο κίνδυνο όσους έρχονται σε επαφή μ’ αυτές».
Η κα Μαρούδα αναφέρει ότι το ΚΕΘΕΑ «Πιλότος» από την περιοχή του Βόλου, υποδέχεται χρήστες κάνναβης αλλά και άλλων ουσιών. Για την κάνναβη μάλιστα γίνεται πλέον πολύς λόγος και ντόρος και όπως σημειώνει πολλές φορές η συζήτηση είναι παραπλανητική. «Η THC (τετραϋδροκαναβινόλη) σαφώς και ακουμπάει σε κομμάτια επικινδυνότητας σε διάφορους τομείς.
«Αφορά τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική υγεία, καθώς παρατηρείται ειδικά στο κομμάτι των εφήβων έλλειψη κινήτρου σε σχέση με προσωπικούς στόχους και όνειρα αλλά και ασχολίες, ενώ αν συνδυαστεί και με ένα πρώιμο ψυχιατρικό ιστορικό και με την ιδιοσυγκρασία ενός ατόμου μπορεί να προκαλέσει και ψυχωσικό επεισόδιο.
Επίσης συνδέεται και με την κατάθλιψη και την αυτοκτονικότητα» περιγράφει χαρακτηριστικά.
Ωστόσο δίπλα της, ο Κώστας Γιαννουσάς κλινικός ψυχολόγος του ΚΕΘΕΑ «Πιλότος» σημειώνει ότι οι μορφές της κάνναβης έχουν εξελιχθεί πλέον και έχουν αποκτήσει και συνθετική χροιά…
«Ένα ακόμη νέο φαινόμενο που προκύπτει από την κάνναβη είναι η ΗΗC, η εξαϋδροκανναβινόλη.
Είναι συνθετικό κανναβοειδές, που προσομοιώνει τα αποτελέσματα της THC, προερχόμενο από το φυτό. Είναι σαν να λέμε πώς γίνεται η μαργαρίνη από το φυτικό έλαιο. Αυτήν τη στιγμή είναι μία ουσία, αν και γνωστή από το 1944, στις ΗΠΑ άρχισε να διαδίδεται το 2019, στην Ευρώπη το 2022 και μόλις το 2023 άρχισαν κάποιες χώρες να παίρνουν σχέση με την ψυχοδραστική επιρροή της. Πχ Ισλανδία, Εσθονία, Αυστρία, Βουλγαρία και Σουηδία έχουν μπει στη διαδικασία να την βάλουν στην «κόκκινη» λίστα. Κάποιες χώρες όμως όπως η Ελλάδα την είχαν (σ.σ άλλαξε ο νόμος πρόσφατα) στην «πράσινη» λίστα.
Ως προς το αποτέλεσμά της όμως είναι παρόμοια με την ΤHC» εξηγεί σχετικά.
H HHC είναι μόλις μία νέα σχετικά ουσία.
Στις πιάτσες άλλα είδη, όπως είναι το «σίσα» ή το «μπούμπλε», άλλες ψυχοδραστικές ουσίες, χάπια, αμφεταμίνες κάνουν συνεχώς την εμφάνισή τους. Όσο αυξάνονται, τόσο ο φόβος και η ανησυχία μεγαλώνουν. «Όταν έχουμε κάτι νέο στις πιάτσες δεν ξέρουμε ποιες μπορεί να είναι και οι επιπτώσεις, αφού δεν έχουν γίνει αρκετές μελέτες» σημειώνει η κα Μαρούδα και φέρνει ως παράδειγμα την HHC: «Για την ΗΗC να πούμε, επειδή προκύπτει από διαδικασία της υδρογόνωσης, υπάρχει πιθανότητα όπως αναφέρουν μελέτες, να περιέχει τοξικά βαρέα μέταλλα που συσσωρεύονται στον ανθρώπινο οργανισμό. Άρα, ακούγοντας κάτι τέτοιο, και ενώ υπάρχουν από μόνα τους ερωτηματικά και ασυδοσία και έλλειψη ελέγχου στο τι πραγματικά μπορεί να περιέχει μία ουσία…».
Άλλωστε η ίδια επισημαίνει ότι ένας άνθρωπος που θέλει να κάνει χρήση μίας ουσίας δεν μπαίνει στη διαδικασία να ελέγξει τι παίρνει. «Προκύπτει λοιπόν μεγάλος φόβος και ανησυχία, ενώ πολλές φορές τα γεγονότα και οι εξελίξεις προλαβαίνουν ακόμη και τη δική μας εμπειρία και γνώση. Οπότε υπάρχει και διαρκής ανάγκη για μελέτες που πάντα λένε ότι είμαστε πίσω. Πρώτα εμφανίζονται οι ουσίες και μετά βγαίνουν νέες πληροφορίες.
Αυτήν τη στιγμή είμαστε αρκετά πίσω στην Ελλάδα σε γνώση τέτοιων θεμάτων» συμπληρώνει χαρακτηριστικά.
Επικίνδυνα και για την ψυχή…
Yπάρχουν όμως και σχετικά νέες ουσίες, όπως το σίσα, που ξέρουμε ότι είναι πολύ επιβαρυντικές για τον οργανισμό.
Πρόκειται για μια συνθετική κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη, η οποία παρασκευάζεται με άκρως τοξικά και επικίνδυνα υλικά: Οινόπνευμα, χλωρίνη, υγρά μπαταρίας αυτοκινήτου, εφεδρίνη, υδροχλωρικό οξύ, άμμος για γάτες, σπίρτα είναι αυτά που χρησιμοποιούνται συχνότερα!
Με απλή λογική, καταλαβαίνει κανείς ότι η επικινδυνότητα για τον ανθρώπινο οργανισμό είναι τουλάχιστον ακραία!
Δεν είναι όμως μόνο οι κίνδυνοι για το σώμα που υπάρχουν, αφού τέτοιες ουσίες κλονίζουν και την ψυχική υγεία.
Όπως εξηγεί ο κ. Γιαννουσάς: «Κάποιες άλλες ουσίες σωματικά μπορεί να μην είναι τόσο επιβαρυντικές σωματικά, όμως αυτό μπορεί να σημαίνει ότι μπορεί να έχουν μεγαλύτερο βαθμό μετάδοσης.
Εάν κάποιος που μπορεί να πειραματιστεί
με ουσίες, συνηθίσει να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του μέσα από αυτές, τότε κινδυνεύει πολύ γρήγορα αυτή η ουσία να είναι κομμάτι της καθημερινότητάς του.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν σημαίνει ότι το άτομο θα σταματήσει πχ στην κάνναβη και δεν θα πάει παραπέρα».
Γιατί έχουμε όμως τόσο μεγάλη διεισδυτικότητα, ειδικά νέων ουσιών; Για την ακρίβεια, όπως αναφέρουν και οι ειδικοί, έχουμε μεγάλη διεισδυτικότητα και του σίσα και διεργετικών ουσιών, που είναι πολύ επικίνδυνες. Επίσης, επειδή προκαλούν πολύ διέγερση μπορεί να συνοδεύονται από συμπεριφορές που είναι επικίνδυνες από μόνες τους.
Όλο και νεότεροι…
Με βάση τα τελευταία στοιχεία για το 2023, η ουσία έναρξης της χρήσης είναι η κάνναβη και η πρώτη επαφή γίνεται στην ηλικία των 14,8 ετών. Το 60% αναφέρει ως κύρια ουσία εξάρτησης την κάνναβη…Η κα Μαρούδα στέκεται στο πολυπαραγοντικό κομμάτι της εξάρτησης. Όπως σημειώνει: «Ο ένας παράγοντας αφορά το ίδιο το άτομο, τον χαρακτήρα του, την ιδιοσυγκρασία του, το αν υπάρχει κάποιο ψυχιατρικό ιστορικό.
Ο δεύτερος αφορά τα ερεθίσματα και τη διαθεσιμότητα που έχει η ουσία. Και ο τρίτος παράγοντας είναι το περιβάλλον του ανθρώπου, και άμεσο περιβάλλον στους νέους είναι η οικογένεια, το σχολείο και οι εκπαιδευτικές δομές, οι παρέες και συνολικά η κοινωνία με το οποίο έρχονται σε επαφή. Αυτά τα τρία, όσο περισσότερο νοσούν, τόσο εύκολο είναι να προκύψει εξάρτηση».
Σύμφωνα με τα στελέχη του ΚΕΘΕΑ «Πιλότος» η πληροφορία για το πόσο επιβλαβείς είναι οι ουσίες αυτές, είτε νόμιμες είτε παράνομες, δεν λείπει. Η κα Μαρούδα επισημαίνει ότι τα στελέχη του ΚΕΘΕΑ είναι στα σχολεία καθημερινά και εστιάζουν πολύ στην πρόληψη και στην παρέμβαση στην κοινότητα συνολικά. «Η αλήθεια είναι ότι όσο παρεμβαίνουμε στο τρίγωνο που σας ανέφερα, τόσο περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν για έγκαιρη αντιμετώπιση.
Η δουλειά με την οικογένεια είναι ένας πολύ σημαντικός άξονας για εμάς» σημειώνει και η τρόπος παρέμβασης είναι ολιστικός.
Οι αριθμοί όμως μοιάζουν τρομακτικοί… Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΚΕΘΕΑ «Πιλότος», το 2023 οι υπηρεσίες δέχθηκαν συνολικά 130 άτομα τον μήνα και συνολικά στον τομέα της πρόληψης 1335 άτομα συνολικά.
Η πληροφορία δεν λείπει αλλά από μόνη της δεν αρκεί. Από την άλλη, ο κ. Γιαννουσάς επισημαίνει ότι οι άνθρωποι εκτίθενται πολλές φορές σε ουσίες που δεν ξέρουν τι είναι. «Μπορεί να θεωρούν ότι έχουν κάνναβη, αλλά αυτή να είναι εμποτισμένη και με άλλες ουσίες. Αυτό αφορά πολλές ουσίες, ακόμη και η κοκαΐνη μπορεί να εμπεριέχει μεθαμφεταμίνες. Κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος έφηβος να δοκιμάσει πράγματα και άθελά του πολλές φορές» αναλύει.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι παρεμβάσεις γίνονται και είναι αποδοτικές. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν αυξάνεται η χρήση σε ουσίες. «Τελικά αν δεν υπήρχαν οι παρεμβάσεις θα ήταν χειρότερα τα πράγματα;» αναρωτιέται σχεδόν ρητορικά, καθώς απαντά ο ίδιος: « Ξεκάθαρα θα ήταν.
Ο ρυθμός μετάδοσης έκθεσης των νέων ανθρώπων σε ουσίες θα ήταν πολύ μεγαλύτερος…».
Από την οικονομική κρίση,στη θέληση για λειτουργικότητα
Η κα Μαρούδα σημειώνει σχετικά ότι το κομμάτι των κοινωνικών συνθηκών παίζει καθοριστικό ρόλο στο πώς δημιουργείται μία νέα ουσία, πώς βγαίνει στην παράνομη αγορά και πώς καταναλώνεται.
«Πχ το σίσα που αναφέραμε είναι μία από τις πιο φθηνές ουσίες που μπορεί να αγοράσει κανείς, ακόμη και με 1-2 ευρώ. Από την άλλη, η κοκαΐνη κάποτε θεωρούταν το ναρκωτικό των πλουσίων, αλλά πλέον δεν ισχύει αυτό. Υπάρχουν προγράμματα στα οποία πολλοί άνθρωποι τα προσεγγίζουν ως χρήστες κοκαΐνης. Φυσικά δεν μιλάμε για μία καθαρή κοκαΐνη.
Οπότε οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες έπαιξαν πολύ σημαντικό, καταλυτικό ρόλο, όπως η οικονομική κρίση, τα κοινωνικά πρότυπα, το ότι αυτήν τη στιγμή η χρήση ουσιών είναι ο εύκολος και ο γρήγορος τρόπος να μπορέσει κανείς να επιβιώσει, ότι μπορεί να βγάλει εύκολα χρήματα (γι’ αυτό και έχουμε και αύξηση του τζόγου), να έχει γρήγορη εναλλαγή συναισθημάτων και να αισθάνεται δυνατός μέσα σε όλη αυτήν την κατάσταση, να έχει αντοχές, να είναι αποτελεσματικός, να έχει την εικόνα του λειτουργικού χρήστη που έχει να διαχειριστεί πολλά πράγματα στη ζωή του, και πώς αυτό θα φτάσει σε μία μορφή επιβίωσης με μάσκα, σε μία εικονική πραγματικότητα…» εξήγησε.
Από την άλλη, ο κ. Γιαννουσάς συμπληρώνει: «Χρήστες έχουν την αίσθηση ότι ελέγχουν την ουσία. Αυτό αν ισχύει, ισχύει στα πρώτα στάδια της χρήσης και για λίγο και στη συνέχεια χάνεται. Όσον αφορά το κοινωνικό κομμάτι, ζούμε σε δύσκολους καιρούς, με έντονη βία, που οι άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν και να βρουν τρόπους να διαχειριστούν την όλη κατάσταση. Υπάρχουν κοινωνικές συνθήκες που δημιουργούν τις αφορμές να δοκιμάσουν διαφορετικούς τρόπους για ν’ ανταπεξέλθουν. Υπάρχει και το κομμάτι της κοινωνικής νόρμας. Στα ΜΜΕ, στις τηλεοπτικές σειρές, η χρήση μοιάζει αθώα, καθημερινή, σαν να συμβαίνει απλά. Αυτή η έλλειψη του τι μπορεί να συμβεί απ’ όλο αυτό, φαίνεται να προάγεται όλο και περισσότερο.
Αυτήν τη στιγμή, οι προκλήσεις και για τους ανθρώπους- που προσπαθούν να υποστηρίξουν όσους έχουν δυσκολίες με ουσίες και συμπεριφορές εξάρτησης, όσο και γι’ αυτούς τους ίδιους- είναι σε πάρα πολλά επίπεδα. Όχι μόνο με τον σωματικό κίνδυνο αλλά και να δώσουν ένα στίγμα για διαφορετική καθημερινότητα και πώς μπορεί να σταθεί και να πει όχι σ’ όλο αυτό. Είναι σε πάρα πολλά επίπεδα δύσκολο».
Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΟΥΣΙΕΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ 16…
Ο μ.ό. ηλικίας των χρηστών ουσιών μικραίνει λοιπόν όλο και περισσότερο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Α., που εδώ και εννέα μήνες έχει απευθυνθεί στο ΚΕΘΕΑ «Πιλότος». Είναι μόλις 17 χρονών, αλλά σε επαφή με ουσίες ήρθε πριν κλείσει καν τα 16…
«Πλέον νιώθω διαφορετικός, από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα. Στην αρχή κανείς νέος δεν πιστεύω ότι ήρθε με τη δική του θέληση. Τους φέρνουν οι γονείς τους. Εμένα με έφερε ο πατέρας μου» σημειώνει ο Α. και συνεχίζει: «Στην αρχή είναι δύσκολο γιατί δεν μπορείς ν’ αποδεχθείς ότι χρειάζεσαι βοήθεια, γιατί νιώθεις κατώτερος. Υπάρχει και ένα στερεότυπο ότι είσαι τελειωμένος αν πηγαίνεις στο ΚΕΘΕΑ. Με τον καιρό καταλαβαίνεις ποιος είσαι, γνωρίζεις ανθρώπους, μαθαίνεις πράγματα που δεν ξέρεις και σε αλλάζει. Εμένα με βοήθησε να φτιάξω τη σχέση με την οικογένειά μου και μιλάμε περισσότερο». Γιατί όμως ήρθε σε επαφή με ουσίες, εν προκειμένω με την κάνναβη…, «Ήταν μία δύσκολη περίοδος για μένα, με οικογενειακά προβλήματα. στην πιάτσα παίζει πάρα πολλή κάνναβη. Το βλέπεις κιόλας στα social media, στις ταινίες, και στο σχολείο ακόμη» ανέφερε και περιγράφει μία ακόμη πιο τρομακτική εικόνα, αφού ουσιαστικά επισημαίνει κι αυτός ότι τα ναρκωτικά είναι στα σχολεία!
«Εγώ όταν έκανα χρήση, πηγαίναμε στο σχολείο γι’ αυτό το πράγμα. Οι περισσότεροι είχαν στην τσέπη τους κάνναβη και δεν είναι κάτι το τόσο ακριβό, και έχω παρατηρήσει ότι όσο περνάνε τα χρόνια, όλο και μικρότερες ηλικίες μπαίνουν σ’ αυτήν τη διαδικασία» τόνισε.Τώρα, ο Α. δηλώνει περήφανος για τον εαυτό του. «Εδώ στο ΚΕΘΕΑ δεν βοηθήθηκα τόσο να το κόψω. Το έκοψα μαχαίρι, αλλά με βοήθησε σε προσωπικό επίπεδο, στο να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου. Οι ουσίες σε «παγώνουν», νομίζεις ότι είσαι καλά και το διαχειρίζεσαι, αλλά μετά από λίγο καιρό στα «σκάει» κάπως. Κρατάω το πώς μπορώ να χειριστώ τώρα τα συναισθήματά μου, πώς συμπεριφέρομαι στους άλλους, πώς θέλω να μου συμπεριφέρονται, να είμαι ειλικρινής» σημείωσε.
Βέβαια, ο ίδιος ουσιαστικά αναφέρει ότι είναι και θέμα προσωπικό του καθενός. «Ό,τι και να πω εγώ και ό,τι και να πει ένας γονιός, δεν μπορεί να ελέγξει το παιδί αν θα κάνει κάτι. Υπάρχουν συνθήκες να γίνει το κακό. Δεν γίνεται να το κλείσεις στο υπόγειο. Αν θέλει να δοκιμάσει κάτι, νόμιμη ή παράνομη ουσία, μπορεί να το κάνει. Δεν μπορεί να ξέρει τις επιπτώσεις εύκολα. Κι εγώ είχα ακούσει από τους δικούς μου πράγματα, αλλά και πάλι ήθελα να το δοκιμάσω» καταλήγει.
«Δεν κοιμόμουν αν δεν έπινα, και έπινα απ’ όταν ξυπνούσα»
Απέναντι στον Α. βρίσκεται η Φ., 24 και κάτι ετών, και ήδη όντας στο ΚΕΘΕΑ περισσότερα από δύο χρόνια.
Η Φ. ξεκίνησε από κατανάλωση αλκοόλ, και μάλιστα άρχισε να πίνει ήδη από τότε που ήταν στη 2α Γυμνασίου. Όταν το σώμα της άρχισε να μην αντέχει το αλκοόλ και να παρουσιάζονται σοβαρά προβλήματα υγείας, η Φ. το γύρισε στην κάνναβη. Όπως μάλιστα σημειώνει η ίδια, στο ΚΕΘΕΑ απευθύνθηκε γιατί ένιωσε ότι ούτε η κάνναβη της αρκούσε από ένα σημείο και μετά…
«Δοκίμασα πρώτη φορά αλκοόλ, γιατί όλοι το δοκίμαζαν και δεν γινόσουν αποδεκτός από την παρέα αν δεν δοκίμαζες. Δεν κατάλαβα ότι κάτι πάει λάθος. Καταλάβαινα όμως ότι δεν ήταν μία απλή κοινωνική χρήση» περιέγραψε αρχικά και συνέχισε: «Στο λύκειο είχα προβληματικές συμπεριφορές με αποκορύφωμα στα 17-18 χρόνια. Στα 18 μου δεν μπορούσα να κοιμηθώ και έπρεπε να πιω για να τα καταφέρω. Έφτασα να ξυπνάω και να πίνω όλη μέρα από εκεί και πέρα» αναφέρει.
Η όλη κατάσταση, ακόμη και στην απλή λεκτική περιγραφή δείχνει μία ιδιαίτερη ένταση. «Τελικά, με πείραξε στο συκώτι και στο στομάχι. Είχα ήδη δοκιμάσει κάνναβη αλλά δεν πέρασα σ’ αυτή, μέχρι να μην μπορώ να πιω αλκοόλ» συνέχισε.
Μάλιστα η Φ. περιγράφει ότι: «Είναι πανεύκολο, ό,τι πιο εύκολο να βρεις κάνναβη. Μιλάμε για κοινωνική χρήση αλκοόλ, εγώ θα μιλήσω και για κοινωνική χρήση κάνναβης. Ξέρω άπειρο κόσμο και δεν έχει να κάνει με το κοινωνικό του προφίλ. Μπορεί να μην είναι στο περιθώριο αλλά να είναι απόλυτα προσαρμοσμένο στην κοινωνία.
Είναι παντού και δεν έχει να κάνει μόνο πχ με τον τρόπο διασκέδασης». Σε πολλές περιπτώσεις βέβαια, η περιορισμένη (κοινωνική θα έλεγε κανείς) κατανάλωση αλκοόλ είναι αποδεκτή στην οικογένεια. «Προσωπικά, δεν βρίσκω λόγο να δοκιμάσει κάτι βλαβερό. Δεν χρειάζεται να παίξει με τις πιθανότητες. Αλλά δεν θα ρίξω φταίξιμο στα παιδιά που θέλουν να δοκιμάσουν. Πρέπει οι οικογένειες να καταλάβουν ότι δεν είναι αστείο.
Εύκολα μπορείς να βρεις αλκοόλ, εύκολα να περάσεις στην κάνναβη και μετά σε κάποια άλλη ουσία συμπλήρωσε. «Είναι χαζομάρα αυτό. Ούτε αστείο είναι να πειραματίζεσαι. Όπως μπορείς να βρεθείς στο ένα μπορείς να βρεθείς και στο άλλο. Εγώ ήρθα στο ΚΕΘΕΑ γιατί δεν μου έφταναν πλέον το αλκοόλ και η κάνναβη» καταλήγει η
Φ. και συνεχίζει σε καθημερινή βάση τη δική της προσπάθεια.
Το νομοσχέδιο της οργής
Την ίδια στιγμή, όταν έγινε η συνάντηση με τα στελέχη του ΚΕΘΕΑ «Πιλότος», βρισκόταν υπό συζήτηση το νέο νομοσχέδιο για την διαμόρφωση ενός νέου τοπίου στην οργάνωση των μονάδων απερξάρτησης, με την κυβέρνηση να εξαγγέλλει τη σύσταση ενός Εθνικού Οργανισμού Πρόληψης-Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων, με τις αντιδράσεις να έχουν κάνει από την πρώτη στιγμή την εμφάνισή τους.
Η κα Μαρούδα συγκεκριμένα έκανε λόγο για αιφνιδιαστική ανακοίνωση συγχώνευσης όλων των εγκεκριμένων δημόσιων οργανισμών και προγραμμάτων για τις εξαρτήσεις και για ερχομό μίας διοικητικής μεταρρύθμισης, που κατά την άποψή της βάζει στο στόχαστρο το ψυχοκοινωνικό μοντέλο σε σχέση με την απεξάρτηση: «Καταργούνται επί της ουσίας όλοι οι φορείς και δεν θα υπάρχουν για να επιλέξει ένας άνθρωπος το πρόγραμμα που του ταιριάζει και με βάση τις ανάγκες του. Καταστρατηγεί τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε, με το ΚΕΘΕΑ να είναι εδώ και 40 χρόνια από τα πιο αποτελεσματικά προγράμματα απεξάρτησης. Ουσιαστικά απειλείται ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας της απεξάρτησης, ενώ περιγράφεται ξεκάθαρα η εισχώρηση του ιδιωτικού τομέα και αυτό μας έχει ταρακουνήσει πάρα πολύ, όντας σε διαδικασία συνολικών κινητοποιήσεων».
Συγχρόνως, ο κ. Γιαννουσάς ανέφερε: «Είναι σημαντικό να διατηρηθούν οι θεραπευτικές προτάσεις γιατί δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Προγράμματα υποκατάστασης βοηθούν κάποιους ανθρώπους. Άλλα προγράμματα για ανθρώπους χρήστες με ψυχιατρικά ζητήματα, έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη τεχνογνωσία για την υποστήριξή τους και είναι σημαντικό να υπάρχουν. Όλα αυτά καταλύονται, ενώνονται και κανείς δεν ξέρει που θα βρίσκεται η εστίαση. Περιγράφεται πιο πολύ στο νομοσχέδιο η εστίαση στη μείωση της βλάβης και όχι στην απεξάρτηση. Για κάποιους δεν μπορεί να γίνει απεξάρτηση σε έναν μήνα. Αν ήταν έτσι, θα το κάναμε πρώτα εμείς. Η όλη εμπειρία δείχνει ότι οι άνθρωποι για να αντιληφθούν πράγματα χρειάζονται χρόνο, τρόπο και προσπάθεια».
